Foto bij Hoofdstuk 1 - Door mij

Foto: Montana Maes


Mijn naam is Montana Maes, en ik heb geen werk meer.  Ik krijg de gedachte niet uit mijn hoofd. Het voelt alsof de gedachte niet in mijn hoofd thuishoort, alsof hij stiekem in mijn hoofd gekropen is maar eigenlijk niet van mij is. Alsof het niet waar is. Maar dat is het dus wel. ''Mijn naam is Montana Maes, en ik heb geen werk meer.'' zeg ik hardop. Automatisch worden mijn ogen groot en raak ik meteen in de stress. Wat ga ik nu doen? Hoe ga ik alles betalen? Hoe leg ik dit uit aan mijn ouders? Want het ergste is nog, het is helemaal mijn eigen fout geweest, mijn eigen onoplettendheid en ik haat mezelf er voor. Ik heb mijn hele leven zo hard gewerkt voor wat ik wil en ik had het, maar nu niet meer. 

Ik plof neer op de bank en laat een zucht ontsnappen. Ik probeer mezelf rustiger te krijgen en laat alle gedachtes die in mijn hoofd opkomen te laten komen en te bedenken hoe ik deze fout vanochtend heb kunnen maken. Heb ik de opdracht dan zo verkeerd begrepen? Ik vond mijn baan als marketing medewerker nou niet echt het leukste wat er bestaat maar ik was er wel goed in, net als mijn vader. Het afgelopen jaar was het eerste jaar dat ik er echt een baan had, het jaar ervoor had ik er al stage gelopen en waren er nog veel typische klusjes te doen zoals koffie halen voor vergaderingen en kasten opruimen en ordenen. Maar dit afgelopen jaar was geweldig voor mijn carrière, ik kreeg al snel grotere klussen en bij elke klus werd mij verteld dat ik precies wist wat de klant bedoelde. Idee na idee werd goedgekeurd, tot deze dan. Deze ene klus, en de grootste tot nu toe. Mijn baas gaf me het vertrouwen om deze belangrijke klant te helpen en ik dacht dat ik op één lijn zat met de klant, maar dus totaal niet. Tijdens de pitch voelde de klant zich beledigt door mijn ideeën en hij vond dat ik veelte 'open' dacht, te vrij. En zo was ik ook, maar normaal viel dit in de smaak. Terwijl ik daar beschaamd stond te luisteren naar het afkraken van mijn ideeën zag ik het boze en teleurgestelde gezicht van mijn baas toen de klant besloot om naar een ander marketing bedrijf te gaan. Meteen voel ik weer dat gevoel in mijn buik, als een steen in mijn maag. Het gebeurt wel vaker dat een klant niet tevreden is met ideeën maar vaak wordt er dan nog een kans gegeven. Maar een klant echt kwijtraken en dan ook nog een belangrijke, dat moet natuurlijk weer net mij overkomen.  
Ze zijn door mij een belangrijke klant verloren. Gaat er door mijn hoofd heen. Ik voel de tranen prikken in mijn ogen. Ik pak mijn telefoon en besluit om mijn beste vriendin Hannah te bellen met het slechte nieuws, ik moet het gewoon even aan iemand kwijt. Gelukkig neemt ze snel op; ''Heeey hoe is het? Vanavond gaat gewoon door toch?'' hoor ik door de telefoon heen. Oja, vanavond. ''Uhmm nou er is iets gebeurd'' zeg ik zachtjes. Er volgt een korte stilte. ''Wat is er gebeurt Mon? Niks ergs hoop ik?'' hoor ik haar nu met een bezorgde stem zeggen. ''Ik ben ontslagen.'' er ontsnapt een kleine snik. ''Wat?'' zegt een geschrokken stem. ''Maar dat kan toch niet? Je doet het altijd super goed!'' Ik schud mijn hoofd. ''klopt, maar ik heb wat fout gedaan. Ik heb iets compleet verkeerd begrepen waardoor de klant zich niet serieus genomen voelde en is weggegaan.'' Een diepe zucht volgt. ''Jeetje Montana ik kan het gewoon niet geloven, wat erg voor je. Moet ik snel langs komen? Ik kan wel zeggen dat er iets dringends is ze missen me vast niet.'' Ik krijg een glimlach op mijn gezicht door haar lieve woorden, door Hannah voel ik me altijd beter, veiliger. Ze is echt mijn allerbeste vriendin. ''Nee hoor dat hoeft niet, we zien elkaar vanavond gewoon bij Nightjar, dan hebben we het erover.'' Antwoord ik. ''Oke is goed, zekerweten?'' Ik geef een instemmend geluid. ''Alles komt goed Mon, echt waar! Probeer rustig te blijven, even afleiding te vinden. Tot vanavond.'' zegt ze rustig. ''Ja zekerweten, dankjewel. Tot vanavond.'' En ik hang op. Al snel voel ik me iets beter doordat ik het aan Hannah heb verteld, vooral omdat ze altijd kalm en lief reageert. In tegenstelling tot mijn ouders...
Voordat ik het zelf in de gaten heb bevind ik mezelf al op de bank met mijn laptop scrollend door vacatures. Als je wordt ontslagen doordat je hebt gezorgd dat er een klant weggaat, is de kans groot dat andere marketing bedrijven in de buurt het ook te weten komen. Dus de kans dat ik hier in Londen een net zo goed betaalde baan krijg bij een marketing bedrijf dan die ik al had, is vrij klein. Ik hoor het geluidje van mijn telefoon en zie een berichtje op het scherm verschijnen van Hannah; En laat het nu even met rust he, we hebben het er straks over. Maak jezelf nou niet helemaal gek!! x. Lachend schud ik mijn hoofd. Ze kent me echt te goed. Instemmend met haar berichtje sluit ik mijn laptop en sta ik op. ''Wat gaan we doen?'' zeg ik tegen mezelf. Al snel heb ik een besluit gemaakt en trek ik mijn sportkleding en sportschoenen aan. Hardlopen It is. Als ik veel stress heb kan ik het vaak goed loslaten als ik ga sporten. Gewoon even alles eruit zweten. Soms kan ik er ook wel van balen dat als ik thuis kom van werk, nu dus niet meer, er niemand is waarbij ik even mijn verhaal kwijt kan en die me vasthoudt zodra we samen in bed liggen om daarna samen in slaap te vallen. Snel schud ik die gedachtes weg en stap ik de deur uit.


Tijdens het hardlopen voel ik langzaam mijn gedachtes afdwalen, gelukkig. Maar al snel worden er nieuwe, hatende, gedachtes in mijn hoofd gepland door het persoon die ik in de verte op me tegemoet zie komen. Echt fantastisch. ''Hey Montana! Wat super toevallig dat we elkaar tegen komen zeg!'' Hoor ik de stem van Nina op een afstand naar mij roepen. Ik doe mijn oortjes uit en stop met rennen waardoor ik naast haar kom stil te staan. ''Hey Nina.'' Antwoord ik droogjes. Ze draait haar hoofd een beetje schuin en kijkt me met haar neppe lach aan. ''Niet zo vrolijk vandaag zusje? Wil je erover praten?'' Vraagt ze maar al te genietend. ''Er is een verschil tussen echte zussen en stief zussen en om het duidelijk te maken; wij zijn stief zussen. En nee ik hoef er niet over te praten.'' probeer ik fatsoenlijk uit mijn mond te laten komen. Lachend schud ze haar hoofd. ''Nou dat maakt toch niet zoveel uit, stief zussen of niet we zullen toch altijd met elkaar te maken blijven houden.'' En ze geeft me nogmaals haar vreselijk neppe lach. ''Ik moet gaan, doei Nina.'' En ik doe mijn oortjes weer in en ren verder. Vaag hoor ik haar nog doei achter me aan roepen maar ik heb er al geen aandacht meer voor. Als sinds onze 18e zijn we officieel familie geworden en we hebben nog nooit één normaal gesprek kunnen voeren. Ze moet altijd overal beter in zijn terwijl ze nergens iets voor hoeft te doen aangezien ze alles van haar vader krijgt. Toen we op de middelbare school zaten hadden we altijd ruzie en natuurlijk op het moment dat we erachter kwamen dat haar vader en mijn moeder gingen trouwen, vond ze het geweldig. Geweldig dat ze de rest van mijn hele leven zuur kon maken. En ja, dit heeft ze letterlijk tegen me gezegd. Natuurlijk vond ik het vreselijk maar ergens had ik altijd verwacht dat als we allebei ouder werden en onze eigen wegen gingen het beter zou gaan. En ik heb echt geprobeerd aardig tegen haar te zijn, maar op de een of andere manier mag ze mij niet en gaat dat ook nooit veranderen. 

Terug thuis stap ik nog even snel onder de douche en kleed me om in wat leuks. Ik had gemengde gevoelens over deze avond. Ik had zin om Hannah te zien omdat het altijd leuk is en ik zeker weet dat ze mij gerust kan stellen, maar ik voel ook zenuwen en lichtelijk wat schaamte. Het voelt nog steeds niet helemaal echt. Maar hoe dan ook, er constant over blijven zitten nadenken gaat niks veranderen. Ik moet gaan bedenken wat ik wil gaan doen en hoe ik het ga doen. Ik moet verder. Dat heeft mij altijd in moeilijke situaties geholpen; Verder gaan en er geen aandacht meer aan besteden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen