Foto bij Twelve • Writing and Training.


Ik pak een papiertje en het potje inkt met de schrijfveer. Ik rol het papiertje uit en bijt zachtjes op mijn lip.
“Wat ga je schrijven?” vraagt Arya. Ik staar naar het papier en doop de schrijfveer in de inkt. “Ik weet het nog niet...” stamel ik. Ik staar naar het lege papier. “Moeten we je alleen laten, Alyssa?” vraagt Jon. Ik schud mijn hoofd van nee. “Nee, bedankt..” glimlach ik klein. Ik veeg de overtollige inkt af en begin op het papier te schrijven.

Lieve papa,

Bedankt voor uw brief. Ik wil u laten weten dat ik veilig ben in Koningslanding. Ik ben niet meegenomen, de keuze om hierheen te gaan was vrijwillig. Ik wil en zal niet terugkeren naar Etheros om daar het leven te leiden wat jullie van mij verwachten. Ik word hier goed behandeld en heb goede mensen om mij heen. Je hoeft je om mij geen zorgen te maken. Het spijt me dat ik op deze manier vertrokken ben, maar op een andere manier had ik nooit kunnen vertrekken.

Mijn verzoek is om uw leger niet uit te laten rukken naar Koningslanding om mij terug te halen. Dat wil ik niet. Duizenden levens zouden er mee bespaard blijven. Dat is mijn wens. Alstublieft vader, luister naar mijn verzoek. Ik weet dat u, diep in uw hart een oorlog wilt voorkomen. Luister naar uw hart.

Ik zal u nooit vergeten en ik hoop dat ik u ooit kan komen opzoeken in Etheros zodra ik daar klaar voor ben.
Ik houd van jullie.

Liefs,
Alyssa Blackwood.


Arya pakt het briefje uit mijn handen en knikt. ''Dit lijkt me goed...'' glimlacht ze. Jon pakt het briefje over en knikt ook. Jon geeft het briefje aan Sansa over. ''Goed geschreven, Alyssa. Vanuit je hart..'' zegt ze. Ik glimlach klein. ''Dankjewel...'' zeg ik. ''Laten we hopen dat het genoeg is om je vader te overtuigen.'' zegt ze. ''Dat hoop ik ook..'' zeg ik glimlachend. ”Sansa, kunnen we rekenen op de steun van het Noordelijke leger als dit nodig is?” vraagt Jon. Sansa valt stil. ''Daar moet ik over nadenken. Ik weet niet of het Noorden gaat vechten voor een familie die de Lannisters gesteund heeft.'' zegt Sansa. ''Ik was daar niet één van..'' zeg ik. ''Dat weet ik. Wellicht als ik ze vraag om voor ons te vechten en onze veiligheid, verandert dat de zaak..'' zegt Sansa. Ik kijk verbaasd naar Sansa. Ik had direct een keiharde 'nee' verwacht.
''Ik ben niet totaal harteloos, Alyssa.'' lacht ze. Ik glimlach. ''Weet ik..'' zeg ik. ''Je bent gewoon beschermend en voorzichtig als het om je familie gaat.'' zeg ik. Ze knikt. ''Je betekent veel voor Arya en Jon ziet ook veel in je.'' knipoogt ze grijnzend. Arya moet zacht lachen. Jon lacht en schud zijn hoofd. Ik zie hem blozen tussen zijn donkere lokken door. Mijn wangen kleuren rood. Sansa rolt de brief op en overhandigt hem aan mij. Ik verzegel hem. ''Kom, dan gaan we naar de raven..'' zegt Jon. Ik knik en sta op. Arya en Sansa wisselen grijnzend een blik uit. Ik bijt zachtjes op mijn onderlip.
Jon steekt zijn hand naar me uit. Ik pak hem aan.
''Oee...'' grijnst Arya. Ik kijk haar aan en rol met mijn ogen. ''Shut up..'' lach ik en volg Jon naar de raven toe. Het is nog hoger dan de toren van de hand en zorgt voor een indrukwekkend uitzicht. Jon opent een van de kooien van de raven en pakt een van de raven eruit.
Ik vouw hem zo dat hij aan de poot van de raaf. Ik bind hem vast en laat de raaf dan uitvliegen. Ik kijk de raaf na en draai me dan om naar Jon, die naar me kijkt.
''Waar denk je aan?'' vraagt hij, terwijl hij naar me toe loopt en bij me komt staan. Ik draai me terug en kijk uit over Koningslanding. ''Ik hoop dat mijn vader luistert naar de raaf.. Dat er geen oorlog aan te pas hoeft te komen.'' stamel ik. Jon legt zijn hand op mijn onderrug. ''Ik hoop het ook, Alyssa.'' zegt hij. Ik kijk hem met een kleine glimlach aan.
''Ik ben blij, met jullie hulp en steun. Ook al kennen jullie mij niet echt.'' zeg ik. Hij kijkt me met een lieve en zachte glimlach aan. ''Geen probleem.. Ik weet dat Arya veel om je geeft.'' zegt hij. Ik knik eventjes glimlachend en kijk weer voor me uit. ''Ik geef ook veel om haar. Ze weet niet half hoe dankbaar ik ben dat ze mij heeft meegenomen uit Etheros.'' zeg ik.
''Hoe was jouw leven, in Etheros?'' vraagt hij. Ik zucht zachtjes. ''Saai... Mijn hele leven was al uitgestippeld voor me.'' zeg ik. ''Ik werd opgevoed zoals Sansa en Arya waarschijnlijk werden opgevoed. Ik zou momenteel eigenlijk getrouwd moeten zijn en waarschijnlijk in verwachting zijn..'' zeg ik. Jon valt even stil. ''Dat is een van de hoofdredenen waarom ik gevlucht ben..'' zeg ik. Hij knikt. ''Je bent niet verliefd op hem?'' vraagt hij. ''Totaal niet. Sirgil.. Heet hij. Een poging om twee steden met elkaar te verenigen..'' zeg ik. ''Ben je ooit verliefd geweest?'' vraagt hij dan. Ik kijk hem aan.
''Nee.. Denk ik.'' glimlach ik blozend. ''Jij wel?'' Hij valt stil maar knikt dan. ''Jawel...'' zegt hij. ''Twee keer.'' ik knik eventjes maar zeg niks. ''De eerste keer dat ik verliefd was was op een wildling, Ygritte.'' vertelt hij. ''Ze is omgekomen in een oorlog tussen de wildlingen en de mannen van de Nachtwacht.'' zegt hij. ''Wat erg...'' zeg ik zacht. Jon pakt mijn hand vast en neemt me mee naar via de trappen naar beneden. ''De tweede keer was Daenerys Targaryen.'' zegt hij. ''Zij is gestorven door een dolk in haar hart, van mij...'' stamelt hij. ''Van jou?'' vraag ik verbaasd. Hij knikt en vertelt over de verovering van Koningslanding. Ik ken het verhaal waarin Daenerys de hele stad heeft afgebrand met haar draak Drogon. ''Het zou voor de wereld niet goed zijn, nog een Tiran aan de macht dus ik heb het recht in eigen handen genomen..'' stamelt hij. ''Wow... Dat moet vast heel erg moeilijk geweest zijn..'' zeg ik zacht. Ik knijp zachtjes in zijn hand. Hij stopt met lopen en kijk me aan. ''Dat was het zeker...'' knikt hij. ''Het spijt me, dat jij degene was die het moest uitvoeren. Maar, het bewijst ook hoe dapper en sterk je bent.'' zeg ik. Hij glimlacht. ''Dat is heel lief van je..'' zegt hij. Mijn wangen kleuren rood. ''Dat ben jij ook..'' zeg ik zacht. Op zijn beurt kleuren zijn wangen rood.
''Wil je nog verder, met onze training?'' vraagt hij. Ik knik glimlachend. ''Graag. Ik zou willen, dat als mijn vader naar Koningslanding komt hij me ziet. Met een zwaard in mijn handen, klaar om te vechten voor mijn eigen vrijheid.'' zeg ik. ''Ik ga jou niet laten vechten.'' lacht Jon zacht. ''Waarom niet?'' vraag ik. ''Het gaat om mijn eigen vrijheid, ik zou er op zijn minst voor moeten vechten.'' zeg ik. ''Ik wil het risico niet lopen dat je sterft. Dan zou ik-.. Arya je kwijtraken.'' Zei hij dat nu echt? Dat hij mij niet wilt kwijtraken..? Zijn wangen kleuren rood.
''Misschien, toont mijn vader genade als hij ziet dat ik mee wil vechten. Het gaat tenslotte om mij..'' zeg ik zachtjes. Jon knikt. ''Ik snap de gedachtegang. Mogelijk, als het zover komt, dan zouden we jou erbij kunnen halen.. Maar erna wil ik jou en Arya ver weg hebben van dit gevecht.'' zegt hij. Ik knik zachtjes. ''Oke...'' zeg ik. We lopen de tuin weer in. ''Laten we verder gaan..'' zegt Jon die de houten zwaarden pakt en er eentje naar mij toe gooit.

Reacties (1)

  • Creativitylab

    Oeeeeee!!!
    Inderdaad, laten we verder gaan met een volgend hoofdstukje?!
    I need more!!!

    6 maanden geleden
    • Phuque

      Hehe sooon i promise!!

      6 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen