Foto bij 13

24/04/2018

Na 20 minuten in de taxi te hebben gezeten stopt de taxi voor een groot gebouw. Aan alleen al de buitenkant van het gebouw te zien is dit geen restaurant waar een hoofdgerechtje €15 zal kosten. Ik begin bijna te twijfelen aan de kleding die ik aanheb wanneer Hannah mij gerust stelt en aangeef dat ze hier ook mensen in een sweater heeft zien rondlopen. Ik lach en loop arm in arm met haar naar binnen. Wanneer mijn vader aangeeft onder welke naam er is gereserveerd worden we naar een tafel gebracht die al half vol zit. We worden begroet door de familie van een van de jongens waar Jake veel mee raced en gaan al pratend zitten. Tijdens het gesprek merk ik dat mijn brein er steeds minder moeite voor hoeft te doen om te verwerken wat er wordt gezegd. Ook merk ik dat ik vrij snel in een ritme zit waarin ik volledig aan het gesprek mee kan doen en ook steeds meer wordt betrokken in de gesprekken. Wanneer op een gegeven moment alle hoofden omdraaien om de vrouw te begroeten die zojuist is binnen gekomen herken ik de man die achter haar loopt. 'Adam, Cisca, how are you guys? Where are the children?' Ik luister vooral naar de man en vrouw to zij voor mijn neus staan om mij te begroeten. 'Hi my name is Melissandre Green. Nice to meet you'. Ik steek mijn hand uit en begroet de vrouw. 'Hi, Cisca Norris. Very nice to meet you. I have heard some great things about you'. Ik glimlach naar de vrouw waarna zij doorloopt naar mijn vader. 'Hi Melissandre, nice to see you again'. Ik begroet Adam en geef hem aan het leuk te vinden om hem nogmaals te zien. Nadat iedereen is gaan zitten geeft Adam aan dat de kinderen eraan komen. Ze lachen en geven aan dat de kinderen hebben besloten dat ze vandaag niet met hun ouders in de auto gingen zitten. Na een paar minuten begint iedereen weer met elkaar te praten en ik besluit om vooral te luisteren en niet te veel zelf te vertellen tot Cisca mijn naam noemt. 'Dus meisje, ik heb gehoord van Hannah wat er de afgelopen 2 jaar is gebeurd. Hoe gaat het met je, het zal zeker erg wennen zijn om je vader weer in het leven te hebben'. Verbaasd kijk ik haar aan wat ze meteen doorheeft. 'Dit had ik wel verwacht. Ik ben geboren in Vlaanderen'. Terwijl het kwartje begint te vallen lach ik en beantwoord haar vraag. 'Ik had dit zeker niet verwacht nee! Het is heel apart om mijn vader bijna 13 jaar later terug te zien. Ik had ergens ook nooit verwacht hem ooit weer te zien en hem als het ware opnieuw te ontmoeten. Het is raar om er aan te wennen maar het gaat steeds beter en steeds soepeler'. Na ongeveer een kwartier lopen er 2 jongens en 2 meiden naar binnen. Ze begroeten iedereen aan de tafel tot ze bij mij aan komen. Een voor een stellen ze zich voor als Flo, Cisca, Oliver en een naam waarbij ik nu echt een beeld heb, Lando. Lichtelijk gespannen ga ik weer zitten aan de tafel. Als ik me nu maar niet verspreek of laat merken dat ik vanmorgen nog op zijn facebook pagina heb gekeken.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen