Foto bij 82 - You can give me something, anything

Je staart naar de veel te grote stapels cadeau die nu in jouw oude appartement onder de kerstboom staat. Je hebt samen met Sophia en Roos ’s avonds de kerstboom opgezet, zodra je de laatste deadline gehaald had – dat was jouw beloning voor het harde werken. Nu zijn natuurlijk niet alle cadeaus onder de boom door jou gekocht, maar toch een flink aantal. Je hebt voor iedereen die sinter-kerst-en-nieuw komt vieren een cadeau gekocht, ook al was het de bedoeling om alleen wat voor degene wiens lootje je had getrokken wat te kopen. Dat kon je niet over je hart verkrijgen; je vindt het al erg genoeg dat je er met de kerst niet bij bent. Daarnaast heb je flink uitgepakt voor de tweeling en Heidi – natuurlijk een beetje extra nog voor Bill. Hoe moet je dat in hemelsnaam allemaal meekrijgen in het vliegtuig?!
Sophia komt de woonkamer in huppelen en plaatst een kerstmuts scheef op je hoofd. “Vrolijk sinter-kerst-en-nieuw!”
Je schiet in de lach en trekt de muts weer van je hoofd. Ze kijkt je beledigd aan, trekt de muts uit je handen en zet hem weer op je hoofd.
“Kom op, we dragen er allemaal één!”
“Oké, oké.” Je schudt lachend je hoofd. “Hoe laat komt de rest?”
“Rond vijf uur.” Ze perst haar lippen op elkaar en zucht. “Ik kan niet geloven dat je morgen alweer terug gaat!”
“Ik weet het, de tijd is echt voorbij gevlogen.” Je staart nog eens naar de stapel cadeaus. “Ik weet niet eens hoe ik alles mee naar Los Angeles moet krijgen.”
“Heb je je koffer nog niet ingepakt dan?” vraagt Roos, terwijl ze zich bij jullie voegt. Natuurlijk staat die kerstmuts haar hartstikke goed, terwijl Sophia en jij erbij staan alsof jullie uit één of andere inrichting ontsnapt zijn.
“Jawel, maar ik was even vergeten dat ik ook nog al die cadeaus mee moest nemen.”
“Had je die niet beter ook met de post kunnen sturen?”
“Nee, ik ben bang dat als ik dat had gedaan, ze waren aangekomen voordat ik er zelf ben. En dan is het niet echt een verrassing meer.”
Sophia schiet in de lach. “Ik blijf het zo bizar vinden dat jullie elkaar altijd maar moeten verrassen.”
Je haalt je schouders op. “Dat is ons ding, I guess.”
“Ik weet wel iets,” zegt Roos dan en ze verdwijnt de woonkamer weer uit. Na een paar minuten en flink wat gerommel in de logeerkamer, komt ze terug met een grote koffer. “Neem deze anders mee, dan kan je daar de cadeaus in doen. Je kan nog wel een koffer toevoegen aan je reis, toch?”
“Dat moet wel kunnen,” knik je dankbaar. “Hoe komt de koffer dan weer bij jullie terug?”
“Ach, dat komt wel.”
Je pakt de koffer aan en zet hem op de grond naast de kerstboom. Je begint één voor één de cadeaus in de koffer te tillen en tot je grote opluchting past het – net. Tegen de tijd dat je de koffer dichtritst en bij de rest van je spullen zet, gaat de deurbel.
“Daar zijn ze!”
Binnen no-time zit heel de woonkamer vol; jouw moeder, stiefvader en Floris zijn er, Vince, Benji en Quinn, en dan Sophia, Roos en jijzelf. Jullie hebben, omdat dat nu eenmaal bij de feestdagen hoort, met zijn allen gegourmet en het is nu tijd om de cadeaus uit te wisselen. Je kiest er bewust voor om zelf als laatste je cadeaus uit te delen, omdat je voor iedereen iets gehaald hebt. Benji had kennelijk jouw lootje getrokken en hij geeft je woordenboek Nederlands-Duits, Duits-Nederlands. Je schiet in de lach.
“Die ga ik wel nodig hebben.”
Hij schudt lachend zijn hoofd en haalt dan een tweede pakje uit zijn tas. “Dat was maar een grapje, hoor. Dit is je echte cadeau.”
Je scheurt nieuwsgierig de verpakking er vanaf en houdt een doosje over. Als je het doosje openmaakt, zie je dat daar een ticket inzit voor een Hollywood-toer. Je kijkt hem niet-begrijpend aan. Sophia kijkt je glunderend aan en drukt dan een envelop in je handen.
“Daar hoort deze bij.”
Je maakt de envelop voorzichtig open en houdt dan een stapel vliegtickets in je handen. “Wat-“
“We komen allemaal bij je langs!” piept ze enthousiast in je oor, terwijl ze je om je nek vliegt. “Surprise!”
“Heh?!” weet je uit te brengen. “Echt?!”
De rest schiet in de lach en knikt net zo enthousiast.
“Ja, echt!”
“Kijk dan hoe verbaasd ze is!”
“We komen je gewoon halen, Maud.”
“We willen die villa waar je woont ook wel eens zien!”
“Jullie zijn gek,” mompel je, terwijl je lachend je hoofd schudt. “Wanneer komen jullie?”
“In de voorjaarsvakantie,” glimlacht je moeder. “Dan zijn we er voordat de tweeling terug van hun toer is, maar zien we hun ook nog even.”
Totaal beduusd van het grote cadeau, begin je je eigen cadeaus aan iedereen uit te delen. “Dit voelt nu echt alsof ik geen moeite in jullie heb gestoken, maar ik had ook voor iedereen nog een kleinigheidje gehaald.”

Reacties (1)

  • Luckey

    Super leuk!!!
    Dat gaan de jongens ook heel leuk vinden!!

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen