Foto bij 7

19/01/2016

Na een paar geweldige dagen in Bristol is het tijd om weer naar huis te gaan. Niet dat ik weg wil gaan maar het moet. Als ik langer zou blijven mis ik teveel van school waardoor de eindexamens in gevaar kunnen komen. Ik heb de afgelopen 4,5 jaar alles voor school gelaten en gedaan. Als ik het in mijn laatste half jaar zou opgeven zou ik het mezelf nooit vergeven. Nadat ik mijn koffer heb ingepakt en deze klaar staat in de gang blijkt dat er nog genoeg tijd is om een laatste kopje thee te drinken voor ik moet vertrekken naar het vliegveld. In tegenstelling tot de taxi waarin ik werd opgehaald wordt ik nu door mijn gehele 'nieuwe' familie weggebracht. Tijdens mijn verblijf hier in Bristol heb ik midden in de nacht vaak wakker gelegen en gedacht hoe anders mijn leven in elkaar had kunnen zitten op het moment dat mijn ouders niet met zoveel ruzie uit elkaar waren gegaan. Nu is het in ieder geval tijd om weer terug te gaan naar de realiteit, de realiteit die ik in de afgelopen 9 dagen zo ver mogelijk achter mij heb gelaten.

Anderhalf uur later sta ik met mijn koffer op het vliegveld. Na iedereen uitgebreid gedag te hebben gezegd geef ik mijn oma nog een laatste knuffel. Ik ben haar zo dankbaar dat ik van haar een brief heb ontvangen. Op het moment dat ik mij omdraai om mijn vader nog een laatste knuffel te geven horen wij zijn naam in de achtergrond. Een man iets jonger dan mijn vader en een jongen iets ouder dan Jake komen onze kant opgelopen. 'Adam, Lando. How are you guys?' Ik kijk op en voel me meteen weer zoals de dag op de kartbaan. Iedereen kent elkaar en ik val er wederom buiten. 'Well well well if it isn't the Green family. How are you guys? Jake, how is the karting going?' Lachend kijkt de man naar Jake en Hannah terwijl hij ze allemaal een hand geeft. Na een kort praatje zie ik dat de man mij aankijkt en zijn hand uitsteekt om zich voor te stellen. 'Well hello, and who are you?' Ik volg het voorbeeld van de man en steek ook mijn hand uit 'Melissandre, nice to meet you'. 'Nice to meet you Melissandre. My name is Adam and this is my son Lando'. Nadat ik hoor hoe de families elkaar hebben leren kennen via het karten draait mijn vader zich om waarna hij aangeeft dat ik het vliegtuig ga missen als we hier nog lang blijven staan. Ik lach vriendelijk naar Adam en Lando waarna ik nog een knuffel krijg van mijn vader en afscheid neem van iedereen. Vlak voor de douane draai ik nog een keer om en begin te zwaaien. Dan loop ik dor, tijd om terug te gaan naar Nederland.

Eenmaal aangekomen op Schiphol gaat het een stuk anders dan bij mijn aankomst in Bristol. Er staat niemand te wachten om mij thuis af te zetten. Vanuit de aankomsthal loop ik door naar de treinen. Ik koop zo snel mogelijk een kaartje en loop naar het juiste spoor. Na iets meer dan een uur in de trein te hebben gezeten stap ik uit op het juiste station. Na ook een wandeling van ongeveer 20 minuten heb ik de voordeur bereikt. Wanneer ik hier echter aankom en de sleutel in het slot probeer te steken valt mij op dat de sleutel niet past. Het lijkt wel of er een compleet nieuwe deur inzit. Ik bel aan maar de deur wordt niet opengedaan. Wat is hier in godsnaam gebeurd.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen