Foto bij Unbreakable Love || hoofdstuk 3

"Studenten, jullie hebben 3 jaar erop zitten. Jullie hebben waarschijnlijk bedacht wat jullie straks willen doen, als jullie aan het einde van dit jaar de muren van deze school verlaten. Maar tot dan, mogen jullie onderzoeken, leren en zoveel mogelijk informatie in jullie opnemen als mogelijk is.
Ik ga deze les een boek bespreken, waar de karakters ook, net als jullie, onderzoeken, leren en informatie krijgen. Moeten dealen met het leven, mensen en verschillende valkuilen. Iemand al enig idee waarover ik het heb?"

Mijn lippen laten mijn pen los, mijn lichaam komt recht omhoog en mijn hand vliegt de lucht in. "Ja?" De vrouwelijke professor kijkt mij vragend aan, geeft mij een bemoedigende glimlach. "Little Woman van Louisa May Alcott". Ze geeft mij een grotere glimlach en knikt, heel goed, heel goed." Ik voel een tevreden gevoel door mijn lichaam gaan als sommige studenten omkijken, het voelt goed, sorry mensen.

"Nu verwachten jullie misschien dat we meteen dit boek gaan gebruiken, maar daar gaan we het anders doen. Eerst wil ik van jullie een verslag met jullie toekomstplannen. Vertel mij wat jullie willen bereiken, vertel mij waar je bang voor bent. Ik wil dat jullie leren, onderzoeken en informeren naar jullie zelf. Zodra jullie dat gedaan hebben, pakken we het boek erbij. Hierna, met een nieuw perspectief, geef ik jullie verslagen terug en ben ik benieuwd of jullie er een andere kijk op hebben. Denk erom, ik weet als jullie al meteen het boek gebruiken. Of je het gelezen hebt of niet, wees eerlijk."

Ik hoor een kreun naast mij en Anna laat haar hoofd op haar armen vallen, "mijn vader had mij er al voor gewaarschuwd. Dit jaar staat in het teken, 'overleven in de echte wereld. Filosoferen over de wereld', gatver". Ik moet lachen en kijk Anna aan, "stel je niet aan. Jij hebt je toekomst tot in de puntjes uitgewerkt, dit is een makkie voor jou".

De rest van de college's vandaag zijn interessant en de moeite waard, dus de dag gaat snel voorbij. Maar thuis, als ik rustig zit na te denken over de opdracht slaat opeens de paniek toe.
"An, Anna!" Ik roep haar, terwijl ik mijn kamer uit storm. Ze komt met een geschrokken gezicht haar eigen kamer uit, "wat is er?"
"Wat is er? Alles! Ik bedoel, ik ben zo niet voorbereid. Wat ga ik na mijn leven op Harvard doen? Ik heb geen idee, ik heb altijd alles voorbereid, uitgestippeld. Maar nu, nu is het blanko. Wie zou mij willen hebben? Ik heb niet eens een stage". Hysterisch met mijn handen in mijn haar loop ik rondjes, terwijl ik allemaal redenen opsom.
"Rustig, kalm nou Kathy. Alles komt goed, rustig. Ik zal thee zetten en dat zullen we een hele lijst maken met wat er allemaal gebeuren moet. Zodat we daar morgen aan kunnen werken goed? Maar alsjeblieft, doe niet zo hysterisch." Ik knik en ga pruilend op de bank zitten, "Harry mist wat." Hoor ik Anna uit de keuken roepen, waarna ik een protesterende kreet terug vuur. Volgens Anna is Harry dol op mijn 'kinderlijke gedrag.'

Anna helpt mij zoals belooft en na een paar uur heb ik een plan en een lijst met dingen die ik morgen moet regelen. Door mijn freak out ben ik totaal vergeten Harry te bellen, wat mij nu te laat lijkt, het is tegen middernacht.
Ik neem mijzelf voor om morgen ochtend te bellen, voor de colleges.
Anna en ik zijn moe, maar nog veel te druk in ons hoofd, van al het plannen. De opdracht heeft veel los gemaakt, of je nu je toekomst hebt uit gestippeld of niet. Na een kop thee en wat geklets besluiten we te gaan slapen, "morgen weer een nieuwe dag. Laten we dan kijken of Daisy nog leeft goed?" Ik knik naar An, Daisy heeft al een paar colleges gemist en heeft alleen paar berichtjes gestuurd dat het oké gaat en ze even bij haar ouders is. Dat namen wij voor lief, maar nu is het genoeg.
"Welterusten lieverd, bedankt voor je hulp vanavond". Ik krijg een glimlach en dan laat ik mij eindelijk in mijn zachte bed ploffen.

Maar veel rust is mij niet gegund, want om half 3 in de nacht word ik wakker van een hoop herrie. Geschrokken sta ik op uit bed en bind mijn duster om mijn lichaam heen, om een beetje warm te blijven.
Anna komt ook haar kamer uit en we schrikken alle 2 als er opnieuw hard op de deur gebonkt wordt.
"Wie is daar?" Mijn stem slaat over en klinkt verre weg van boos, intimiderend of waarschuwend.
Maar al snel wordt mijn snel kloppende hart gerust gesteld door de woedende stem aan de andere kant van de deur.
"Als je nu de deur niet open doet Kitty, dan breek ik hem er uit".
Anna slaat een kreet, draait met haar ogen, vloekt en draait zich om en loopt haar kamer in. Met een harde klap slaat ze de deur dicht en ik kijk schuldbewust naar haar dichte deur. Ik roep nog een sorry tegen de deur, maar het blijft stil.
Dan besluit ik snel de voordeur te openen, als ik hem open hoor ik Harry snauwen tegen wat mede studenten. "Ga slapen, niks te zien hier."
Als zijn blik op mij valt, kijk ik hem met grote ogen aan. Hij kijkt woest....

"What the fuck Kitty, je zou mij bellen. Het was half 2 toen ik zag dat je niet gebeld had, toen ik je probeerde te bellen, nam je niet op. Je telefoon stond uit, waarom heb je zo'n fucking apparaat als je hem uit hebt staan?" Harry zijn stem, ogen en gezichtsuitdrukking staan donker. Hij neemt totaal geen moeite zachter te praten en zijn lichaam is gespannen, zijn vuisten gebald.
Ik geef hem geen antwoord, ik snap niks van zijn boosheid.
Als ik zijn gezicht nogmaals bekijk, zie ik wat ik eerder gemist heb. Zijn lip is gescheurd, aan de rechterkant van zijn gezicht. Het is duidelijk dat het een lelijke plek wordt, zo iets krijg je niet zomaar.

"Heb je gevochten?" Is het enige wat ik vraag, ik zie dat Harry hierdoor even verward raakt. "Wat? Nee."
Ik trek mijn wenkbrauwen op en sla mij armen over elkaar, zonder iets te zeggen loop ik terug mijn slaapkamer in. Daar ga ik in bed liggen en draai met mijn lichaam van Harry weg, die mij volgt.
"Verdomme, hou op met dit irritante gedrag Katherina. Ik speelde basketbal met een studiegenoot, na de lessen. Ik werd iets te fanatiek en kreeg de bal tegen mijn gezicht, niks ernstig. Ik heb niet gevochten, ik weet de afspraak die we hebben gemaakt."

Na deze bekentenis draai ik mijzelf terug naar Harry, "eerlijk?" "Eerlijk Kitty." Ik knik, hij zou ook wel stom zijn zijn belofte aan mij te breken. Hij heeft belooft dat hij zou proberen niet in een gevecht in of duistere zaken terecht te komen, het heeft ons tot u toe niets goeds gebracht en ik ben bang dat hem iets overkomt. Ik heb gedreigd, als hij die belofte brak, dat ik meteen, zonder aarzelen bij hem weg zou gaan. Want ik kan hem niet nog ooit zo zien, als dat ik al meerdere keren gezien heb. Laat staan de laatste keer in de loods op zijn knieën, totaal moedeloos, gehavend en gebroken.
Een rilling trekt over mijn rug bij deze gedachten, en snel strek ik mijn armen naar Harry uit. Gelukkig snapt hij mij en kruipt in mijn armen. Hij nestelt zijn hoofd in mijn nek en drukt kusjes op mijn gezicht, "het spijt mij liefje, maar ik schrok er gewoon zo van. Bel voortaan, maakt niet uit hoe laat het is."
Ik sla mijn armen dichter om hem heen, stop mijn neus in zijn haren en sluit heel even mijn ogen. "Oke, ik zal dat doen voortaan. Maar vertel eens, met wie had je gebasketbald?"
Harry snuift, "Josh. In het begin vond ik hem super irritant, hij ging elk college naast mij zitten. Maar na een tijdje raakte we aan de praat en vandaag had hij mij uitgedaagd tot een potje basketbal, man hij was arrogant en dat moest ik gewoon van zijn smoel vegen. Dat deed ik, uiteindelijk."
Ik kijk hem een beetje verbaast aan, "van zijn smoel vegen?" Harry rolt met zijn ogen en trekt zichzelf uit mijn armen, hij gaat rechtop zitten en wrijft even met zijn hand over zijn gezicht. "Jezus Kat, niet letterlijk. Ik heb hem ingemaakt, verder niks."
Ik ben het niet eens met de afstand die hij creëert en ik dwing mijzelf tussen zijn armen en plaats mijn hoofd op zijn schouder. "Ik geloof je Harry, kan ik nog iets voor je doen? Wil je iets drinken? Of moeten we even naar je lip kijken?"
"Nee Kathy, ga maar lekker slapen. Het is laat, morgen heb je zo te zien weer een drukke dag." Hij knikt naar mijn bureau, waar mijn lijst op ligt. Ik knik en sluit mijn ogen, "welterusten liefje." Met die woorden val ik snel weer in slaap, met Harry zijn armen stevig om mij heen.



Even wat anders, hebben jullie de Amerikaanse Vogue gezien met Harry op de voorkant? Ik was en ben super enthousiast, nu nog een manier vinden die Vogue in mijn handen te krijgen, hihi! Het artikel staat gewoon op de site van Vogue, ik weet het, haha! Wel de moeite om te lezen trouwens:)
Hopelijk gaat alles goed met jullie en vinden jullie het begin van Unbreakable love leuk!

Reacties (2)

  • LeLouisx3

    Basketbal... Je moet lomp zijn om een basketbal tegen je lip te krijgen... (Oké eerlijk, ik zou erin slagen!)
    Waarom belt hij dan niet gewoon zelf eens naar haar als zij hem niet belt? Hij lijkt nu zo'n sukkeltje...

    1 week geleden
    • LeLouisx3

      En oh my god Harry op de Vogue 😍😍😍

      1 week geleden
    • bels

      Hahah ik moet Harry even beschermen 😂 hij heeft haar gebelt:
      "What the fuck Kitty, je zou mij bellen. Het was half 2 toen ik zag dat je niet gebeld had, toen ik je probeerde te bellen, nam je niet op. Je telefoon stond uit, waarom heb je zo'n fucking apparaat als je hem uit hebt staan?"

      Zie? Hihi Harry is wel zo snel dat te proberen hoor😘

      Ja echt, dat zou mij ook lukken, met een basketbal!

      1 week geleden
    • bels

      Ja echt he! En nu ook met Gucci! Ik word gek!!

      1 week geleden
  • Sunnyrainbow

    Hmm, het klinkt fishy...

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen