12/09/2018

Dat gevoel. Het gevoel van voldoening. Het gevoel van gelukzaligheid. Dat gevoel. Het bestaat niet. Altijd zal daar een negatief gevoel aan vast zitten. Altijd zal er iemand aangeven dat het niet goed genoeg is en dat er meer in zat. Altijd zal er twijfel zijn over de uitkomst. 'Was dit nu echt het beste wat erin zat?'

'Nieuwe vacatures online, solliciteer nu!' De melding is ruim 2 weken geleden in mijn inbox binnengekomen. Ik heb de vacatures al ruim 20 keer bekeken, stuk voor stuk opnieuw en opnieuw. Telkens weer blijft mijn oog vallen op dezelfde zin. 'Eisen om te voldoen als kandidaat'. Wanneer ik aankom bij deze zin wil ik de pagina afsluiten en mij afsluiten voor de wereld.

Na de afgelopen jaren hard te ploeteren en en alles te hebben gegeven was het in een klap afgelopen. De betalingen voor de studie waren al een geruime tijd niet ontvangen en de rekening die op de mat viel was niet niks. Duizenden euro's welke moeten worden betaald om de studie verder te kunnen volgen. Duizenden euro's welke ik niet heb. Geld waar ik, zonder lening, nooit aan kan komen. Halverwege de dag werd mijn naam tijdens de les omgeroepen en is er aangegeven dat ik naar het kantoor moest komen.

'Het is voorbij. We kunnen niet langer akkoord gaan met uitstel van betaling. Of het geld wordt vandaag overgemaakt, of we moeten afscheid nemen.' De woorden komen wel aan maar worden niet verwerkt. Mijn afstudeerstage was al zo goed als geregeld. De stage om na mijn opleiding terecht te komen bij mijn droombaan. Het laatste stapje richting een goede toekomst. Het laatste stapje om er beter uit te komen dan waar ik ben begonnen. Het laatste stapje om niet te hoeven eindigen zoals..

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen