Foto bij Hoofdstuk 2 - Oh shit

Foto: Hannah Brown

Ik kom aan bij de Nightjar bar en ik zie Hannah al staan. Zodra ze me ziet rent ze naar me toe en geven we elkaar een dikke knuffel. ''Oh lieverd toch, ik vind het zo erg voor je.'' zegt ze. Ik leg mijn hoofd op haar schouder neer en maak een instemmend geluidje. ''Je moet me echt van dit vreselijke gevoel af helpen Han.'' En ik kijk haar smekend aan. Ze knikt. ''Komt goed! We gaan lekker wat drinken en het er over hebben en zodra we een oplossing hebben bedacht gaan we feesten.'' Met trots verteld ze haar plan voor de avond. Ik schud lachend mijn hoofd. ''Oke let's go.'' En samen lopen we naar binnen. 
Het is al aardig druk en ik voel de bas van de muziek door mijn lichaam, een heerlijk gevoel al zeg ik het zelf. We nemen plaats aan een tafeltje en bestellen allebei een fruitige cocktail. Hannah kijkt me doordringend aan. ''Ga je me nog vertellen hoe het is gebeurd?'' En ze schenkt me een lieve glimlach. Ik knik, en vertel haar hoe en wat er is gebeurd. Dat ik niet snap waarom het altijd goed gaat en dan net bij deze klant dat ik blijkbaar te 'vrij' denk en dat de kans dat ik een zelfde soort baan met hetzelfde salaris weer vind hier in Londen vrij klein is. ''Hoe ga ik mijn huisje betalen? En hoe vertel ik dit ooit aan mijn ouders? Ze zullen zo teleurgesteld zijn.'' Ik kijk naar mijn handen. Als ik na een korte stilte weer naar Hannah kijk zie ik haar bedenkelijk kijken. Ik kijk haar vragend aan. ''Maar Mon, je hoeft toch niet perse dezelfde baan te vinden? Je kunt ook wat anders doen.'' Ik schud mijn hoofd. ''Ik heb hier jaren voor geleerd, dit was wat ik altijd al wou, bij een marketing bedrijf werken is mijn doel.'' probeer ik haar uit te leggen. ''Dat is je vaders doel, en jij bent er altijd mee ingestemd. Wat natuurlijk prima is maar, heb je ooit erover nagedacht wat jij zelf zou willen? Je bent altijd alleen maar bezig geweest met school en werk en ja je hebt het perfect voor elkaar gekregen en je hebt een prachtig huisje en een goed salaris. Maar je hebt mij altijd verteld dat je je baan niet geweldig vind, je vind het leuk dat je er goed in bent en dat ben je ook maar word je er echt gelukkig van?'' Ik kijk haar vragend aan niet wetend wat ik erop moet antwoorden. Zodra ze dat doorheeft pakt ze mijn handen vast en kijkt ze me blij aan. ''Ik weet dat je het haat om niet te weten waar je aan toe bent maar misschien is dit juist goed voor je Montana, out of your comfortzone, snap je? Ik ben er maar nooit over begonnen omdat je altijd één duidelijk doel voor ogen had maar ik ben van mening dat je nog veel meer talenten hebt die je echt moet ontdekken.'' Ik trek mijn handen terug en schud mijn hoofd. ''Nee dan zijn al die jaren voor niks geweest. En wat zullen mijn ouders wel niet zeggen!  Ik heb geen andere talenten of interesses Han, echt niet. En het zou ook betekenen dat ik moet verhuizen, kleiner moet wonen.'' zeg ik gestrest. Ondanks de paniek in mijn ogen heb ik een lachende Hannah tegenover mij zitten. ''Hoor je jezelf wel praten? Je hebt al die jaren geleerd en je doel behaald en zoveel kennis op gedaan, je bent het sterkste persoon die ik ken! maar ik zou zo graag willen zien dat je ook echt van het leven geniet, het draait niet alleen maar om werk. We zijn nog zo jong, we zouden elk weekend samen uit moeten gaan en leuke jongens ontmoeten en op zondagen samen uitbrakken. Misschien moet je dit zien als een kans om erachter te komen wat je echt wilt, een soort pauze? En ik weet zeker dat na een tijdje je echt wel weer een baan kunt vinden in de marketing als je dat nog zou willen.'' Een kleine glimlach ontstaat er op mijn gezicht. ''Dit is allemaal erg nieuw voor me Han, dus ik heb wel je support nodig!'' zeg ik lachend. ''Komt helemaal goed! Ik help je met alles regelen, beloofd!'' Samen moeten we lachen. ''Nou nog een drankje dan maar?'' stelt Hannah voor. En instemmend loop ik mee naar de bar. Laat de avond maar beginnen...


Een paar uur en drankjes verder staan we samen te dansen op de dansvloer en wat voel ik me goed! Na het gesprek met Hannah was ik een beetje in de war maar kreeg ik ook het gevoel alsof het allemaal niet zo belangrijk was, maar dat laatste kan ook komen door het aantal drankjes wat ik heb gehad. Hoe dan ook, het ging om dit moment. ''Zack komt zo!'' schreeuw Hannah blij in mijn oor. Haar vriendje, nou eigenlijk nog niet officieel, ze zien elkaar alleen bijna elke dag maar volgens Hannah is het nog niet officieel. Lachend schud ik mijn hoofd. ''Dus dan ben ik het 3e wiel?'' probeer ik door het lawaai heen terug te vragen. Ze rolt haar ogen. ''Als je nou voor jezelf even een leuke jongen vind gaan we de volgende keer op dubbel date, beloofd!'' en ze steekt plagend haar tong naar me uit. Jongens. Iets waar Hannah en ik erg anders over denken. Zij vind ze geweldig en tja, ik niet. Ik heb wel gedatet en heb kort een vriendje gehad op mijn 18e en een op mijn 20e, maar het werkte gewoon nooit echt. Ze denken gewoon nooit hetzelfde als mij. En het leidt me af van mijn werk. Toen ik nog werk had dan. Ik heb zo af en toe wel een keer een leuke date met een jongen waar dan wel bepaalde dingen van komen, als je snapt wat ik bedoel, maar een relatie dat is gewoon nog niet voor mij weggelegd. Daar denkt Hannah dus het tegenovergestelde van, zij kan haar hele trouwdag al omschrijven in detail en natuurlijk ben ik bruidsmeisje, waar ik natuurlijk heel veel zin in heb. Lachend om mijn eigen gedachtes stop ik met dansen als ik zie dat Zack zich door de menigte probeert te bewegen naar Hannah en haar een kus geeft. Zodra hij mij ziet geeft hij me een glimlach en trekt me in een knuffel. ''Hoe is het?'' vraag ik aan hem. ''Nu ik bij Hannah ben heel erg goed'' en hij geeft haar een knipoog. Ik geniet er van om te zien hoe blij Hannah van zijn aanwezigheid wordt. ''En met jou Mon?'' ik kijk hem weer aan. ''Ook goed, ik ga even naar het toilet.'' en ik wijs richting de toiletten. 


Wanneer ik eindelijk van de toiletten kom zoek ik Hannah en Zack maar zonder enig resultaat. Zijn ze nou naar huis gegaan? Was ik dan zo lang weg? Ik kijk op mijn telefoon en zie dat het wel een halfuur heeft geduurd, altijd die drukte en lange rijen bij de toiletten. Ik zucht. Ook zie ik een appje van Hannah; Sorry wij zijn er vandoor, Zack had een beetje teveel op hij voelde zich niet zo lekker worden:(morgen kom ik langs!! X. Ik rol mijn ogen, typisch Zack. We kennen Zack al ongeveer 1,5 jaar, we hebben hem ontmoet op een feestje. Sindsdien hebben ze altijd al een klik gehad maar de laatste weken is het goed serieus aan het worden. Ik loop naar buiten en net als ik mijn telefoon in mijn tasje wil doen word ik aangestoten door een of andere gast en valt mijn telefoon op de grond. ''Kun je niet even uitkijken?'' vraag ik gefrustreerd. En ik pak mijn telefoon op om de schade te bekijken. Fijn, ook nog een dikke kras. Gelukkig zit er wel een bescherm laagje overheen. ''Oh shit, sorry was niet te bedoeling.'' zegt de jongen die me aanstootte. Ik kijk hem droogjes aan. ''Nee dat mag ik hopen van niet.'' en ik schud mijn hoofd en loop weg. ''Ik zou toch nooit een mooi meisje expres aanstoten?'' hoor ik hem nog zeggen maar ik reageer niet. Dit bewijst maar weer hoe de meeste jongens zijn, denk ik bij mezelf. 

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen