Verward en in shock doe ik een paar stappen achteruit. Ik kijk recht in Draco's grijze, minstends zo bezorgde ogen en stamel; "Dus jij... maar dat betekent... nee!" Ik schudt mijn hoofd en voel woede opkomen. "Dat kan niet! Ik... Ik moet hier weg!" Draco probeert een stap in mijn richting te zetten en maakt tevergeefs kalmerende bewegingen met zijn armen, maar voor iedere stap die hij dichterbij komt, doe ik er een achteruit. "Laat me gaan, ik heb hier niets mee te maken. Ik ben geen..." Draco zucht en geeft het zoeken naar toenadering op. "Dooddoener..." Maakt hij verslagen mijn zin af. "Ik ben er ook niet trots op, maar ik heb geen andere keuze. Mijn vader, hij is in gevaar. Alsjeblieft Arminta, de Heer van het Duister lijkt je te vertrouwen, je moet me..." Ik weet wat hij gaat zeggen en ik maak onbedwongen een woeste stap zijn richting in. "Helpen? Je wil dat ik je HELP? Met wat, ontvoeringen, afpersen, MOORDEN?" Draco maakt sussende bewegingen, hij wil natuurlijk niet dat de Heer van het Duister hoort dat ik hier allemaal niets mee te maken wil hebben. Maar als ik de smekende blik in Draco's ogen zie, kan ik niet anders dan medelijden voelen. Hij moet wel ten einde raad zijn, in doodsangst om zijn vader te verliezen. Maar ik kan hem niet helpen, ik kan gewoon niet toestaan dat onschuldige mensen of moedige mensen die het tegen het kwaad opnemen, gewond zullen raken of zelfs vermoord zullen worden. Daar wil ik niet verantwoordelijk voor zijn.

"Ik kan je niet helpen Draco, het spijt me. Je moet me laten gaan..." De angstige blik in Draco's ogen lijkt te verdwijnen en opeens lijken zijn ogen donkerder te worden. Ik voel mijn hart sneller kloppen als hij steeds sneller op mij afloopt en mij woedend aan blijft kijken. Ik probeer snel achteruit te lopen maar durf hem niet de rug toe te keren. "D-Draco... w-wat doe je?" Stamel ik angstig. De woedende blik in zijn ogen doen het lijken alsof er een donkere schaduw over zijn gezicht valt. Deze kwaadaardige blik ken ik niet van hem en ik durf dan ook niets anders dan achteruit te lopen, tot ik voel dat ik tegen een muur aan ben gelopen. De koude bakstenen leiden mij heel even af. Ik kan geen kant meer op. Als ik zijn blik weer terug probeer te vinden voel ik zijn handen op mijn schouders, zo hard, dat ik zijn nagels door mijn jas in mijn huid kan voelen. Hij komt nog dichterbij en ik kan bijna geen adem meer halen. "Draco stop! Je doet me pijn!" Gil ik als ik zijn greep voel versterken en ik mijn huid bijna voel scheuren. "Ben je bang?" Vraagt hij op een angstaanjagend kille manier. Ik voel tranen over mijn wangen stromen en knik voorzichtig ja, beseffend dat ik bang ben voor dezelfde persoon met wie ik de nacht hiervoor nog het bed heb gedeeld. Draco's greep verzwakt en hij wendt zich iets verder van mij vandaan. "Kun je nagaan wat er met je gebeurd als Hij je te pakken krijgt."

Dan laat hij mij los en loopt in dezelfde woeste passen als voorheen weer van mij weg. Snakkend naar adem zak ik door mijn knieën. Het feit dat ik hier niet meer uit kan komen en het een kwestie van leven of dood is, besef ik me maar al te goed.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen