Foto bij 004

      Een harde stomp van Embry laat me terug op de wereld komen. Automatisch kijk ik lichtjes geïrriteerd zijn kant uit. Was dat nu echt nodig? De les is toch niet zo interessant?
      'Waar zit je met je gedachten?', vraagt Jacob. Mijn blik went ik af naar Jake, die op de rand van mijn schoolbank zit. De les is dus gedaan en het geroezemoes van iedereen geeft alleen maar aan dat ik gelijk heb.
      'Er was iets aan haar', biecht ik fluisterend op, zodat niemand me hoort. Of ik het nu eerlijk vertel of niet, ze komen toch alles te weten in wolf vorm.
      'Die meid heeft je echt in haar macht!', lacht Embry. Automatisch kijk ik terug zijn kant uit, terwijl een verbaasde blik op mijn gelaat rust. Wat bedoelt hij nu weer?
      'Ja Maya', gaat Jake er op in. 'Je weet eigenlijk niets van haar en toch zwemt ze de hele dag in je gedachten.'
      Jake heeft gelijk. Ik heb haar eigenijk niet eens willen aankijken, niet eens poging gedaan om een conversatie met haar aan te gaan en toch kan ik haar niet uit mijn hoofd zetten. Ik heb niet eens haar naam of nummer gevraagd. Ik denk dat ze Ally noemt, maar ik kan er ook volledig naast zijn. Het was eigenlijk te stil om zelfs voor mij te horen.
      'Zou ik haar zoeken?', lacht Embry me na. Zijn blik staat speels en meteen geeft hij me een uitdagend duwtje.
      'En dan laat ik het op toeval lijken dat ik daar ook net ben?', gaat Jacob er op dezelfde spottende manier op in. Maar een kleine lach kan ik toch niet onderdrukken.
      'Of is dat stankgedrag?', gaat Quill er verder op in. Speels geef ik hem een duw en neem ik al mijn spullen bij een.
      'Wacht maar tot het jullie overkomt!', grap ik terug. Ik gooi alles soepel in mijn rugzak en sta op. De jongens volgen mijn voorbeeld en nog voor we ons naar de deur kunnen begeven, wordt mijn naam geroepen.
      'Maya?', het is de vrolijke stem van Seth die me doet opkijken. Hij heeft alleen zijn hoofd het lege lokaal binnen gestoken. 'Gaan jullie mee?'
      'We komen!', antwoord ik vriendelijk, terwijl ik het lokaal begin uit te wandelen. Op de gang staat de rest van de roedel blijkbaar al te wachten. Seth zit een jaar lager dan de roedel en ik, ook al is hij twee jaar jonger. Embry, Jacob en Quill en ik zijn namelijk een jaar blijven zitten. Seth is gelukkig nog niet blijven zitten, maar als Sam hem zo blijft opeisen zal daar snel verandering inkomen. Leah, Paul en Jared zijn beide twee jaar blijven zitten, waardoor ze al twee jaar in onze klas zit. Rachel en Kim zijn altijd vlotjes overgegaan en zitten nu ook in hun laatste jaar.
      Embry legt zijn arm in mijn nek en laat deze rusten op mijn schouders. Rustig trekt hij me mee vooruit en wantrouwig kijk ik hem aan. Deze jongeman is alles behalve te vertrouwen! Vorige week nam hij me namelijk mee in de jongenskleedkamer. Iedereen was zich aan het douche en omkleden, wat dus heel gênant was voor hen. En dat alles om me te vragen of ik zeker ben dat ik voor de vrouwen ben. Getraumatiseerd voor men leven dankzij mijn beste vriend, Embry!
      Wantrouwig begin ik een beetje tegen te stribbelen, terwijl ik om me heen kijk. We wandelen in de gang en zoek naar de eindbestemming. Buiten enkele mensen en lockers, valt er me niets speciaals op. Ik kijk nog eens naar Embry, terwijl we de hoek omslopen. De richtingsaanwijzer van de kantine weet me iets meer op mijn gemak te stellen, maar pas wanneer ik de deuren van de kantine zie kan ik me volledig ontspannen. Eindelijk eten!
      'Oh', lacht Embry vrolijk, terwijl ik me makkelijk laat voorttrekken. 'Je gaat dan toch mee.'
      'Ze zat vast wel weer bij Ally!', gaat Jake er op in. Meteen werp ik een woedende blik naar achter. Rachel geeft hem ondertussen een harde stomp, waardoor ik toch even moet lachen. Rachel, mijn nichtje, en ik zijn twee handen op één buik en vooral omdat zij de enigste is die me volledig begrijpt. Ze snapt dat ik het moeilijk heb met het wolven gedoe, de jongens en het alfa worden. Ze is ook de enigste dat weet dat Sam zijn stem me niets doet, omdat niemand in haar hoofd kan kijken van de roedel. Daarnaast heeft Paul ook geen invloed op haar, om iets te laten vertellen. Ze is mijn enigste go-to maatje.
      'Roep het anders nog wat luider!', zucht ik en meteen herinnert Jake zich alles. Als Stacy of andere van haar groepje het horen, dan gaat Ally nog een moeilijk schooljaar te gemoed als nieuweling zonder vrienden. Ik geef toe dat ze me enorm intrigeert, maar wie zegt dat ze echt iemand is waar ik gevoelens voor zou krijgen. Of iemand is waar ik me mee zou kunnen inprenten? Het is super zeldzaam en enkele in onze roedel hebben het geluk dit te mogen voelen. Wie zegt dat ik dit geluk met hen mag delen?
      'Ik ben niet altijd hier, hé!', ga ik verder in de hoop hem wakker te schudden. Als ik er ben, zullen ze Ally niets doen. Maar als ik er niet ben? Dan gaan ze haar enorm irriteren en pesten. De andere gaan er ook niets aan doen, tenzij het mijn inprent of vriendin is. Dat zijn gewoon de regels en iedereen weet dat.
      De deuren van de kantine komen steeds dichter bij, maar een blonde schim eist meteen mijn aandacht. Meteen duik ik onder Embry zijn arm uit en bekijk ik het meisje goed. Haar lange blonde haren zijn in een hoge staart en haar hoofd zit zowat in haar kluisje. Echter wanneer ze haar hoofd draait om haar lessenrooster te bekijken, herken ik haar uit duizenden. Ally.

Hey hoi!
Sorry dat ik eventjes niets heb gepost, maar ik ben pas verjaard en vond geen tijd om te schrijven.
Vandaag ben ik er weer helemaal voor aan het gaan, dus straks misschien nog een stukje?

XOXO
Creativitylab

Reacties (2)

  • _Stiles_

    Le moment suprième (ofziets)!
    Kan niet wachten!

    1 maand geleden
  • Potions

    Ik hoop dat ze inprent op Ally(dance)

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen