Zet het maar op de lijst met dingen die de wereld me flikt: mijn districtgenoot die op precies het verkeerde moment de verkeerde dingen hoort, en ons uiteraard geen verklaring laat geven. Het enige positieve aan de situatie is dat Ada en ik het in ieder geval eens zijn dat we elkaar niet graag mogen - dan hoef ik ook niet te proberen vriendelijk te blijven, toch?

Helaas is de lijst een stuk langer: ik ben bont en blauw, Luna is klaar met het feit dat ik alles steeds verpest - wie niet? - en Ada is bij lange na niet de enige tribuut die een hekel aan me heeft. Eerlijk gezegd denk ik dat zo'n beetje alle tributen die ik gesproken heb met alle liefde mijn nek om zouden draaien, met uitzondering van Parveen, misschien. Nadat ik zo gehaast ben weggegaan bij de lunch daarstraks, weet ik niet zeker of ik Daniel wel uit kan sluiten. Conclusie: ik ben niet zo'n aangenaam mens om mee om te gaan. Shit.

Om het maar met een beetje hopeloos en ietwat triest optimisme te bekijken: we zijn hier voor de Hongerspelen, en het is dus de bedoeling dat we allemaal elkaar de nek omdraaien. Gezellig is anders, maar we doen in ieder geval wat er van ons verwacht wordt - oh. Dat was niet echt de bedoeling. Verdomme.

Ik leg een pijl aan op de boog, die net als de zwaarden niet echt mee lijkt te willen werken, en doe mijn best om de pees naar achteren te trekken. Als iemand anders - iemand met meer geluk - losgelaten zou hebben, zou er een symfonieorkest aan muziek aanzwellen, zou de hele wereld zijn adem inhouden en zou de pijl met een strakke lijn in de roos verdwijnen, maar ik ben het, en dus verdwijnt de pijl met een boog in de grond voor de schietschijf. Gelukkig waren er niet al teveel mensen aan het kijken. Ik zucht en leg een nieuwe pijl aan, terwijl ik probeer me in te beelden dat de schietschijf iemand is die ik maar al te graag zou willen raken. Aderyn, bijvoorbeeld, of Samuel, en na al dit gedoe misschien ook wel Ada. In alle eerlijkheid zou ik in haar geval misschien niet op haar hart of hoofd mikken, maar ik heb niet zoveel tegen het idee van een pijl in haar been, of zoiets.

Ik denk helaas niet dat zoiets me ooit gaat lukken, want wat ik me ook inbeeld op de schietschijf te zien, het zuigt de pijlen er niet automatisch naartoe, en de meeste landen ofwel op de grond, ofwel op de rand van het bord. Aangezien in de arena de doelwitten ook nog eens bewegen en me proberen te vermoorden, denk ik dat ik óf op miraculeuze wijze een natuurtalent zou moeten worden vandaag, óf dat ik beter iets anders kan gaan doen.

Zolang ik een poging waag, bestaat er in ieder geval nog een kans dat ik ineens heel erg goed wordt. Niet geschoten is altijd mis, zegt men toch? Maar als ik met wat nieuwe valse hoop de baan van mijn pijl volg -op de grond af - moet ik helaas concluderen dat in mijn geval wél geschoten ook gewoon mis is.

Net als ik al mijn hoop in één laatste pijl steek, diep ademhaal en de pees naar me toe trek, wordt ik opgeschrikt door een stem die ik niet had willen horen, waardoor ik de pees loslaat en de pijl na een zwabberende baan op de grond belandt. "Hé, Chris. Alles in orde?" hoor ik Daniel aarzelend vragen. Het ongemak druipt van zijn stem af. Het is duidelijk dat die lunch voor hem ook een afknapper is geweest.

Ik vloek zacht, en hou mijn rug naar de jongen gekeerd. Het laatste waar ik op zit te wachten, is een gesprek waarin me uitgelegd wordt dat hij mijn bondgenoot niet wil zijn, waarna ik uit zou moeten leggen dat ik überhaupt geen bondgenoot wil, en zeker niet iemand die denkt me als een persoonlijke arts te kunnen gebruiken. Als ik voortaan confrontaties moet proberen te voorkomen, kan ik een dergelijk gesprek beter niet aangaan.

Zonder na te denken leg ik een nieuwe pijl aan en focus op de schietschijf, om uit alle macht te voorkomen dat ik me alsnog omdraai. Als ik doe alsof ik hem niet zie of hoor, alsof ik te gefocust ben op mijn training om iets te merken van mijn omgeving, gaat hij vast vanzelf weer weg.

Dat blijkt helaas minder gemakkelijk te gaan als ik gehoopt had. "Chris?" probeert de jongen nogmaals, harder dit keer, hoewel zijn stem nog onzekerder klinkt dan net. Als hij merkt dat ik hem negeer, wordt alles nog veel ingewikkelder, maar zijn stemverheffing geeft me het idee dat hij mijn act voor nu gelooft. Dat moet ik vol zien te houden.

Voor het eerst sinds ik bij het onderdeel begonnen ben, richt ik me tot de trainer, een oudere man die verbaasd opkijkt - waarschijnlijk had hij niet verwacht dat ik hem nog aan zou spreken, en eerlijk is eerlijk, dat had ik onder andere omstandigheden waarschijnlijk ook niet gedaan. "Heeft u misschien wat tips voor me, zodat ik, nou ja, daadwerkelijk raak enzo?" vraag ik hem, met een ongemakkelijk gebaar naar de vele pijlen die ik op de weg naar de schietschijf op de grond heb laten belanden.

De begeleider kijkt me even verward aan, maar verplaatst zijn blik dan naar iets achter me - naar Daniel, waardoor ik meteen mijn hart in mijn keel voel kloppen. Als hij me nu wijst op het feit dat er iemand om mijn aandacht aan het vragen is, kan ik niet anders dan me omdraaien, om alsnog met Daniel te gaan praten. Maar dan geeft de man me een nieuwe pijl en begint rustig uit te leggen wat de makkelijkste manier is om te zorgen dat de pijl een stabiele koers aflegt. Hij doet voor hoe je het snelst een pijl aan kunt leggen, hoe je het beste kunt richten, en hoe je de boog goed vasthoudt, terwijl hij kalm tips geeft. Wat hij allemaal zegt, hoor ik nauwelijks. Ik hoor alleen maar Daniels stem achter me, weer zachter dan eerst.

"Chris, ik-" hij hapert, zucht, en mijn hart zinkt. Hij geeft op, maar het geeft niet de opluchting die ik verwacht had en waar ik op gehoopt had. "Ik spreek je later misschien wel dan." Ik hoor de trilling in zijn stem, en terwijl hij wegloopt, resoneert het idee dat ik geen aangenaam persoon ben steeds harder in me.

Ik ben écht geen aangenaam mens om mee om te gaan. Ik zoek ruzie, doe opstandig, luister slecht en ik ben egoïstisch. En ook al weet ik dat ik dat ben, ik doe er niets aan, en dat is misschien wel het ergste van alles.

Ik heb hem genegeerd. Een van de eerste lessen die je leert als kind, zelfs in mijn district, waar etiquette echt niet de hoogste prioriteit zijn: kijk naar anderen om. Geen anderen aandacht als ze daarom vragen. Luister, geef antwoord, sta open voor een gesprek. Er is niets vervelender dan het gevoel dat je tegen een muur praat - ook al wordt er geluisterd, er verandert niets. Het is een gevoel dat ik ken, dat ik haat, want alles wat ik duidelijk probeer te maken, lijkt altijd maar genegeerd te worden. Ik kan Luna verdedigen, ik kan vechten tegen andermans verwachtingen van me, maar uiteindelijk maakt het niets uit. Mensen horen wat ik zeg, maar reageren er nooit op, blijven me negeren, alsof het ze allemaal niets kan schelen. Ik sta altijd machteloos tegenover de wereld, en dat rotgevoel heb ik iemand anders nu gegeven. Dat gevoel heb ik gegeven aan Daniel.

Ik weet heel erg goed dat ik niet om moet kijken. Het zou alles alleen maar ingewikkelder maken. Nu hij het opgegeven heeft, is alles wat ik moet doen, luisteren naar wat de trainer voor adviezen heeft. Als ik serieus door blijf trainen, als ik me blijf focussen, hoeft hij nooit te weten dat ik hem opzettelijk dat gevoel gegeven heb - alles in de hoop dat ik een ongemakkelijk gesprek zou ontlopen en me wat beter zou voelen.

Het is ontzettend simpel. Luisteren naar de instructies, doen wat de trainer zegt. Nieuwe pijl aanleggen, de pees aanspannen, secuur richten, laten gaan, en je vooral niet afvragen of het hem zelfs nu nog lukt om te glimlachen. Als de pijl weer het bord mist, gewoon opnieuw proberen, en je nog steeds niet afvragen hoe onsterfelijk die glimlach is. Niet denken, niet omkijken. Het is simpel. Het is zo simpel als leven.

Ik kijk over mijn schouder, en voel mijn hart bevriezen. Want ik kijk Daniel recht aan, en van zijn glimlach is geen spoor.

Reacties (2)

  • Megaeraaa

    optimisme
    Day vibes

    Chris?" probeert de jongen nogmaals, harder dit keer, hoewel zijn stem nog onzekerder klinkt dan net.
    Aaah! Dit is zo zielig voor Day!(huil)Draai je gewoon om en omdat tegen hem! Hoe moeilijk kan het zijn, Chris?

    en van zijn glimlach is geen spoor.
    Dit kwam veel harder aan dan verwacht. Het onmogelijke is gebeurd en het is allemaal Chris' schuld.
    Ze moeten gewoon weer vrienden worden want hier kan ik echt niet tegen(huil)

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Sociaal zijn is gewoon heel erg ingewikkeld, en Chris is er heel slecht in
      En jep, die doet ook mij pijn

      1 week geleden
  • Duendes

    Ohmygosh Chris no auwtsj
    Het is echt wel pijnlijk gosh waarom negeer je hem nou ohno ga alsjeblieft met Day praten Chris aaahh also zelfs nu denkt hij aan Days glimlach en dat is kind of adorable awh

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Jep eh hij maakt alles zo moeilijk

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen