Foto bij 10

18/04/2018

Na wederom een vlucht van ongeveer een uur en 10 minuten stap ik met mijn handbagage uit het vliegtuig. In tegenstelling tot eerdere reisjes naar Bristol heb ik deze keer ook een grotere koffer meegenomen. Niet voor de spullen die ik vanuit Engeland mee zou nemen naar huis maar eigenlijk ook voor de spullen die in Bristol zullen achterblijven. Veel foto's en video's van toen ik klein was zijn teruggevonden in het huis van mijn oom. Al deze foto's en video's zijn teruggestuurd naar mijn tante waarna we hebben besloten een deel aan mijn vader te geven. Ook foto's van de tijd waarin mijn vader al uit het beeld was zitten er tussen en geven een beeld bij het verhaal. Na in totaal een half uur te hebben gewacht op mijn bagage en bij de douane loop ik de aankomsthal binnen. Enthousiast hoor ik mijn naam in de verte. Als ik naar rechts kijk zie ik Jake, Hannah en mijn vader staan. In hun handen zie ik een groot spandoek waar mijn hoofd mega groot op is afgedrukt, god ik schaam me dood. Snel loop ik hun kant op en vraag vrijwel meteen of het spandoek niet een klein beetje minder had kunnen zijn. Na de knuffels die ik van alle 3 heb gekregen besluiten we met z'n vieren naar de auto te lopen. Het plan is om meteen naar het huis van oma te rijden om daar van een high tea te gaan genieten. Wanneer ik de woorden high tea hoor besluit mijn buik om te gaan rommelen. Lachend besluiten we om zo snel mogelijk aan te schuiven.

Tijdens de high tea worden alle verhalen over de laatste maanden verteld. Jake strijdt met de top in het Karting World Championship en er wordt gepraat over een volgende stap in de Britse tak van de formule 4. Hij geeft aan dat zijn grote voorbeeld Lando Norris ook op deze manier is gestart en hij graag zijn voetstappen zou willen volgen . Wanneer ik die naam hoor moet ik toch nadenken wie deze Lando is. Dan wordt ik herinnerd aan de man en jongen welke ik de eerste keer in Bristol op het vliegveld heb ontmoet. Jake pakt zijn telefoon erbij en laat mij een foto zien van de 2 jongens. Vergeleken met 2 jaar geleden is deze Lando zeer gegroeid maar heeft toch nog dezelfde trekjes in zijn gezicht. Het gesprek gaat echter al snel door op iets anders. Wanneer het aan mij is om mijn verhaal te doen merk ik dat de schaamte naar boven komt. Met een brok in mijn keel vertel ik dat de betalingen voor de opleiding blijkbaar niet zijn voldaan. De automatische incasso is stop gezet en de keuze lag bij mij. Wanneer ik aangeef niet in de schulden terecht te willen komen krijg ik, in tegenstelling tot wat ik had verwacht, alleen maar positiviteit en wordt mij aangeboden om samen te kijken naar een oplossing. Snel onderbreek ik het gesprek tussen Hannah en mijn vader wanneer zij beginnen over het geld en of zij dit kunnen betalen. 'I already made the decision to drop out. Even if i pay the money right away, it's already too late'. Samen geven zij mij aan in het vervolg eerst te bellen voordat ik deze beslissingen maak. Mijn vader vertelt dat zij graag weer meer in beeld te willen zijn en ook de taak van vader meer op zich te willen nemen. 'I want to show you something when we get to our house'. Ik knik en neem nog een slok van de thee. Na ruim 3 uur bij oma te hebben gezeten besluiten we de benenwagen te nemen naar het huis waar ik de aankomende 14 dagen zal verblijven. Ik geef een dikke knuffel aan mijn oma en pak mijn spullen bij elkaar. Op naar het huis.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen