Foto bij Hoofdstuk 4 - Kay Dixon, aangenaam

Foto: Kay Dixon

Een week later sta ik dan alleen, met al mijn dozen in mijn nieuwe, lege en kleine appartementje. Ik kijk in het rond en probeer te bedenken hoe ik alles ga neerzetten, want het is een stuk kleiner dan mijn oude woning en ik heb alles meegenomen, echt alles. Ik kon gewoon niet bedenken wat ik weg moest doen. Dus ik dacht, als ik gewoon alles meeneem dan merk ik vanzelf wel wat er niet meer past en dat doe ik dan weg. Kost misschien wat meer moeite, maar daar doe ik het dan maar voor. Ineens hoor ik iemand kloppen op de deur. Ik loop naar de deur toe en zie mijn huurbaas staan. ''Hey Montana! Druk bezig zie ik, lukt het allemaal een beetje?'' vraagt hij lacherig. Iets klopt hier niet denk ik bij mezelf. ''Jahoor prima.'' Hij knikt. ''Er zijn net nog wat dozen van je gebracht, ze staan beneden.'' zegt hij terwijl hij naar beneden wijst. ''Oh ik dacht dat ze alles al hadden gebracht, bedankt. '' zeg ik terwijl ik probeer om langs hem te lopen. ''Ik kan je wel even helpen met de dozen omhoog tillen, je lijkt mij niet zo sterk of wel?'' zegt hij terwijl ik snel verder langs hem door de deuropening loop. Meteen dringt er een sterke alcohol geur mijn neus binnen. Nu snap ik waarom hij zo vreemd doet, hij is dronken. Dat geeft me nou niet echt een gerustgesteld gevoel. Gelukkig woont hij hier zelf niet. ''Nee hoor dank je, het lukt wel.'' en snel loop ik naar beneden.

Zodra ik beneden kom hoor ik hem bij iemand anders aan kloppen en gaat hij daar lachend naar binnen, dat zal dan wel een vriend van hem zijn ofzo. Ik zie de drie dozen staan net voorbij de deur en probeer er een op te tillen. Snel laat ik hem weer op de grond zakken, best wel zwaar. Wat zit hier ook in? Waarschijnlijk al mijn borden, glazen en pannen. Dan besluit ik maar om de doos te schuiven naar de lift. Ik druk op de lift knop en wacht tot dat hij beneden komt. Na een paar seconden gaan de deuren open en komt er een jongen uit lopen, maar niet zomaar een jongen, die jongen. Hij was de gene die laatst tegen me aanstootte en zo'n super domme opmerking maakte, wat doet hij hier? ''Hey, Montana. Hoe bevalt je nieuwe woning?'' vraagt hij met een stomme grijns op zijn gezicht. Ik kijk hem verbaasd aan. ''Sorry, hoe weet jij mijn naam?'' vraag ik lichtelijk geïrriteerd. Hij stapt uit de lift waardoor hij nu naast me staat. ''Je herkent mij niet meer he?'' vraagt hij nu geamuseerd. Haalt hij nou een grap met me uit? ''Jazeker wel, dankzij jou viel mijn telefoon op de grond.'' lachend schud hij zijn hoofd. Wat is hier in godsnaam zo grappig? Ik kijk hem boos aan. ''Nee niet daarvan.'' zegt hij en ik kijk hem verward aan. ''Kay Dixon, aangenaam.'' en hij steekt nu zijn hand naar me uit maar ik hou mijn hand naast me. Na een tijdje vallen de puzzelstukjes op zijn plek. ''Van de middelbare school? Hoezo zei je dat niet gewoon meteen?'' vraag ik geïrriteerd. ''Ik vond het al grappig dat toen we elkaar vorige week tegenkwamen je me niet herkende en dat je dan nu ook nog toevallig in het zelfde gebouw als mij woont.'' Ik kijk hem geschrokken aan. ''Jij woont hier?'' vraag ik. Hij knikt. Ik heb echt zin om te schreeuwen, dit ga je toch niet serieus menen. ''Ben ik dan zo veranderd?'' vraagt hij terwijl hij zijn hand door zijn haar haalt. Ik bekijk hem nu wat beter en begin hem te herkennen. Hij ziet er wel echt super anders uit. Hij had altijd kort haar en simpele kleding en nu is zijn haar een beetje halflang en draagt hij, ja hoe kan ik het noemen, een beetje vage kleding. Een rare blouse, een veelte lange jas en allemaal rare ringen om zijn vingers. Als ik mezelf er op betrap dat ik al veelte lang naar hem kijk probeer ik snel te antwoorden. ''Ja uhm nou, nee, ja wat langer haar enzo, ik weet niet.'' stamel ik. Goed gedaan Mon denk ik bij mezelf. Hij lacht geamuseerd en knikt. ''Moet ik je even helpen met de dozen?'' en hij wijst naar de andere twee. ''Nee dank je het lukt wel.'' en ik schuif snel de doos verder de lift in. ''Nou dan zie ik je nog wel, buurvrouw.'' hij geeft me een knipoog en loopt het gebouw uit. Ik schud geïrriteerd mijn hoofd. Er is een ding wat ik meteen wel aan hem herken, en dat is die arrogante houding, hoe hij denkt dat hij echt grappig is, vreselijk.


Nadat ik alle drie de dozen boven heb gekregen open ik mijn laptop en kijk in mijn mail of ik al reactie terug heb van een van mijn sollicitaties die ik heb gedaan. Afgelopen week heb ik heel veel sollicitaties bekeken maar ik wist gewoon niet wat ik moest doen. Toen ik 16 was heb ik een baantje gehad in een restaurant en dat vond ik altijd best wel leuk, dus ik dacht, ik ga solliciteren bij verschillende restaurants in de buurt. Het is hard werken en verdiend niet super goed, maar ik zou mijn huur er mee kunnen betalen. Maar helaas, nog geen reactie. Ik besluit om maar verder te gaan met dozen uitpakken en maak 1 voor 1 alle dozen open. Als ik in de eerste doos kijk krijg ik meteen een lach op mijn gezicht als ik een camera eruit pak, een Canon EOS 2000D. Het leukste cadeau dat ik ooit heb gekregen, van mijn broer Finn. Hij is 4 jaar ouder dan mij en woont al 3 jaar in New York. Hij is het eigenlijk nooit echt eens geweest met onze ouders en deed altijd wat hij zelf wou. Daardoor was er ook vaak ruzie thuis. We hebben altijd al een hele goede band gehad en ik hou zoveel van hem, maar we spreken elkaar nu maar weinig. Het is alweer ongeveer anderhalf jaar geleden dat ik hem hebt gezien. Hij is naar New York gegaan eigenlijk omdat het hem gewoon geweldig leek, en omdat hij daar een baan kon krijgen. Hij werkt als muziek producer en doet het echt super goed. Hij heeft er altijd al zoveel passie voor gehad en hij is echt een talent. Ik ben super trots op hem, hij heeft echt van zijn hobby zijn werk gemaakt. Maar mijn ouders vinden alles wat te maken heeft met muziek, theater en kunst niet 'echt' een beroep. Ze zagen hem liever als advocaat, dokter, docent of net als onze vader zelf, werken in de marketing. Daarom is de band tussen mijn broer en mijn ouders erg slecht, omdat hij er gewoon altijd zulke schijt aan heeft gehad. De camera heb ik van hem gekregen een aantal jaar geleden voor mijn verjaardag. Fotografie is een hobby van mij waar ik jammer genoeg maar weinig tijd voor heb. Finn zei altijd dat ik er meer mee moest gaan doen, maar doordat ik ook goed was in marketing en geen problemen wou met mijn ouders net als hem, wou ik dat niet. Niet dat ik echt denk dat het ooit had kunnen lukken, want daarvoor ben ik niet goed genoeg. Het is gewoon een kleine hobby, meer niet.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen