. . .

Juice zat aan de bar in een glas whisky te staren. Tot tweemaal toe had hij al een opdringerige Croweater weggeduwd. Toen hij weer een beweging vanuit zijn ooghoek opmerkte wilde hij opnieuw een snauw geven, tot hij zag dat het Chibs was die zich op een kruk hees en de prospect om een glas vroeg.
      ‘Alles oké, Juicy-boy? Trouble in paradise?’
      Juice snoof en nam een slok. De drank brandde aangenaam in zijn keel. Momenteel zou hij zijn leven als allesbehalve een paradijs noemen, zelfs al was hij voor het eerst in een relatie die echt voelde. Misschien was dat het probleem wel. Als hij samen met Raine was, dreven zijn zorgen naar de achtergrond. Dan was het alleen hun twee. Maar nu hij zijn vriend al een paar dagen niet had gezien, voelde hij zich alleen. Er was een kloof tussen zijn broeders en hem ontstaan. Misschien was dat al ontstaan toen hij zijn relatie nog voor hen verborgen hield, maar zeker daarna. Dat hij Raine meegenomen had naar het clubhuis, was hem ook niet in dank afgenomen. Niemand sprak er nog over, maar hij voelde dagelijks hun wantrouwen. Ze gingen liever bij iemand anders staan tijdens het drinken van een biertje. Of was dat altijd al zo geweest?
      Zijn blik kruiste kort die van Chibs. Wat moest hij zeggen? Dat hij zich hier niet meer thuis voelde? Dat hij zich meer ‘one of the guys’ had gevoeld toen hij een prospect was?
      ‘Met Raine gaat het prima,’ antwoordde hij uiteindelijk. Hij staarde weer naar zijn glas. Kon hij eerlijk zijn of niet? Chibs was zijn sponsor. Hij had altijd alles aan hem kwijt gekund. Zelfs zijn geheim over Raine had hij bewaard. ‘Alles voelt gewoon anders sinds… onze relatie bekend is.’
      Chibs zuchtte en wreef over zijn gezicht. ‘Dat wist je van tevoren, knul.’
      ‘Dat maakt het nog niet makkelijker.’
      Chibs zweeg. Net toen Juice wilde opstaan omdat de stilte hem benauwde, sprak de man weer. ‘Het is een goeie knul. Ik weet dat je het gevoel hebt dat de grond ieder moment onder je voeten kan verdwijnen, maar als hij de stabiliteit geeft die je nodig hebt, dan moet je ervoor gaan. Ik had je graag in de club gehouden. Ik weet echter ook dat je het moeilijk vindt om met de stress te dealen die bij dit leven komt kijken. Als hij je rust geeft in je hoofd, als hij je een leven kan geven wat beter bij je past dan dit, dan steun ik dat. En weet dat de meesten van ons dat doen, zelfs al lukt het niet iedereen om dat onder woorden te brengen.’
      Er brak een kleine glimlach door op Juice’ gezicht. Hij wist niet of er meer waren dan Chibs die er werkelijk zo over dachten, toch was Chibs’ mening belangrijker voor hem dan die van wie dan ook.
      ‘Thanks man.’

De dag na zijn gesprek met Chibs kreeg Juice een berichtje van Raine met de vraag of hij vanavond thuis was. Hij antwoordde direct. Eigenlijk had hij beloofd dat hij met Muis mee zou gaan naar de sportschool, maar ze wilde niet eens van een verontschuldiging weten.
      ‘Jullie moeten je momentjes samen koesteren. Zeker zolang jullie clubs het gros van jullie tijd opvreten.’ Ze schonk hem een knipoog.
      Juice glimlachte. Zelfs al eiste de clubs zoveel tijd op, hij was niet van plan om te wachten tot ze beiden hun clubs verlaten hadden voor hij meer tijd met Raine zou doorbrengen. Hij had al stiekem naar wat verlovingsringen gekeken en ook naar woningen die tussen Charming en Oakland in lagen. Geregeld zouden ze dagen weg zijn, maar daaromheen deelden ze wel een huis en zagen ze elkaar veel meer dan de paar uurtjes die ze nu voor elkaar konden vrijmaken.
      Toen de deurbel ging, veerde Juice overeind. Nog steeds maakte zijn hart een sprong bij het vooruitzicht om Raine weer te zien en hij moest zichzelf dwingen om een rustige pas aan te houden omdat hij niet wilde dat Muis hem zou uitlachen.
      ‘Hé!’ zei hij vrolijk toen hij de deur opende.
      De lach stierf weg toen zijn blik die van Raine ving. Zijn hart bevroor. Er was iets mis, hij kon het zo van zijn gezicht aflezen. Raine had zijn blik neergeslagen en zijn schouders hingen naar beneden. Juice dwong zijn lippen op elkaar om hem niet met vragen te bestoken en hield de deur voor hem open. Zonder hem aan te kijken stapte Raine naar binnen. Hij maakte zelfs geen aanstalten om zijn leren jack uit te trekken.
      Aarzelend legde Juice een hand op zijn onderrug toen hij dichterbij stapte. ‘Gaat het wel?’
      ‘Nee.’ Raines stem trilde. ‘Ik – ik moet je wat vertellen.’
      Juice haalde diep adem. Kalm blijven, kalm blijven. ‘Oké,’ zei hij uiteindelijk zacht.
      Raines hand durfde hij niet te pakken. Hij wierp een zenuwachtige blik op Muis, die bezorgd haar haakwerk liet zakken. Even bestudeerde ze hen, daarna stond ze stilletjes op en verdween naar haar slaapkamer, zodat Raine en hij aan tafel of op de bank met elkaar konden praten. Hij koos toch voor de bank, zelfs al had Raine hem nog niet aangeraakt. Hij vroeg zich af of hij zo vastzat in zijn eigen wereldje of dat het iets met hem te maken had.
      ‘Wil je wat drinken?’ vroeg Juice aarzelend toen Raine naast hem plaatsnam.
      ‘Nee, dat hoeft niet.’
      Hij klonk schor, alsof hij al uren niet gedronken had. Gespannen wachtte Juice af.
      ‘Ik weet niet goed hoe ik je dit moet vertellen,’ begon Raine uiteindelijk. Hij had zijn hoofd gebogen. Zijn vingers trilden. In een reflex wilde Juice zijn handen vastpakken, maar Raine trok ze opzij.
      Een barst schoot door zijn hart. ‘Wat – wat is er?’
      Was Raine hier gekomen om het uit te maken? Hield hij niet meer van hem? Opeens was het alsof de muren op hem afkwamen. Zijn ademhaling schalde in zijn oren. Raine kalmeerde hem niet, hij leek het niet eens te merken.
      ‘Ik ben vreemdgegaan.’
      Met een dreun ramden de muren tegen hem aan. De pijn was ongenadig hard.
      ‘W-wat?’ hoorde hij zichzelf hakkelen.
      Hij staarde zijn vriend vol ongeloof aan. Hoe kon dat nou? Waarom zou hij dat doen? Was het – was het omdat zij het nog altijd niet gedaan hadden? Maar Raine had zelf voorgesteld om te wachten, toch? Als – als hij geweten had dat Raine daar zou erg naar verlangde dat hij het bij iemand anders zou gaan zoeken, dan…
      ‘Gisteren wilde Esai weer eens afspreken. We gooiden een balletje en uiteindelijk haalde hij me over om naar het clubhuis te gaan. Daar dronk ik wat. Meer dan wat, blijkbaar. Ik herinner me helemaal niets, maar ik werd wakker naast een meisje.’ Er gleed een traan langs zijn wang. Tergend traag. ‘Het spijt me. Het spijt me zo erg. Ik snap – ik snap niet hoe ik dit heb kunnen doen.’
      Juice kon geen woord uitbrengen. Hij hoorde alleen nog een ruis in zijn hoofd. Ademen lukte hem nauwelijks, hij zoog grote teugen lucht naar binnen.
      Het was een leugen. Raine zou nooit… hij zou nooit…
      Hij boog voorover, hield zijn hoofd in zijn handen. Zijn nagels drukten hard in het vlees van zijn hoofdhuid.
      Opeens stortte alles in. Het leven dat hij voor de club had willen verruilen. Waar hij alles voor had willen opgeven. Door een waas van tranen keek hij Raine aan. Probeerde hij dat althans.
      Was het – was het nu over?
      Een slippertje kon gebeuren. Maar tussen Raine en hem – hij dacht dat het iets bijzonders was, iets unieks. Het was niet eens in hem opgekomen om met een vrouw in bed te duiken.
      ‘Wil je dat ik wegga?’ vroeg Raine zacht. ‘Ik – ik weet niet wat ik verder nog kan zeggen. Ik besef het zelf nauwelijks. Ik werd wakker naast haar en… het spijt me zo, Juice.’
      ‘Waarom zei je niet gewoon dat je niet langer zonder seks kon?’ vroeg Juice en hij veegde langs zijn ogen. ‘Als ik wist dat… dat je…’
      ‘Zo zit het niet,’ antwoordde Raine met een verslagen stem. ‘Ik was gewoon zo dronken dat ik niet meer wist wat ik deed. En ik weet dat dat geen excuus is – maar het is niet zo dat ik de boel niet in mijn broek kon houden. Sinds ik verliefd op jou ben geworden heb ik naar niemand meer omgekeken.’
      ‘Nou, dat blijkt,’ antwoordde Juice bitter.
      Raine boog zijn hoofd. Op zijn spijkerbroek zaten een paar natte vlekjes, afkomstig van zijn tranen.
      Wat moest hij nu? Hem vergeven? Hij wilde Raine niet kwijt, maar hij wilde ook niet samen zijn met iemand die vreemdging. Hij had alles voor Raine willen opgeven. En Raine… kon hem niet eens trouw zijn.
      ‘Sorry,’ klonk het opnieuw. ‘Ik – ik kan maar beter gaan hè?’
      Juice trok zijn schouders op. Het was gewoon zo onverwacht. Hij wist niet wat hij moest denken, wat hij moest voelen. Hij wilde zich als een klein kind onder de dekens verstoppen en doen alsof dit nooit gebeurd was.
      Hij wist niet of Raine nog wat zei, hij merkte pas dat hij weggegaan was toen de deur in het slot viel. Pas toen glipten de tranen langs zijn wangen, al drong het besef dat hij Raine kwijt was nog niet helemaal tot hem door.
      Hij verroerde zich niet toen twee armen om hem heen gleden.
      ‘Wat is er gebeurd, lieverd?’
      Toen hij Skye’s kalme stem hoorde, smolt hij in haar omhelzing. Zijn schouders begonnen te schokken. ‘Hij – hij is vreemdgegaan, Skye,’ fluisterde hij. ‘Dus – dus het is over.’
      Zijn stem beefde. Zijn hele lijf beefde.
      ‘Och lieverd.’ Ze sloot haar armen steviger om hem heen. ‘Hoe kan dat nou?’
      ‘Ik weet het niet,’ snifte hij. ‘Ik weet het allemaal niet meer. Alles… alles valt uit elkaar.’

Reacties (1)

  • EvaSalvatore

    ik ga esai echt iets aandoen. stomme valse viool

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen