. . .

Aaron wist niet wat hij erger vond. Dat wat hij iedere nacht in zijn cel doorstond en de smerigheid en de leegte die daarna aan hem bleven kleven, of de hulpeloze blik die hij steeds in Ricks ogen zag, iedere keer als ze elkaar passeerden. Hij zag dat zijn vriend het vreselijk moeilijk vond om afstand te bewaren en hij vond dat zelf ook. Ieder uur van de dag hunkerde hij ernaar om in zijn armen te kruipen, om zich daar veilig te voelen, zelfs al wist hij dat Rick geen partij tegen Moloch vormde.
      Het was erger geworden, dat wat zijn celgenoot zijn lichaam aandeed deed nog duizend keer erger pijn als hij in Aarons oor gromde hoe hij hetzelfde met de “kleine krullenbol” zou doen en hoe hij Aaron zou dwingen om toe te kijken als Moloch zijn hem vanbinnen uiteenreet. Soms schilderde hij de beelden zo levendig af dat Aaron moest overgeven, waarna de man hem sloeg of hem dwong het op Molochs genitaliën te smeren zodat Aaron het er vervolgens af moest likken.
      Het was nooit genoeg voor Moloch, trauma achter trauma bouwde zich op. Aaron werd steeds gewilliger, dwong zichzelf om zijn best te doen om de man te plezieren in de hoop dat hij aan hem genoeg had en Rick met rust zou laten.
      Tot nu toe werkte het en had die klootzak zijn vriend niet aangeraakt.
      Of het kwam omdat hij genoegen met Aaron nam, omdat hij ervan genoot om Aaron in angst te zien leven of dat hij Mateo’s claim op de jongen toch enigszins serieus nam, wist hij niet.
      De momenten met Rick waren spaarzaam. Heel soms zochten ze elkaar op in de toiletten, waar ze het hokje op slot deden en Rick zijn armen om hem heen sloeg. Woordeloos huilde Aaron dan, terwijl Rick door zijn haren streek en lieve dingen fluisterde. De eerste twee weken na Molochs terugkeer uit de isoleercel had Aaron de schijn opgehouden en gedaan alsof hij het allemaal aankon. Maar Rick was niet dom. Hij voelde zijn pijn en zijn verdriet en het kwetste hem dat Aaron zich voor hem afsloot. Daarna was hij volledig ingestort en had hij een kwartier lang gehuild. Het had hem ietsje opgelucht. Hoewel hij zijn vriend in bescherming had willen nemen, merkte hij dat Rick gewoon graag iets in zijn leed wilde delen. Hem met een knuffel en een kus wilde bijstaan. Het gaf hem kracht – kracht om weer door te gaan.
      De vrijdagen waren nog altijd de dagen waar hij naar uitkeek. Er waren zelfs bewakers die af en toe een oogje dichtknepen als ze te lang in een cel bleven. Hoewel niemand ingreep in wat Moloch deed, leken sommigen toch nog iets te kunnen voelen en gunden ze hem een paar momenten met degene van wie hij hield.
      Ricks cel bevond zich ongeveer op het midden van de rij, waardoor ze daar soms even pauze hielden. Ook deze keer had Rick hem op het bed getrokken en zijn armen om hem heen geslagen. Hij vertelde over de kermis in de stad waar hij was opgegroeid en waar ze suikerspinnen zouden eten als ze weer vrij waren en elkaar boven in het reuzenrad zouden kussen. Het waren verhalen als dat waardoor Aaron voor een paar seconden alle gruwelen kon vergeten.
      Het waren niet altijd leuke verhalen die Rick vertelde. Hij had verteld over de scheikundeleraar met wie hij een relatie had en die zelfmoord had gepleegd toen het uitkwam en hij vertelde ook over zijn huidige ex-vriend door wie hij hier zat.
      ‘Maar ik vind het niet erg dat ik hier zit,’ had Rick met een glimlach gezegd, terwijl zijn vingertoppen langs Aarons kaak gleden. ‘Want anders had ik jou nooit ontmoet. En wat ik voor jou voel, heb ik nog nooit voor iemand gevoeld.’
      Iets wat Rick alleen maar kon beamen. Ze waren elkaar verloren in een warme kus, die pijn en angst weer liet wegsmelten en hem met zijn gezicht naar de toekomst dirigeerde. Daar moest hij zich aan vastgrijpen. Aan een toekomst met Rick als ze allebei weer vrij waren.
      ‘Nog drie weken,’ zei Aaron. Hij draaide zich op Ricks schoot zodat hij met een knie aan iedere zijde van hem zat en hun gezichten naar elkaar gekeerd waren. ‘Drie weken en dan ben ik vrij.’
      ‘Ja.’ Ricks ogen lichtten op. ‘Ik ben de dagen al aan het aftellen.’
      Aaron streelde Ricks onderlip en boog daarna iets naar voren om hem een kusje op zijn mondhoek te geven. ‘Ik kom je zo vaak mogelijk opzoeken.’
      Zijn vriend moest na zijn vrijlating nog zes maanden zitten, waaronder drie zonder Mateo. Dat was waar Aaron het meest tegenop keek. Misschien was dat wel het moment dat Moloch afwachtte.
      Rick glimlachte. Zelfs na al die keren dat hij die glimlach had gezien, vulde het zicht ervan zijn hart met warmte. De schoonheid ervan verveelde nooit, spectaculair als een zonsondergang. ‘Dat vind ik fijn. Ik heb nog helemaal geen bezoek gehad.’
      De blik in zijn ogen werd weer somber.
      Aaron haatte Ricks ouders. Hun kind zat hier onschuldig en ze hadden hem geen enkele keer bezocht. Telefoontjes namen ze niet op en ook zijn brieven beantwoordden ze niet. Hij begreep niet hoe ze dat zo’n lieve jongen konden aandoen.
      Zijn moeder en zusje hadden hem wel bezocht. Twee keer. De tweede keer had Aaron een woedeaanval gekregen en daarna had hij ze niet meer onder ogen willen komen. Het misbruik was toen al begonnen, wat de reden was dat hij zijn emoties zo slecht onder controle had en hij wilde niet dat ze de blik in zijn ogen steeds leger zagen worden. Het zou hun alleen maar pijn doen.
      Hij miste ze wel. Zijn moeder haatte hem voor wat hij had gedaan, toch wist hij dat ze van hem hield. En zijn zusje… Hij slikte moeizaam bij de gedachte aan de kleine Lina. Voor haar doorstond hij dit alles. Hij had haar van een monster verlost. Dat hij daar zijn eigen monster voor terugkreeg… Dat was dan maar zo. Zij was nu in ieder geval veilig.
      Aaron legde twee vingers onder Ricks kin en hief zijn terneergeslagen gezicht op. ‘Maar ik kom wel. Dat beloof ik, lieve Rick.’
      Ricks wangen kregen een kleur. Hij sloeg zijn armen om Aaron heen en trok hem stevig tegen zich aan. ‘Je hebt nooit verteld waarom je vastzit. Soms – kan ik me moeilijk voorstellen dat je echt iets ergs hebt gedaan. Je bent zo lief.’
      Aaron glimlachte waterig. Hij vond het moeilijk om erover te praten, maar Rick maakte alles ietsje makkelijker. Hij leunde ietsje naar achteren in Ricks omhelzing zodat hij hem kon aankijken. ‘Mijn vader was een alcoholist. Hij sloeg ons, soms. Mama wilde bij hem weg, maar zij had geen baan en wel twee kinderen. Lina is pas tien. Ze heeft een vorm van autisme en ze begreep niet altijd goed wanneer ze uit de buurt van onze vader moest blijven.’ Hij slikte moeizaam. ‘Hij kwam eens met een fles whisky naar binnen gewankeld. Vlak na schooltijd – de hele nacht was hij weggebleven. Hij struikelde over Lina’s speelgoed heen en de fles viel en brak. Hij trapte haar kindertelescoop kapot en zij rende ernaartoe. Toen ze begon te huilen, sloeg hij haar. Eerst met zijn hand. Toen…’ Hij slikte bij de herinnering, opeens zag hij haar bloedende gezichtje weer voor zich. ‘Daarna met de kapotte fles. Hij haalde uit naar haar gezicht, verwondde haar heftig. Ik zat op de bank te lezen en ik schreeuwde dat hij moest ophouden. Toen hij dat niet deed… greep ik een bloemenvaas en sloeg die tegen zijn hoofd. Net zolang tot hij ophield. En toen… toen was hij dood.’ De laatste woorden die hij sprak, waren nauwelijks meer dan een fluistering. ‘Ik heb mijn vader vermoord.’
      En ondanks alles was het toch zijn vader geweest. Hij was zichzelf niet geweest, de drank maakte dat monster van hem. Zelfs toen zijn vader niet meer bewoog, was Aaron doorgegaan. De angst om zijn zusje had hem in zo’n muurvaste greep dat hij de controle over zichzelf compleet verloren had. Hij had zijn vader niet willen doden. Hij had… gewoon gewild dat hij ophield. Dat hij weer normaal werd. Voordat…voordat hij welke problemen dan ook probeerde weg te drinken.
      Rick omvatte de zijkanten van zijn gezicht. ‘Wat vreselijk.’
      Aaron sloeg zijn ogen neer. Het vreselijkste was nog wel dat hun gezinsinkomen was weggevallen. Aaron kon financieel niets meer bijdragen, want hij zat hier. Hij wist niet hoe het met ze ging, of ze nog een dak boven hun hoofd hadden, of ze voldoende te eten hadden.
      Hij durfde er niet over na te denken, de angst dat hij zijn familie meer schade had aangedaan dan zijn vader, was schrijnend. Soms dacht hij dat het inderdaad slecht met ze moest gaan en dat Moloch zijn straf was. Dat hij zijn familie in het ongeluk had gestort en dat hij daarom ook geen geluk meer verdiende.
      De streling langs zijn hals liet hem weer opkijken. Ook nu prikte het schuldgevoel in zijn maag. Misschien verdiende hij Rick ook niet. Zijn engel.
      ‘Mis je hem?’
      De vraag kwam een beetje onverwacht. Aaron wreef in zijn nek. ‘Ik mis wie hij vroeger was. De goede herinneringen. Maar niet… Wie hij geworden was.’ Hij zuchtte zachtjes. ‘En jij? Mis jij je ouders?’
      Rick sloeg zijn ogen neer en bleef een tijd stil.
      ‘Ik ben blij dat ik jou heb,’ zei hij uiteindelijk zacht.
      Aaron werd verdrietig van de gedachte dat hij niemand had terwijl hij nooit iets had gedaan om die eenzaamheid te verdienen. Hij was gewoon verliefd geworden op de verkeerde mannen. Wat zei dat over Aaron zelf? Was er ook iets mis met hem? Hij zat in de gevangenis, hij kon zichzelf niet tegen zijn celgenoot beschermen, had Rick daardoor gevaar bracht én hij had zijn vader vermoord. Diep vanbinnen wist hij het antwoord wel.
      Aaron boog zijn hoofd voorover zodat zijn voorhoofd tegen dat van de jongen leunde en keek in die warme bruine ogen. ‘Ik denk dat ik van je hou,’ fluisterde hij. Een blos gleed naar zijn wangen, die hij gespiegeld zag op die van Rick.
      ‘Ik hou ook van jou,’ antwoordde Rick. ‘Wil je ehm – ik vroeg me al een tijdje af… Wil je mijn vriendje zijn? Of – of zijn we dat al?’
      Waren ze dat al? Aaron wist het niet zo goed. Hij wilde het wel, maar het was vreemd om iemand je vriendje te noemen terwijl je lichaam aan iemand anders toebehoorde.
      ‘Als je – als je dat wil,’ zei hij aarzelend. ‘Ondanks dat ik…’ Hij slikte. ‘Je weet wel.’
      ‘Dat wil ik.’ Rick streelde zijn wang. ‘Dat wil ik heel graag.’
      Ze leunden naar elkaar toe en kusten elkaar innig.
      Daarna was het moment voorbij en zouden ze weer een week moeten wachten voor ze weer samen konden zijn.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen