Ik schrik wakker van de bel, wie belt er nou zo vroeg aan? Ik stap uit bed en zoek mijn telefoon om naar de tijd te kunnen kijken. Zodra ik hem vind zie ik dat het al 1 uur in de middag is, shit. Snel loop ik naar de deur en doe hem open. ''Nou lekker geslapen?'' lacht Hannah en ze drukt een koffie in mijn hand. ''Uh ja, dankje.'' zeg ik nog half in slaap. Voordat ik het weet zit Hannah al aan tafel en doet haar laptop aan. ''We hebben werk te doen Mon.'' en ze kijkt me aan. Ik loop ook naar de tafel toe en neem naast haar plaats. ''Wat voor werk?'' vraag ik verward. ''Ik heb toch gezegd dat ik je ga helpen! Met ander werk vinden en een nieuwe plek om te wonen.'' legt ze met volle enthousiasme uit. Voordat ik ook maar iets kon zeggen begon ze al weer verder te praten. ''Als eerste wil ik graag dat jij voor jezelf gaat bedenken wat je leuk lijkt om te doen, en probeer echt na te denken wat jij zelf leuk vind, niet je ouders of anderen, maar jij. En als tweede heb ik erg goed nieuws voor je nieuwe woning, ik volg op Facebook zo'n pagina die tips geeft over vrije kamers en woningen en ik heb een super leuke gevonden, en heel dicht in de buurt, echt perfect voor jou! Niet heel groot maar wel heel erg betaalbaar.'' ze kijkt me blij aan. ''Uhmm ja oke dat is fijn alleen is het wel slim om gewoon op zo'n Facebook post af te gaan?'' vraag ik twijfelend. ''Zo heb ik mijn kamer ook gevonden, je moet niet altijd alles zo in twijfel trekken alleen omdat je er niet bekend mee bent.'' beledigend kijk ik haar aan. ''Dat doe ik niet maar ik wil wel gewoon een veilige plek hebben om te wonen.'' Hannah kijkt me lachend aan en schud haar hoofd. ''Je weet zelf ook wel dat dat goed komt, niet zo overdrijven.'' Ik knik. ''Oke dan, bedankt Han.'' en ik trek haar in een knuffel. ''Dus ga je vanmiddag dan mee?'' vraagt ze. ''Waarheen?'' ze rolt met haar ogen. ''Om te kijken bij de kamer natuurlijk.''


Twee uur later staan we samen voor het gebouw. ''Nou hier is het, wat denk je er van?'' Hannah kijkt me hoopvol aan. Ik kijk naar het oude gebouw voor me en meteen krijg ik een paniekerig gevoel, is dit echt aan het gebeuren? ''Ja het heeft wel wat.'' zeg ik dan maar om haar niet teleur te stellen, en om mezelf ook te negeren want ik moet het gewoon een kans geven. Er komt iemand uit het gebouw lopen en steekt meteen een sigaret op. Zodra hij ons ziet loopt hij op ons af en drukt hij de sigaret uit op de grond. ''Hallo dames, ik had niet gezien dat jullie er al waren maar wat fijn dat jullie al vandaag konden komen, ik ben Mike, de huurbaas.'' en hij geeft ons een hand. Een sigaretten geur dringt meteen mijn neus binnen. We stellen ons zelf aan hem voor en lopen hem dan achterna het gebouw in. ''En wie van de twee is de gelukkige?'' vraagt hij vrolijk. ''Ik.'' Probeer ik zo enthousiast mogelijk te zeggen terwijl we op de trap omhoog lopen. ''Je gaat het vast geweldig vinden. Oh en er is ook een lift hoor maar als ik iemand rondleidt loop ik liever via de trap, zodat je meteen een heel beeld hebt van het gebouw.'' Ik knik. Aangekomen bij kamer 7 doet hij een sleutel in het slot en stappen we naar binnen. ''Nouja dit is het, veel rondleiding valt er niet te geven eigenlijk.'' Lacht hij. Terwijl we rondkijken begint het paniekerige gevoel steeds meer te komen en ik zie dat Hannah het door begint te krijgen en met haar gezichtsuitdrukking probeert te zeggen van 'Het komt goed.' Het is één kamer als woonkamer, slaapkamer en keuken samen waarvan de slaapkamer is gescheiden van de rest met een klein wandje. En er is dan nog een kleine badkamer bij achter een andere deur. Nadat Mike het een en ander heeft uitgelegd heeft hij ons even alleen gelaten om een beslissing te maken. Ik loop naar het raam toe en bekijk het uitzicht. ''Dusss wat denk je er van?'' probeert Hannah te vragen. ''Ik weet het niet Han, het zo anders. En oud.'' zeg ik terwijl ik rondkijk. ''Klopt, maar het heeft wel wat. En het is een goede prijs.'' probeert ze me te overtuigen. Ze heeft ook zeker geen ongelijk. Het is alles wat je nodig hebt, niet te duur en een handige plek dicht bij het centrum. Dus eigenlijk, precies wat ik zoek. ''Oke... ik doe het.'' zeg ik dan nog een beetje twijfelend. Hannah kijkt me met grote ogen aan. "Ja?? Echt waar?'' ik knik. ''Yessss! Wat leuk dit!'' en ze geeft me een dikke knuffel. ''Dit gaat echt helemaal goedkomen Mon.'' Ik schud lachend mijn hoofd. ''Wanneer ga je het je ouders vertellen denk je?'' vraagt Hannah. ''Geen idee, maar nog niet binnenkort.'' Dat durf ik echt niet. Ze gaan zo teleurgesteld zijn, en dat kan ik nu nog niet aan. Eerst moet ik alles weer op orde hebben en dan kan ik hopelijk met overtuiging aan ze laten zien dat ondanks dat ik het heb verkloot, ik het ook weer heb opgelost, met de beste hulp van Hannah natuurlijk.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen