Chayton en mijn vader zitten buiten op de veranda terwijl ze wachten op het bezoek. Zwijgend zitten ze naast elkaar. Chayton heeft niets tegen mijn vader gezegd, waar ik hem dankbaar voor ben. Als hij zou weten wat er is gebeurd zou hij waarschijnlijk ook boos zijn op Pete. En op mij. Hij zou me gelijk weer terug brengen als hij hoort dat Pete en ik voor elkaar bestemd zijn. Ik zucht. Pete. Hoewel ik nog steeds boos op hem ben, heeft mijn moeder me wel aan het denken gezet. Trishia is blij met mijn gedachtenverandering. Ze mist hem. Samen met mijn moeder kijk jk vanaf de keuken tafel naar buiten terwijl we genieten van een kop thee. 'We moeten maar eens op visite bij Karin en Carl.' zegt mijn moeder. 'Waarom zou je dat willen?' vraag ik verbaasd. 'Het zijn jouw biologische ouders, ik wil ze bedanken.' zegt ze en ze staat op.
'Lieverd? Wil jij even naar Deborah? Ik wil een appeltaart bakken, maar heb geen appels meer.' Ik knik en sta ook op om zo naar buiten te gaan. Op de veranda groet ik mijn vader en broer en loop over het pad naar het huis van Deborah.
Nog voor ik kan aanbellen, vliegt de deur open. 'Tall!' Deborah trekt me in een stevige knuffel. 'Au' zucht ik. Mijn ribben zijn nog steeds gevoelig. 'Sorry! Ik heb je gewoon zo gemist!' ik knik. 'Sorry dat ij je nog niet heb opgezocht in die drie dagen dat ik hier ben.' ze maakt een wegwuif gebaar. 'Je had je tijd nodig. Maar wat kan ik voor je doen?' ik glimlach. 'Hebben jullie nog appels?' haar blik gaat naar de tuin. 'Ik denk het wel. Loop maar even mee.' ik volg haar de tuin in. 'Aan deze boom hangt nog wel iets.' ze pakt een trapje en begint te plukken. Houd jij de emmer er onder?' ik pak de emmer die naast de boom staat en houd hem voor mijn buik. 'Zeg... Ben je terug omdat er iets is gebeurd ofzo?' ik kijk omhoog. 'Laten we zeggen dat ik niet heel erg geliefd was.' ze knikt. 'Pete z'n vrouw?' vraagt ze kort. 'Die was nog niet eens het ergste.' zeg ik zacht. Deborah gooit nog een paar appels in de emmer. 'Maar eh... Wat doen ze hier?' Ik kijk haar verbaasd aan. 'Wie doet wat hier?' Deborah wijst naar een auto die stopt bij het grasveld. 'Shit!' ik schiet achter de boom. 'Relax ze hebben je niet gezien.' lacht Deborah. Ik spiek langs de boom. Pete stapt uit en houdt de deur voor Crystal open. 'We hebben nog meer bezoek.' ik volg de vinger van Deborah. Een andere auto kont het terrein op gereden. 'Ik weet niet wie dat zijn.' ik kom iets verder achter de boom vandaan. 'Volgens mij een van de Alpha's hier uit de buurt.' Deborah klimt het trapje omlaag en doet nog een paar appels in de emmer. 'Zo moet je wel genoeg hebben' ik knik, maar bij blik staat nog vast op Pete en Crystal. Ze lopen mijn huis naar binnen. Niet veel later volgt de andere Alpha ook. 'Kom, we gaan naar binnen.' Deborah trekt me de tuin door naar de achterkant van het huis. Ze wast de appels in de keuken en doet ze in een tas. 'Als je hier door het raam kijkt, kun je zien wie er nog meer komen.' Deborah wijst naar het keuken raam. 'Ik snap niet wat ze hier doen. Mijn vader heeft wel een of andere bijeenkomst zei mijn moeder..' ik val stil. Zou Pete ook daar bij zijn? Ik sta op van mijn stoel. 'Nog meer Alpha's.' concludeert Deborah. Als ik uit het raam kijk, zie ik diverse auto's staan. 'Het zal wel een belangrijke bijeenkomst zijn dan' Deborah kijkt me grijnzend aan. 'We kunnen natuurlijk even proberen om ze af te luisteren.' ik kijk haar fronsend aan. 'Ben je gek? Met zoveel Alpha's? Ben je levensmoe?' Deborah lacht. 'Die Pete van jou is wel knap hoor. Pfieuw, ik moet geloof ik toch ook eens een bezoekje brengen aan Shawn.' ik geef haar een duw. 'Het is niet mijn Pete. En ik wens je veel succes.' Weer lacht ze. 'Ik zal mijn moeder maar weer blij maken. Ze wacht op de appels.' we nemen snel afscheid. Als ik buiten sta loop ik in een langzaam tempo naar de veranda. Wat doen ze hier? Nog beter... Wat doet Pete hier? En Crystal? Stap voor stap loop ik het kleine trapje omhoog en open de deur. Aan het eind van de gang zie ik nog net hoe de laatste mensen naar binnen lopen. 'Ah! De appels!' Mijn moeder trekt me met tas en al de keuken in. 'Je kunt me mooi helpen met schillen.' ietwat verbaasd ga ik op een stoel zitten en neem het schilmesje aan. 'Heb je ze gezien?' vraag ik mijn moeder. 'Ja, het lijkt me een belangrijke bijeenkomst als ze allemaal komen.' Ze komt tegenover me zitten en begint ook met het schillen van de appels. We zwijgen. Waarschijnlijk in de hoop dat we iets mee krijgen van de bijeenkomst, maar de ruimte zit te ver van ons verwijderd om iets te kunnen horen.
En wat is er zo belangrijk? Deborah is net zo nieuwsgierig en besluit de mindlink te gebruiken. Ik grinnik. Ik zit in de keuken appels te schillen. Het is akelig stil hier.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen