Foto bij 3

22/12/2015

Na 20 minuten lopen sta ik voor de voor mij zeer bekende toegangsdeuren. Ik loop naar binnen en zie hier Annemiek staan. Vrolijk begroet ze mij en komt naar mij toegelopen. 'Van harte gefeliciteerd met je 17e verjaardag meisje!'. Ze geeft mij 3 zoenen en loopt met samen met mij naar mijn favoriete plekje. In een hoekje achterin de bibliotheek zie ik 'mijn' standaard tafeltje staan. De plek waar ik al ruim 6 jaar bijna elke dag mijn boeken tevoorschijn haal om te leren voor school. Zonder deze plek had ik mijn middelbare school niet vol kunnen houden. Nu, in het laatste jaar van mijn opleiding, probeer ik met de hoogst mogelijke cijfers mijn diploma te halen. De laatste 4 jaar waren moeilijk maar zoals bij alles in het leven, niks kan je voorbereiden op de problemen die zullen komen.

Na ruim anderhalf uur te hebben gestudeerd voor de aankomende toetsen laat ik mijn ogen even van mijn laptop afglijden. Links van mij staat een grote kast met allerlei soorten bladen. Van kindermagazines tot leesmappen voor ouderen, alles staat er tussen. Ook de nodige blaadjes met informatie over geld en hoe hier mee om te gaan. Tijdens mijn eerste momenten in deze bieb heb ik al de blaadjes over bewust omgaan met geld wel in mijn handen gehad. De laatste jaren heb ik maar 1 doel voor ogen. Om beter te zijn, beter te worden dan waarmee ik ben opgegroeid. Mijn diploma is stap 1 in de realisatie van mijn doel. Snel kijk ik weer naar mijn laptop en ga verder waar ik was gebleven.

Om 5 uur wordt omgeroepen dat de bibliotheek binnen een half uur zal gaan sluiten en wordt er verzocht aan de nog aanwezige bezoekers om hier rekening mee te houden. Het schrikt me op uit de cijfers welke ik probeer te stampen. Als ik de aankomende toetsweek niet minimaal een 7 haal voor wiskunde kan ik het vergeten. Dan haal ik het met de eindexamens nooit meer in en zal ik nog een jaar moeten blijven waar ik zit. Denkend aan de thuissituatie waarin ik terecht ben gekomen besef ik mij dat ik vanmorgen een krabbel heb gezet voor een aangetekende brief. Mijn laptop en boeken ruim ik op terwijl ik de brief uit mijn tas haal. Even twijfel ik, stel dat dit over geldzaken gaat. Stel dat ik nu al terecht kom in een situatie welke ik met alles wat ik heb probeer te voorkomen. Stel dat dit een ontslagbrief is en dat ik het kleine salaris wat ik heb ook niet meer zal ontvangen. Na ongeveer 5 minuten piekeren over de eventuele slechte uitkomsten die deze brief kan betekenen neemt de nieuwsgierigheid min lichaam over. Langzaam en voorzichtig begin ik de envelop open te maken aan de bovenkant. Wanneer de brief bijna open is begint de twijfel weer toe te slaan maar ik besef mij ook dat ik niet mer terug kan. Ik moet en zal weten wat er in de brief staat. Ook als het negatieve gevolgen zal hebben.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen