Foto bij 83 - Drive you home

De avond vliegt voorbij en je ligt nu in bed de uren af te tellen totdat je naar het vliegveld gaat. Misschien dat het maar goed is ook, dat je nu niet kan slapen. Dan slaap je in het vliegtuig en heb je hopelijk wat minder last van een Jetlag. Het blijft een raar idee dat je morgen iets van elf uur in het vliegtuig zit en het maar twee uur later is in Los Angeles als je daar aankomt, dan dat het in Nederland was toen je vertrok. Je draait je voor de zoveelste keer om en spiekt op je telefoon. Half drie – rond deze tijd morgenmiddag (als je de tijd in Los Angeles aanhoudt), ben je al lang bij Bill. Oh, je kan niet wachten om zijn gezicht te zien als je voor zijn neus staat. Hij had wel gevraagd of je tijd had om te Facetimen morgen, maar je hebt gezegd dat je veel te druk bent met dingen regelen voor de bruiloft van Sophia en Roos. God, hij moest eens weten…
Uiteindelijk ben je nog wel in slaap gesukkeld, maar heel lang heb je niet geslapen. Je hebt het bijna licht zien worden buiten en om zeven uur ging de wekker alweer. Wonder boven wonder is het gelukt om jouw spullen en Sophia en Roos binnen een half uur in de auto te krijgen en om stipt half acht rijden jullie de straat uit. Je hebt een vlucht om tien uur en als het op de weg zo rustig blijft als het nu is, ben je rond half negen al bij Schiphol. Je ziet half Nederland aan je voorbij flitsen en het verbaast je ergens wel dat je helemaal niet zenuwachtig bent. Voordat je het zelf helemaal door hebt, zet Sophia de auto op de short parking voor Schiphol.
“We kunnen nog wel even een kop koffie doen, toch?” stelt ze voor, terwijl ze uitstapt. Je stapt ook uit en trekt de kofferbak open, om daar vervolgens je koffers uit te hijsen.
“Het is nog geen half negen,” vult Roos haar aan. “Wat moet je anders al die tijd doen?”
“Doe maar eerst een sigaretje dan.” Je zet de koffers naast je neer, smijt de kofferbak dicht en haalt dan je sigaretten uit je zak. “Kunnen we daarna wel even een Starbucks opzoeken.”
“Ugh, had je niet een vriendje dichterbij kunnen uitzoeken?” verzucht Sophia niet heel veel later. Jullie staan voor de Starbucks en je hebt net meegedeeld dat je maar eens richting de douane gaat.
“Sorry.” Je steekt verontschuldigend je handen op. “Maar hier zijn ze niet zo leuk.”
Ze schieten beiden in de lach. “Fair enough.”
“Daarnaast, nu kan ik aftellen totdat jullie er zijn.”
Een brede grijns verschijnt op het gezicht van je beste vriendin. “Ik kan niet wachten om LA te zien!”
“En ik kan niet wachten om je LA te laten zien,” grinnik je. “En trouwens, een hoop van de echt toeristische dingen heb ik zelf ook nog niet gedaan.”
De meiden trekken je in een groepsknuffel en wensen je nog een hele fijne reis toe, voordat je uiteindelijk richting de douane sjokt. Je trekt je rugzak nog wat hoger op je rug. De koffers die je in eerste instantie achter je aan zeulde, heb je bij de eerste de beste mogelijkheid bij een incheckbalie achtergelaten. Je kan vrijwel direct doorlopen bij de douane en huppelt bijna door naar de gate. Wat zit alles toch heerlijk mee vandaag! Onderweg stop je nog bij één van de rookruimtes om een sigaret te roken en je besluit ook nog wat stroopwafels te halen om mee te nemen. Lekker cliché, maar de tweeling vindt ze heerlijk. Bij de kassa valt je oog op een fles Stroopwafellikeur, dat zullen ze vast helemaal geweldig vinden. Je pakt een fles en zet die naast het pakje stroopwafels op de balie. Met het tasje loop je door naar de gate en je ziet dat het gelukkig al langzaamaan tijd wordt om te boarden. Eenmaal in het vliegtuig, begin je ongeduldig met je vingers op de armleuning te trommelen. Nog elf uur…

Als je elf uur later het vliegtuig uitstapt en begroet wordt door de altijd schijnende zon in Los Angeles, overvalt een gevoel van rust je – je bent weer thuis! Je snelt naar de bagageclaim en wacht ongeduldig totdat je je koffers op de loopband ziet verschijnen. Met moeite hijs je ze eraf en je loopt door naar de aankomsthal. Daar aangekomen bedenk je dat je één ding niet doordacht hebt – hoe kom je nu van het vliegveld bij het huis van de tweeling? Je rolt de koffers een hoek in en haalt dan je rugzak van je rug, om daar je telefoon uit te halen. Het lijkt eindeloos lang te duren voordat hij eindelijk verbinding met een mobiel netwerk gemaakt heeft. Je wil net Google openen om het nummer van de taxicentrale op te zoeken, als je ziet dat je een berichtje van Bill hebt gekregen.
Bill<3: Merry Xmas from the Kaulitz’s!
Bill<3:[foto]
Je schiet in de lach en begint terug te typen.
Maud: Merry ho-ho! Love the santa hat!
Dan klik je op en de foto en – wacht eens… Die boom komt wel erg bekend voor.

Reacties (1)

  • Luckey

    Zeg me nu niet dat zij naar haar huis zijn gevolgen hé 🤣
    Oh vliegveld staan 😂
    Dan kan je me weg vegen

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen