Foto bij 005

      Het kan gewoon niemand anders zijn dan Ally. Ze is nieuw in de omgeving en op deze school heeft niemand anders dezelfde kleur haar. De kleur van je haar is uniek, je ziet nooit twee honderdprocent dezelfde natuurlijke haren. Dat is ook zo bij ons wolven, grijze wolven hebben toch nog één vlekje of lijntje anders. Dat hebben mensen ook, maar het valt gewoon nooit op. Daarnaast is het reservaat zo klein dat je iedereen kent. Hier heeft niemand geheimen voor elkaar, behalve wij voor de rest. Niemand die er probeert achter te komen, want de meeste willen ons gewoon ontwijken.
      Ik haal even diep adem, terwijl ik zenuwachtig haar richting uitloop. Eindelijk ga ik te weten komen wat er juist aan de hand is en welke grip deze meid op mij heeft sinds die beruchte avond. Kort wrijf ik even in mijn handen, in de hoop mijn zenuwen een beetje te bedaren. Nog snel werp ik een korte blik over mijn schouder naar achter en meteen ontmoeten mijn ogen die van de gehele roedel. Fijn jongens, dankjewel voor de steun. Nu mogen jullie weer gaan.
      Hoofdschuddend door hun aanwezigheid, draai ik me terug om naar het blonde meisje voor me en overbrug de laatste meter naar haar kluisje. Nu pas merk ik hoe haar hoofd haast verstopt zit in het metalen ding. Zo verlegen en fragile. Het is gewoon zo enorm schattig! Ik laat me rustig tegen de gesloten metalen deur van haar gebuur hangen en bekijk haar nog eens goed.
      'Hey, ben je nieuw hier?', probeer ik haar aandacht te trekken en meteen draait ze geschrokken haar hoofd. Ze kijkt me eerst van top tot teen, maar haar schichtige blik blijft op haar gelaat rusten. Automatisch spring ik recht, zodat mijn nonchalante houding weg is.
      'Sorry!', bied ik meteen mijn verontschuldigingen aan. 'Het was nooit mijn bedoeling geweest om je te laten schrikken.'
      De woorden rollen oprecht over mijn lippen, maar zich ontspannen doet ze totaal niet. Daarnaast ontwijken haar ogen koste wat kost de mijne, alsof ze bang is om me recht aan te kijken. Maar haar verlegen houding laat me nog harder naar haar toegetrokken voelen. Nog voor ik iets anders kan zeggen, draait ze zich terug om en zit ze opnieuw bijna in haar locker.
      'Jij bent Ally, toch?', vraag ik toch in de hoop om een conversatie met het meisje te starten. Met haar hoofd nog steeds half in haar locker schudt ze toch even haar hoofd. Haar hoge staart wiegt van links naar rechts, waarna het weer mooi stijl in het midden beland. Maar wacht, haar naam is niet Ally? Wie is ze dan, want ik ben vrij zeker dat ik haar naam wel degelijk juist heb gehoord.
      Wanneer ze na enkele seconden haar mond nog niet heeft geopend geef ik het op. Als dit niet Ally is, heb ik me toch grandioos vergist en dat gebeurt nooit. En anders heeft deze meid blijkbaar alcohol nodig om conversaties te voeren en daar heb ik nu geen zin in.
      Net wanneer ik mijn eerst stap terug richting de roedel wil zetten, word ik gestopt door een fluwelen stem. Haar woorden waren trillend en onhoorbaar stil dat zelfs mijn wolven gehoor het niet heeft weten op te vangen. Ze neemt nog eens een grote teug adem, om zichzelf te kalmeren en kijkt me dan aan in haar ooghoeken. 'Mijn naam is Abby.'
      Haar stem is iets luider en meer gecontroleerd, maar totaal nog niet beheerst. Overduidelijk bang dat ik haar iets zou aandoen, maar waarom? Ik heb haar toch nooit een reden gegeven om schrik te hebben van mij? Ondertussen kijkt ze weer in haar locker, maar haar lichaam blijft stug staan. Wat is daar toch zo interessant aan?
      'Ik ben', probeer ik mezelf voor te stellen, maar ik word bruut onderbroken. Haar stem klinkt vijandig, terwijl haar ogen even naar haar schoenen afdwalen. 'Ik weet wie je bent.'
      Aangezien ze me niet wilt aankijken, kan ik het niet laten om even naar de jongens te kijken. Mijn ogen ontmoeten echter enkel die van Jake, die meteen teken doet dat ook hij er niets van begrijpt. Met een gevoel van complete machteloosheid draai ik me terug naar haar. Ik haat het dat ik totaal niet weet waar dit ineens vandaan kom en dus ook dat ik er niets aan kan veranderen.
      'Excuseer?', meer weet ik niet over mijn lippen te krijgen. Ik snap het niet. Ik begrijp niet wat ik heb gedaan waardoor ze doet.
      'Luister, ik weet wie je bent en ik heb gehoord van je reputatie.', zucht Abby in haar kluisje. De trilling is opnieuw duidelijk aanwezig in haar stem, maar ze probeert zo overtuigend mogelijk te klinken. Nog voor ik iets kan terugzeggen, draait ze zich zelfverzekerd naar me toe en kijkt ze recht in mijn ogen. Haar felblauwe kijkers zijn in de mijne geklemd en alles rondom me lijkt even niet meer van tel. De aantrekkingskracht die ik het afgelopen weekend heb gevoeld, versterkt met elke voorbij gaande seconde. Alleen, het is niet het gevoel dat Sam, Jared en Paul ooit met me hebben gedeeld. Het is niet zo hevig, maar slechts lichtjes aanwezig. Aan de andere kant heb ik wel de wil om haar te beschermen, maar toch voelt ze ook aan als een persoon waar ik absoluut niets mee wil te maken hebben. Paul vertelde me ooit dat zelfs toen Rachel hem niet kon verdragen in het begin, hij altijd de dwang had om haar te beschermen. Echter, die dwang en die liefde waar de jongens altijd over praten voel ik niet, wat is dit dan? Wat voel ik dan wel?

Dit was het waarschijnlijk weer voor vandaag,
hopelijk vonden jullie het leuk!

XOXO
Creativitylab

Reacties (2)

  • Potions

    Spannend! Ik ben toch wel benieuwd naar haar reputatie. Abby moet even chillen, het is goed bedoeld!

    Snel verder(dance)

    1 maand geleden
  • _Stiles_

    Wow, deze had ik niet zien aankomen!
    Snel verder alsjeblieft!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen