Goedd ik hoop dat jullie nog weten waar dit over ging, haha. Ik heb het de komende periode weer wat minder druk op werk, dus hopelijk meer schrijftijd. Wel ben ik inmiddels bijna 20 weken zwanger, dus ik verwacht daarna het aantal nieuwe hoofdstukken weer rampzalig laag wordt, haha.

. . .

Het was voor het eerst dat ze haar verjaardag ook apart van haar familie vierde. Gisteren was ze zeventien geworden en had ze dat met haar zusjes, Juan en haar moeder gevierd, vandaag gebruikte ze het appartement van Juan en Mateo. De laatste was er niet, al kwam hij vast later vanavond wel aanwaaien. Hij had wel betaald voor de hapjes en drankjes en hij had geen weerwoord willen horen.
      Al met al was het drukker dan het de laatste jaren op haar verjaardag was geweest. Jordy en Shawna waren er de voorgaande jaren natuurlijk ook geweest, maar Beths plaats was ingenomen door Erik en daarnaast waren Emilio, Riley en Armando er ook. Ze had betwijfeld of Erik wel wilde komen gezien zijn voorgeschiedenis met Emilio en Mateo, maar hij had gezegd dat hij Emilio sowieso elke dag onder ogen moest zien en dat hij gewoon naar huis zou gaan als hij te nerveus van Mateo werd. June hoopte maar dat hij dat echt zou doen, al lagen de zaken natuurlijk wel anders sinds Mateo had geholpen Eriks leven te redden en ervoor had gezorgd dat degene die hem afperste in de gevangenis belandde.
      Een hand die over haar knie gleed leidde haar af en ze draaide haar hoofd opzij. Met een zoekende blik keek Juan haar aan. Ze glimlachte naar hem om te laten merken dat er niets aan de hand was en dat haar gedachten gewoon even waren afgedwaald. Ze legde haar eigen hand op die van hem en gaf hem een kneepje. Een paar dagen geleden was ze er eindelijk in geslaagd om vrede te hebben met wat er de afgelopen periode mis was gegaan tussen hen. Er was geen specifiek gesprek geweest, ze was op een ochtend in zijn armen wakker geworden, had naar zijn slapende gezicht gekeken en had zich gerealiseerd dat ze zielsveel van hem hield. Ondanks hun verschillen, ondanks de fouten die ze allebei maakten. Zijn onzekerheid en angst zorgde er echter voor dat hij nog steeds de hele tijd naar bevestiging zocht en ze wist dat het de komende tijd aan haar was om zijn zelfvertrouwen weer op te poetsen.
      ‘Vond je het echt leuk?’ vroeg hij zacht.
      Het was nu al de derde keer dat hij het vroeg en voor de derde keer boog ze zich naar hem toe en gaf hem een kus op zijn mondhoek. ‘Ja, lieverd. Ik vind het een fantastisch cadeau.’
      En dat was echt zo – al was hij zo vreselijk zenuwachtig geweest dat zelfs een goudvis haar nog blij zou hebben gemaakt. Wat hij had gedaan, was iets waar ze nooit bij stil had gestaan maar wat ze wel ontzettend gaaf vond. Een cursus striptekenen. Natuurlijk was ze er al heel lang zelf mee bezig, maar het leek haar ook ontzettend euk om les te krijgen van een professional. Het was een heel persoonlijk cadeau en het vervulde haar met warmte dat hij daar zo goed over na had gedacht.
      Zijn warme bruine ogen vingen haar blik en ze werd erdoor opgeslokt, vergat alle anderen in de kamer. Afwezig speelde ze met zijn vingers. Ze hield zo veel van hem – ze was zo blij dat ze elkaar hadden gevonden. Ze voelde zich een compleet ander persoon dan een jaar geleden.
      June schrok op toen iets haar hoofd raakte. Het was een prop inpakpapier die aan Armando’s grijns te zien bij hem vandaan kwam. ‘Als jullie quality time willen, kunnen jullie ons gewoon wegsturen hoor. Of gewoon een vluggertje doen – wij zetten de muziek wel wat harder.’
      June voelde haar wangen gloeien.
      ‘Oh beter wacht je nog even,’ grijnsde Emilio. ‘De cadeaus die Mat en ik hebben gekocht komen vast van pas.’
      Ze kreeg spontaan een knoop in haar maag en ze durfde Juan niet aan te kijken. In plaats daarvan liep ze naar de keuken toe om de schalen chips bij te vullen. Hopelijk duurde het nog een lange tijd voordat Mateo thuiskwam.
      Maar helaas – ze had net iedereen van een nieuwe ronde drinken voorzien toen ze de sleutel in de voordeur hoorde. Ze gaf zichzelf een standje doordat ze zich zo makkelijk gek liet maken, toch gingen de zenuwen daar niet mee weg. Ook niet toen ze herhaaldelijk tegen zichzelf zei dat Emilio haar alleen maar probeerde opjutte. Zoals hij al deed vanaf het moment dat hij ontdekte dat zijn vriend haar leuk vond.
      ‘Hé Junie.’ Mateo kwam op haar af en kuste haar wang, zelfs als had hij dat eerder vandaag ook al gedaan. ‘Gefeliciteerd, meis.’
      Hij had de woorden nauwelijks uitgesproken over Emilio doemde naast hem op, nog steeds met een grote grijns op zijn gezicht. June slikte nerveus. Opeens voelde het alsof ze door twee hongerige gieren werd beloerd.
      De twee jongens wisselden een blik, daarna gebaarde Emilio met zijn hoofd dat ze moest gaan zitten. Ze deed het maar, dan was ze ervanaf. Heel erg zou het niet zijn, toch?
      Juan draaide zich iets op zijn stoel zodat zijn knie die van haar raakte. Ze glimlachte dankbaar en nam daarna het eerste cadeautje in ontvangst. Ze keek de jongens niet aan en peuterde het plakband los.
      Het was een zwarte, chique verpakking en heel even ontspanden haar schouders – totdat ze de witte letters las. Delicate condoms. Onmiddellijk trok de hitte naar haar wangen en vouwde ze de verpakking weer dicht.
      ‘Voor als je vanavond nog een extra cadeautje van Juan verwacht,’ zei Emilio. ‘Het wordt weleens tijd, vind je ook niet?’
      June staarde naar beneden. Het was alsof er iets vastzat in haar keel. Hoe hard en vaak ze ook slikte, het ging niet weg. Klaagde Juan tegenover zijn broer en vrienden dat ze nog steeds niet zo ver waren gegaan? Het gaf haar een dubbel gevoel – in elk geval vond ze het helemaal niet leuk dat ze dit cadeau nu in haar gezicht geschoven werd. Mateo en Emilio wisten heus wel hoe ze zou reageren en dat ze niet eens meer durfde op te kijken.
      ‘Kom op, niet zo preuts,’ klonk Mateo’s stem. ‘Verder heeft iedereen hier weleens een condoom gezien hoor.’
      June bleef naar haar knieën staren. Iemand legde een nieuw pakketje op haar schoot neer, maar ze durfde het nauwelijks uit te pakken. Zelfs al was ze onder vrienden – voor het grootste gedeelte. Toch wilde ze zich ook niet laten kennen en dus opende ze de verpakking. Er zaten meerdere dingen in, waaronder roze handboeien, snoeplingerie en dobbelstenen met standjes erop.
      De tranen prikten in haar ogen, ze vond het vreselijk dat ze dit voor de ogen van anderen had moeten uitpakken. Wat moest ze – erom lachen? Die twee jongens hadden heus wel van tevoren geweten dat ze dat niet zou doen. Het voelde juist alsof ze haar verjaardag wilden verpesten.
      Toen het laatste cadeautje was uitgepakt, trilden haar vingers door de opgekropte stress.
      ‘Zeggen we geen dank je wel, Junie?’ klonk Emilio’s smalende stem.
      June schoot overeind. Voor ze het wist, stond ze op het balkon en had ze haar handen om de balustrade geklemd.
      ‘June…’ klonk Juans stem achter haar. De balkondeur ging dicht.
      June staarde stug vooruit. Nog steeds brandden de tranen in haar ogen.
      ‘Kom op, het was maar een grapje…’
      ‘Niet waar!’ viel ze uit. ‘Ze zijn er altijd op uit om me te vernederen!’
      ‘Je weet dat dat niet waar is. Ze hebben gewone stomme humor.’
      Ze kneep nog harder in de balustrade totdat haar vingers zeer begonnen te doen. Het lukte haar gewoon niet om aan zijn vrienden te wennen. ‘In jouw ogen doen ze nooit iets fout.’
      ‘En in jouw ogen doen ze nooit iets goed! Dit is gewoon wat ze doen met verjaardagen. Toen ik zestien werd kreeg ik een stripper van Mateo cadeau. Daar was ik ook niet blij mee, maar zij vinden dat gewoon grappig.’
      Ze hoorde de irritatie in zijn stem en sloot haar ogen. Ze wilde niet weer ruziemaken. Ze leken de laatste tijd niets anders te doen en het kwam al vanaf het begin door zijn broer of door zijn beste vriend. Zelfs op haar eigen verjaardag voelde ze zich niet meer op haar gemak.
      Opnieuw ging de deur open en er kwam iemand naast haar staan. Eerst dacht ze dat het Jordy was, maar toen ze opzij keek, stond Mateo tegen de balustrade geleund. Hij stak een envelop naar haar uit. ‘Kom op meis, je dacht toch niet dat dat alles was? Beetje volwassen worden hoor, je hoeft heus niet vanwege een condoom in paniek te raken. Da’s nou eenmaal iets waar je er altijd beter te veel dan te weinig van kan hebben.’ Hij gaf haar een knipoog. ‘En de komende vijf jaar verlopen ze niet, dus je hoeft je heus niet te haasten.’
      Haar wangen werden warm. Het voelde als de eerste keer dat hij haar niet pushte om seks te hebben. Juans hand gleed in die van haar en hij gaf een kneepje. Als June eerlijk was wist ze niet zo goed waar ze nog op wachtte. Ze vond het gewoon heel spannend – eng misschien zelfs – zelfs al vertrouwde ze Juan. Het was alsof ze een stukje van zichzelf weggaf en het maar de vraag was hoe dat invloed op haar zou hebben. Zelfs al kon ze niemand anders bedenken aan wie ze dat stukje zou willen geven.
      ‘Dit verloopt echter wel over een maand,’ vervolgde Mateo, waarmee hij haar herinnerde aan de envelop in zijn hand.
      Ze maakte hem open en haalde er verscheidene geprinte papieren uit. Tickets, zag ze. Naar Florida. Verward keek ze naar Mateo op, die breed grijnsde en gebaarde dat ze verder moest kijken. Ze pakte het andere velletje en zag toen twee tickets voor het Walt Disney World Resort.
      Haar ogen schoten naar Juan, maar die keek net zo verbijsterd als zij.
      ‘Dat is – dat is hartstikke duur,’ stamelde ze.
      ‘Ach.’ Juans oudere broer zette zich van de balustrade af tot hij voor hen stond en legde op beide schouders een hand. ‘Dit kunnen jullie volgens mij wel gebruiken. Een paar daagjes weg met zijn tweeën.’
      June was sprakeloos. Zeker na wat ze net over Mateo gezegd had en ze voelde het schaamrood naar haar wangen stijgden.
      Na een kneepje in hun schouders liet Mateo los, draaide zich om en liep weer naar binnen. Een beetje beduusd bleven June en Juan staan.
      ‘Sorry,’ mompelde ze beschaamd tegen haar vriend. ‘Wat ik zei over je broer.’
      ‘Geeft niet.’ Hij kuste haar op de wang. ‘Ook mij blijft hij verrassen.’ Hij sloeg zijn armen stevig om haar heen. ‘Maar ik kan niet wachten om daar samen naartoe te gaan.’
      June keek over haar schouder, glimlachte en kuste hem toen.
      Zij ook niet.

Reacties (1)

  • NicoleStyles

    Omg voordat ik het hoofdstuk lees. WAT LEUK EN GEFELICITEERD! 🥳🥳

    1 dag geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen