Bill POV.

Die nacht valt Adam dicht tegen mij aan in slaap. Ik blijf de hele tijd naar hem kijken totdat ook ik in slaap val.



Een paar dagen later kijk ik toe hoe Adam met de kinderen aan het spelen is en ik glimlach even. Als de kinderen bij hem zijn lijkt Adam zich beter te voelen en daar ben ik blij mee. "Adam, ons kindje beweegt," zeg ik dan en gelijk kijkt hij op waarna hij naar mij toe komt gelopen en hij legt zijn hand op mijn buik.

"Ons kindje," zegt Adam en ik knik en druk een kus op z'n wang.

"Ja, en voordat we het weten zal hij of zij geboren zijn," zeg ik en Adam knikt en neemt mij stevig vast.

"Bill, ik wil er niet aan denken, aan wat Tom heeft gedaan, maar het blijft," zegt Adam zachtjes.

"Het is ook nog maar een paar dagen terug gebeurt he schat, maar ik ben er voor je," zeg ik waarna ik ook naar de kinderen wijs. "En zij ook," zeg ik en Adam knikt dankbaar waarna hij weer met de kinderen gaat spelen. Ik weet alleen niet wat ik uiteindelijk moet doen wanneer Tom terug uit het ziekenhuis komt. Hij kan hoogstwaarschijnlijk niet alleen zijn, maar hem in één huis met Adam neerzetten is ook weer niet te doen. Nu dan toch nog niet.

Wanneer mijn telefoon gaat neem ik gelijk op. "Aah, meneer Kaulitz. We hebben een oplossing gevonden," begint de dokter.

"Dat is een opluchting, vertel," zeg ik.

"Nou, we kunnen het oplossen met een operatie, maar het risico is wel dat hij achteraf het geheugen dat hij nog over heeft ook kwijt is," zegt de dokter.

"Dus dan herkent hij mij ook niet meer?" Vraag ik.

"Helaas niet, maar hij zal deze black-outs niet meer krijgen en dat is veiliger voor iedereen," zegt de dokter.

"Okay, doe die operatie maar," zeg ik dan.

"Overmorgen kunnen we hem inplannen," zegt hij.

"Mooi, dan kom ik morgen nog wel even langs," zeg ik waarna ik ophang en ik loop naar Adam toe en leg mijn hand op zijn schouder.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh boy
    Dat word nog wat

    4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen