. . .

Rory keek met een halve grijns toe hoe Adam netjes zijn fiets in een rek zette. Zelf nam hij die moeite nooit. Zijn handen gleden in zijn zakken terwijl hij wachtte tot zijn date zo ver was. De glimlach om Adams lippen was nerveus, maar evengoed lichtte zijn gezicht erdoor op. Hij vond het een mooie lach, het was zonde dat de jongen zo gereserveerd was en hem slechts af en toe liet zien. De kus had echter iets veranderd in hem, hij keek een beetje dromerig uit zijn ogen en de gedachte dat Rory daar zelf de reden van was, veroorzaakte een kriebel in zijn buik. Hij was nog niet verliefd op de jongen, maar hij vond hem wel oprecht leuk en had er een beter gevoel bij dan bij de dates die hij tot nu toe had gehad. Misschien scheelde het toch wel dat ze elkaar kenden. Tot hij met Adam ging daten had hij jongens altijd bij de eerste ontmoeting leuk gevonden, maar nu begon hij toch te hopen dat het ook iets was wat kon groeien.
      ‘Ready?’ vroeg hij toen Adam naast hem kwam staan.
De jongen veegde zijn handen aan zijn spijkerbroek af. ‘Ik ben zenuwachtig, stom hè? Behalve met jou ben ik nooit met iemand uit geweest en toen waren we niet… je weet wel. Klef.’ Zijn wangen kregen een kleur. ‘Ik ben bang voor hoe mensen op ons zullen reageren.’
      ‘We hoeven niks te doen,’ zei Rory schouderophalend. ‘We kunnen gewoon een biertje doen en wat praten toch?’
      Adam had nog nooit eerder met iemand gedatet en Rory begreep best dat hij het spannend vond. Zijn eigen ervaringen hadden de jongen ook niet veel hoop gegeven. Toch was hij in elk geval zijn vrienden en familie niet kwijtgeraakt.
      ‘Ze hebben toch ook eh… bars voor mensen als wij?’ zei Adam zacht. ‘Daar worden we in elk geval niet raar aangekeken.’
      ‘Mensen als wij?’ reageerde Rory geprikkeld. ‘Wij zijn niet een speciaal soort mensen. Het slaat nergens op dat wij niet een biertje in een kroeg zouden mogen doen omdat we niet op vrouwen vallen.’
      Adam sloeg zijn blik neer. ‘Dat weet ik wel, maar…’ Hij zuchtte. ‘Mensen zien ons wel als anders.’
      Rory haalde zijn schouders op. Pech dan.
      Hij was één keer naar een gaybar geweest en hij had dat echt drie keer niks gevonden. De helft van de mannen was super extravagant en voldeed aan elk vooroordeel. Ze moesten lekker doen waar ze zelf in hadden, maar Rory voelde niet de behoefte om daaraan mee te doen.
      ‘Geloof mij maar, daar voel je je ook niet thuis. We doen hier gewoon een drankje en dan kijken we wel verder, goed? Als je het per se wilt kunnen we hierna naar een gaybar gaan, maar eerlijk gezegd had ik het de enige keer dat ik er geweest ben wel na vijf minuten gezien.’
      De twee jongens liepen de kroeg binnen en schoven aan een hoek van de bar. Er hingen twee schermen waarop een voetbalwedstrijd te zien was, nog een minuut of vijftien en de wedstrijd was afgelopen.
      Rory kreeg net zijn biertje toegeschoven toen hij bekend gezicht aan de andere kant van de bar zag.
      Kut.
      Rory draaide zich vlug met zijn rug naar hem toe, hopend dat hij over het hoofd werd gezien.
      ‘Wat is er?’ vroeg Adam.
      ‘Niks,’ mompelde hij. Hij keek om zich heen, gleed van de barkruk af en ging toen aan een tafeltje in de hoek zitten, waar ze wat minder in het zicht zouden zitten. Een beetje omzichtig keek Adam om zich heen terwijl hij tegenover Rory ging zitten. Hij was niet achterlijk, hij had ook wel door dat er wat aan de hand was.
      ‘Ik zag een klasgenoot,’ zei Rory toen maar. ‘Die mij niet echt mag.’
      En dat was nog zacht uitgedrukt. Hij was zelfs geneigd om naar een ander café toe te gaan, maar die gedachte riep meteen een heftig verweer in hem op. Hij had net zo veel recht om hier te zijn als ieder ander, al wist hij zeker dat Patrick het tegendeel zou gaan beweren zodra hij hem hier zag zitten – met een jongen.

      Na twee biertjes liet Rory de gedachten aan Patrick een beetje varen en dwaalden zijn ogen minder vaak die kant op. Hij keek liever naar Adam, had hij geconcludeerd. Naar de afwachtende glinstering in zijn ogen wanneer Rory hem een verhaal vertelde, naar het kleine glimlachje dat speciaal voor hem gereserveerd leek.
      ‘Ben jij weleens dronken geweest?’ vroeg Rory nadat hij vrij energiek beschreven had hoe hij samen met een vriend de helft van de tuin van stoeptegels ontdaan had tijdens zijn eerste keer lam zijn.
      Zoals verwacht, schudde Adam zijn hoofd. ‘Nee, nog nooit.’ Hij aarzelde. ‘Geloof je niet dat dat zondig is?’
      Rory slikte een geïrriteerde zucht weg. Hij was af en toe best in voor een theologische discussie maar niet áltijd, en zeker niet wanneer ze gewoon aan het chillen waren in een kroeg.
      ‘Verslaafd zijn aan alcohol is niet goed – dat geldt voor elke verslaving – maar af en toe een keertje dronken zijn? In mijn ogen is daar niks mis mee hoor. Een mens moet een beetje leven. Een beetje drinken, een beetje kletsen, een beetje flirten…’ Hij wiebelde met zijn wenkbrauwen. ‘En –’
      Plotseling werd zijn stoel ruw naar achteren getrokken. Een sterke hand trok hem overeind en kneep zijn arm bijna fijn.
      ‘Wat de fuck doe je hier, de Jong?’
      ‘De Jonge,’ verbeterde Rory voor hij er erg in had.
      ‘Je hoort hier niet, vuile flikker. Jullie hebben je eigen orgietent aan de andere kant van de stad.’
      Rory struikelde over zijn voeten toen Patrick hem hard naar achteren duwde.
      ‘We doen niks man. We zitten hier gewoon te praten net als ieder ander.’
      ‘Kan me niet schelen. Dit is mijn tent en ik heb geen zin om jouw homokop hier te zien. Opdonderen.’
      ‘Ik zit hier best,’ antwoordde Rory met een boze frons. ‘Ga zelf maar weg als je je ogen niet van me af kan houden.’
      Patrick greep hem bij zijn kraag en trok zijn gezicht dicht bij de zijne. ‘Dat zou je wel willen hè? Dat ik mijn ogen niet van je kan afhouden? En niet alleen mijn ogen…’
      Het kostte Rory een bovenmenselijke inspanning om zijn klasgenoot niet in zijn gezicht te spuwen. Ja – ooit had hij dat gewild. Ooit had hij een rare kronkel in zijn brein gehad en gevoelens voor deze eikel gehad, maar dat was al heel lang voorbij. Hij zette zijn handen tegen Patricks borst en probeerde hem van zich af te duwen, maar de jongen was veel groter dan hij.
      ‘Blijf je met je flikkerpoten van me af,’ gromde Patrick. ‘Ik zeg het je nog één keer. Ga weg of ik schop je eigenhandig naar buiten.’
      Vingers gleden om zijn pols. Ze trilden. ‘Kom Rory,’ klonk Adams nerveuze stem. ‘Laten we gewoon gaan.’
      Rory trok zijn arm los. ‘Nee,’ zei hij zonder opzij te kijken. Hij hield zijn brandende blik op Patrick gericht. ‘Ik laat me hier niet wegpesten. Ik heb net zo veel recht om hier te zijn als jij. Als jij homofoob bent dan is dat jouw probleem, niet het mijne.’
      Patrick lachte spottend. ‘Dit is mijn stamkroeg. Als ik zeg dat je hier niet thuishoort dan is dat zo.’
      ‘Rory… Kom op, laat hem…’ Weer trok Adam aan zijn arm.
      ‘Nee!’ antwoordde hij fel. ‘Het komt door bekrompen sukkels als hij dat…’
      Hij had zijn hoofd naar zijn date opzij gedraaid – wat hij niet had moeten doen. Daardoor zag hij de klap niet aankomen. Een vuist raakte zijn slaap en hij viel half boven op de tafel. Hun glazen vielen rinkelend op de grond.
      ‘Weg. Wezen,’ gromde Patrick.
      ‘Rory…’
      ‘Hou je kop!’ snauwde hij naar Adam, terwijl hij weer van de tafel afgleed. ‘Kom verdomme eens voor jezelf op! We raakten elkaar niets aan, we deden niets aanstootgevends. Er hangt nergens een bordje met dat deze tent verboden is voor homo’s.’
      Adam kromp ineen door zijn uitbarsting, maar dat kon Rory niet schelen. Hij balde zijn vuisten, zelfs al zag dat er waarschijnlijk hilarisch uit omdat hij bijna twee koppen kleiner was dan zijn voormalige vriend.
      Patrick snoof dan ook minachtend. ‘Wat wou je doen dan, kleuter? Wil je echt vechten? Ik blaas je zo omver.’
      Rory merkte dat het stil was geworden en dat iedereen naar hen keek. Er kwamen mensen bijstaan, hoewel het al vroeg was, hadden sommigen al genoeg gedronken om wel zin in een akkefietje te hebben.
      ‘Wie is dat, Pat?’ vroeg een andere jongen, die met zijn arm op de schouder van Patrick leunde. Zijn spottende blik gleed over Rory’s gezicht. ‘Is het geen bedtijd voor jou?’
      Rory klemde zijn kiezen op elkaar. Het kon hem niet schelen hoeveel mensen er om hem heen kwamen staan, hij liet zich niet wegpesten.
      ‘Rory is de weg naar de gaybar kwijt,’ antwoordde Patrick. ‘Kijk, z’n nichterige vriendje staat al te janken.’
      Met een ruk keek Rory opzij. Hij zag dat Adams ogen inderdaad volstonden met tranen en dat zijn gezicht lijkbleek was. Patricks woorden lieten de jongen ineenkrimpen. Heel even werd Rory verscheurd door de wil om Adam te beschermen en een intense woede, maar het laatste overwon. Met een schreeuw stortte hij zich op de veel grotere jongen, wetend dat hij ondanks zijn geringe lengte heus wel wist hoe hij zijn vuisten moest gebruiken.
      Patricks vriend schoot in de lach. ‘Wat een driftig kereltje.’
      De spot in zijn stem zorgde ervoor dat Rory hem tegen zijn knieschijf schopte. Hij schreeuwde toen Patrick hem bij zijn haar vastgreep, zijn hoofd naar achteren trok en uithaalde. ‘Je bent ook wel echt hardleers, hè? Je moet je plaats kennen, snotneus. Niemand wil jou hier hebben.’
      Patrick duwde hem ruw van zich af, Rory viel tegen een stoel aan. Iets warms gleed uit zijn neus, hij proefde bloed maar was te woest om de pijn te voelen. Er was alleen maar een diep gevoel van onrechtvaardigheid in hem. Hij was al min of meer verstoten uit de plaats waar hij was opgegroeid, hij zou niet toestaan dat het hier weer gebeurde!
      'Hé!' klonk opeens eens tem. 'Hou daarmee op!'
      'Ja, laat hem lekker opzouten naar een andere kroeg,' brieste Patrick, Rory weer bij zijn kraag greep. Zijn hoofd suisde.
      'Niet hij, jij idioot! Kappen! Laat hem los!' riep de onbekende jongen. Rory had hem net al bij Patrick aan tafel zien zitten. 'Hij heeft je niks misdaan.'
      'Homo's horen hier niet thuis.' Met die woorden, smeet hij Rory weer op de grond en gaf hem een flinke trap na.
      'Die jongens mogen hier ook zijn, net als wij. En laat hem nu los.'
      Patrick negeerde hem, maar zijn vriend greep hem van achteren beet en hield hem zo vast tot de barkeeper eindelijk zijn beveiliging erbij had gehaald om Patrick onder luid protest mee naar buiten te nemen.
      De zwartharige jongen knielde bij Rory neer en hielp hem op een stoel.
      'Hé, gaat het een beetje?'
      Rory keek door een waas van tranen aan. Of ze door de pijn of door de woede kwamen wist hij niet, maar hij veegde zijn ogen schoon en streek daarna ook onder zijn bloedende neus. Een scherpe pijn vlamde erdoorheen toen hij zijn neusschot raakte.
      'Het gaat wel,' bromde Rory. 'Thanks.'
      Hij had de jongen weleens gezien in de sportschool waar hij af en toe kwam. Daar was hij instructeur. Het was niet de eerste keer dat Patrick dit had gedaan, al werden de redenen steeds vergezochter. Na de eerste keer was hij krachttrainingen gaan doen omdat hij het haatte dat hij zich niet kon verweren zoals hij zou willen.
      Zijn ogen flitsten opzij. Tot zijn teleurstelling zag hij dat Adam er niet meer was. Hij begreep wel waarom de jongen was weggegaan en hij had ook geen support van hem verwacht, toch voelde hij zich in de steek gelaten. Daardoor was hij wel extra blij met het feit dat de jongen voor hem was opgekomen.
      De jongen liep naar de bar en kwam even later met een theedoek en ijszak terug. 'Hier, hou dit er tegenaan. Voor de zwelling. Sorry, voor wat m'n teamgenoot heeft gedaan.'
      'Thanks.' Rory drukte het ijs tegen zijn jukbeen. De jongen zelf kon er ook wel een gebruiken, zijn oog begon dik te worden. Patrick moest hem ook hebben geraakt. 'Ik had het moeten zien aankomen zodra ik zag dat hij er ook was,' zuchtte hij. 'Maar ik wil kunnen gaan waar ik me wil zonder me te verstoppen. Blijkbaar had ik iets meer fatsoen van hem verwacht.'
      'Ik wist niet dat hij tot zoiets in staat was,' bekende de jongen. 'Om iemand zonder reden in elkaar te slaan en te bedreigen. En natuurlijk mag jij hier ook zijn.'
      'We zitten bij elkaar in de klas en begin vorig jaar waren we best goed bevriend.' Hij zuchtte. 'Toen werd ik verliefd op hem en probeerde ik hem te zoenen. Sindsdien heeft hij een hekel aan me.'
      Bij de meeste eerste ontmoetingen vermeed hij het om iets over zijn geaardheid te zeggen, puur omdat het de reden was dat hij er al zo veel vrienden had verloren. Maar deze jongen wist er toch al van en leek er in elk geval geen problemen mee te hebben.
      'Wat een onzin om dan een hekel aan iemand te krijgen,' vond de jongen. 'Dan is hij je vriendschap nooit waardig geweest.'
      Rory lachte een beetje spottend. 'Het zal je verbazen voor hoeveel mensen het een onoverkomelijke drempel is. Helaas,' vervolgende hij een beetje somber, denkend aan zijn "vrienden" thuis.
      'Ja, helaas,' zei de jongen somber. 'Je moet gewoon lekker jezelf zijn. Ik ben Mickey trouwens.'
      'Ik doe mijn best,' zei Rory met een waterige glimlach. Hij keek even om zich heen om te zien of Adam nog terugkwam, maar die durfde waarschijnlijk niet meer binnen te komen. Nog steeds was hij een beetje teleurgesteld in Adams reactie en daarom had hij ook geen zin om achter hem aan te gaan. Bovendien zou hij dan het gevoel hebben dat hij zich alsnog had laten wegpesten - en los daarvan leek Mickey hem wel een toffe gast. 'Ik ben Rory.'
      'Was dat je vriend? Die is weggegaan?'
      'Mijn date. Het was onze tweede date.' Hij zuchtte. 'Hij was al bang dat mensen een oordeel over ons zouden vellen... Hij is nog niet zo lang uit de kast, zeg maar.'
      'En jongens als Patrick maken het er dan ook niet makkelijker op,' zuchtte Mickey. 'Komt hij nog terug denk je?'
      'Ik denk het niet. Ik stuur hem zo wel een appje, en ik zie hem als het goed is morgen.' Eigenlijk wilde hij nog even nadenken over wat hij verder wilde met Adam voor hij hem weer zag. Hij begreep wel dat de jongen geen geweld gewend was, maar hij wist niet of het ergens toe zou kunnen leiden als hij confrontaties liever uit de weg ging. Zo was hij zelf gewoon niet.
      'Kan ik je op wat drinken trakteren? Voor de schrik?' Mickey glimlachte.
      'Uh, oké!' zei Rory een beetje verrast, maar daarna glimlachte hij opgetogen. 'Mijn biertje viel om toen ik tegen de tafel knalde, dus een nieuwe gaat er wel in!'
      'Goed zo! Woon je hier in de buurt?'
      'Zo'n tien minuten op de fiets hiervandaan. Nog net leuk als je wat gedronken hebt,' grijnsde hij. 'Jij dan?'
      'Ja, ook zoiets. Bij de supermarkt daar in de buurt. En dat is zeker een fijne bijkomstigheid,' lachte Mickey. 'Heb ik je hier wel eens vaker gezien? Want ik meen je ergens van te herkennen, al kan ik het even niet plaatsen.'
      'Ik kwam hier meestal op vrijdagen. Patrick had ik hier nog nooit gezien, dus als jullie er alleen op zaterdagen zijn...' Hij haalde zijn schouders op. 'Maar ik ga af en toe naar de sportschool. Daar werk je toch? Ik dacht je daar in elk geval van te herkennen.'
      Mickey was een knappe jongen, die vergat je niet zomaar.
      'Klopt! Daar is het dus van. Misschien kunnen we een keer samen trainen.' Mickey leek zijn woorden te overdenken. 'Misschien kan ik je een paar kneepjes van zelfverdediging leren.'
      'Dat kan geen kwaad geloof ik,' zei hij met een scheve grijns. 'Zo klein zijn als ik levert best wat nadelen op.'
      'Oké dan, kom volgende week anders een keertje langs, dan plannen we een sessie in.'
Rory glimlachte dankbaar.

Hoewel Patrick absoluut zijn best had gedaan om de avond te verzieken, keek Rory de volgende ochtend terug op een geslaagde avond. Alleen dan wel zonder zijn date. Hij had tot midden in de nacht met Mickey gepraat en had daarna ook nog wat rondgehangen met zijn vrienden. Ze hadden een goede klik, en hadden veel overeenkomsten wat games en series betrof. Ergens vond hij het ook wel een opluchting dat hij zich niet tot de jongen aangetrokken voelde, zodat eventuele gevoelens hem niet wéér in de weg konden gaan zitten, en het was ook fijn dat Mickey al wist dat hij op jongens viel, zodat hij er niet op een dag onaangenaam door verrast zou worden.
      Gisteren had hij nog wel een appje van Adam gekregen waarbij hij had gezegd dat het hem speet en dat hij bezorgd was. Rory had verteld dat hij nog steeds in de bar was en wat toffe mensen had leren kennen en dat hij kon terugkomen als hij dat wilde, maar Adam had alleen gezegd dat hij moe was en liever thuisbleef. Rory had er zijn schouders over opgehaald.
      Inmiddels had hij een spijkerbroek en een shirt van Demon Hunter aangetrokken, waarna hij een borstel door zijn haren haalde en de schade in de spiegel bekeek. Zijn oog was dik en zijn huid zat onder de beurse plekken. Dat zou vast weer heel wat vragen opleveren, maar die schudde hij wel van zich af. Hij zou wel zeggen dat hij een paar klappen in een moshpit had opgelopen, dat gebeurde hem ook vaak genoeg.
      Het was negen uur toen hij zijn slaapkamer uitging. Dee en Ronnie sliepen vast nog, maar hij verwachtte Maddie wel elk moment en maakte alvast ontbijt voor haar klaar.
      'Wat heb jíj gedaan?' vroeg ze bezorgd toen ze hem zag. ‘Goedemorgen, trouwens.'
      'Adam houdt van ruig,' grapte hij. Met zijn spatel verdeelde Rory de omelet in twee stukken. 'Nee was dat maar waar. We kwamen Patrick tegen in de kroeg en die vond dat we alleen in gaybars welkom waren. En ik eh - was het daar niet zo mee eens.'
      'Heeft ie je geslágen?' zei Madelief vol afschuw. 'Hoe kun je nou zo zijn?' Ze schudde haar hoofd en ging daarna naast Rory zitten aan de eettafel. 'Ik mag hopen dat je hem ook geraakt hebt.'
      'Niet waar ik hem wilde raken,' mompelde Rory. Hij had hem wat graag voor zijn bek geslagen, maar het was een rare hoek geweest en hij had alleen de onderkant van zijn kin geraakt. Dat deed vast pijn, maar blauwe plekken hield hij er vast niet aan over. Hij schudde de herinnering van zich af, hij was niet van plan om deze dag óók door die eikel te laten verpesten. 'Er was een jongen die me te hulp schoot en ik heb de rest van de avond met hem en z'n vrienden gechild. Hij werkt in de sportschool dus hij kon me wel het een en ander leren.'
      'Oh, wel fijn dat er iemand hielp,' zei Madelief. 'Had hij ook een beetje relaxte vrienden?'
      'Ja de meeste wel hoor.' Rory dacht aan Adam en onderdrukte een zucht. 'Adam is weggegaan tijdens ons gevecht.'
      'Oh.' Madelief trok een scheef gezicht. 'Dat is wel balen. Heb je nog contact met hem gehad daarna?'
      'Hij stuurde een appje dat het hem speet dat hij was weggegaan en dat hij zich zorgen om me maakte. Ik zei dat ik nog in de bar was en dat hij wel kon terugkomen als hij wilde, maar hij zei dat hij moe was en liever ging slapen.' Hij beet op zijn wang. 'Ik weet niet echt wat ik met hem aan moet,' zuchtte hij. 'We hebben gisteren met elkaar gezoend en eigenlijk had ik er wel een goed gevoel over, maar iemand die zich zo makkelijk laat wegjagen... Dat vind ik toch jammer.'
      'Je kunt het nog even aankijken, toch?' vond Madelief. 'Het is moeilijk voor hem, hij is nog maar net uit de kast en dat is in ons wereldje nog moeilijker dan erbuiten. Er wordt veel geoordeeld en hij is daar gisteren ook nog eens mee geconfronteerd.' Ze zuchtte. 'Al siert het hem niet dat ie je gewoon laat zitten, natuurlijk. Lastig.'
      'Ja... Dat is ook wel zo.' Hij dacht weer even terug aan de kus gisteren. Het had het fijn gevonden, al wist hij niet of hij echt verliefd op Adam zou kunnen worden. Al kwam hij daar waarschijnlijk vanzelf achter. 'Ik ga nog wel een keertje wat met hem doen, dat kan geen kwaad.'
      Hij nam een slok uit het glas melk en keek even naar de klok, zich afvragend of hij beter voor of na de dienst met Adam kon praten. Hij ging toch maar voor het laatste, dan konden ze de tijd ervoor nemen.
      'Zeker waar. En misschien wordt het voor hem ook makkelijker.' Ze nam een hap van haar broodje. 'Oh, Rory, dit ei is helemaal aangebrand,' zei ze met een vies gezicht. 'Volgende keer bak ik 'm weer, hoor.'

Rory liep samen met Maddie het ontmoetingscentrum binnen waar de kerkdienst werd gehouden. Het leek in niets op de diensten die hij thuis gewend was, daar was iedereen in harde banken samengeperst, was het overgrote deel van de kerkgangers grijsharig en was er alleen maar orgelspel. Het was een jeugdkerk waar hij nu heen ging, met een bandje dat vooral Engelstalige nummers speelde en het was allemaal een stuk vrijer dan vroeger. Rory voelde zich veel meer thuis. Onderweg praatte hij met wat mensen, niemand vroeg gelukkig wat er met zijn gezicht gebeurd was. Maddie gaf hem een klein zetje in de richting van Adam toen ze zag dat er nog een plekje naast hem vrij was. Heel vluchtig kruiste zijn blik die van de jongen, daarna keek Adam weg. Zijn wangen werden rood.
      Hoewel hij de jongen al aardig wat keren had zien blozen, moest hij er toch weer om grijnzen. Een liever vriendje zou hij waarschijnlijk nooit vinden.
      ‘Hé,’ groette hij terwijl hij op de lege stoel neerplofte.
      ‘Hé,’ antwoordde Adam zacht. Hij keek Rory nerveus aan en beet op zijn lip. Zijn blik bleef even op Rory’s beurse gezicht hangen. Rory was verrast toen de jongen zijn hand optilde en heel lichtjes langs de verdikking streek.
      ‘Hij heeft je wel flink te pakken gehad,’ zei hij bezorgd.
      Rory haalde zijn schouders op. ‘Je zou hem eens moeten zien.’
      Dat was schromelijk overdreven – maar dat hoefde Adam niet te weten.
      ‘Sorry,’ zei Adam nogmaals zacht. Hij liet zijn hand zakken en boog zijn hoofd. ‘Ik schaam me voor mijn lafheid.’
      Rory vond dat zijn openheid hem sierde en hij liet zijn hand in die van Adam glijden. ‘Het geeft niet,’ zei hij. ‘We kunnen niet allemaal vechtersbazen zijn.’ Hij knipoogde. ‘De volgende keer gaan we dan maar niet naar een bar?’
      Adam sloeg zijn ogen op, weer kregen zijn wangen een roze gloed. ‘Wil je nog een date?’
      ‘Ja – op dat gedoe met Patrick na hadden we het toch leuk samen?’
      ‘Ik dacht dat je me saai zou vinden.’ Adams antwoord was slechts een fluistering.
      ‘Dat ben je misschien ook wel een beetje,’ plaagde Rory. Hij liet zijn lippen even tegen Adams kaak rusten en verlangde naar de warmte van zijn lippen. Hoe tolerant ze hier ook dachten te zijn, hij wist wel beter dan iemand midden in de kerk te kussen. ‘Maar misschien is dat wel goed. Iemand moet mij in toom houden.’


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen