Bill POV.

Het is fijn dat Tom zo rustig met mij omgaat. En ondanks dat hij in sommige opzichten anders is dan voordat ik bij hem wegging, waarschijnlijk door zijn geheugenverlies in combinatie met het feit dat het alweer wat jaren verder is, maar ondanks dat begrijp ik niet waarom ik bij hem ben weggegaan. Hij wou mij ten huwelijk vragen en in plaats van dat ik die tekenen zag, dacht ik dat hij dingen verborgen hield. Ik had er met hem over moeten praten in plaats van te vluchten. En dan ontmoette ik Anis toen Timothy drie maanden oud was en we weten allemaal hoe dat is afgelopen.



Na het avondeten hebben Tom en ik de kinderen op bed gelegd om daarna nog het laatste beetje van het kamertje te verven. "Zo, ziet er goed uit," zegt Tom met een glimlach.

"Ja, alleen zonder derde kind blijft de kamer leeg. Wat voor een meubels zet ik in de kamer neer?" Vraag ik en ik zie Tom even nadenken.

"Ik weet het eigenlijk niet. Misschien speelgoeddozen van de kinderen, dat je die hier kunt opbergen? Het is zonde om dit kamertje daarvoor te gebruiken, maar het kan een optie zijn, totdat je het echt weet in te richten," stelt Tom voor en ik knik even.

"Tom, ik weet dat je het niet meer herinnert, maar het spijt me," zeg ik dan zachtjes.

"Wat spijt je?" Vraagt Tom.

"Dat ik toendertijd bij jou ben weggegaan terwijl jij juist jouw leven met mij wou delen en dan wist je geen eens dat ik zwanger was. Je wou het echt om mij," zeg ik.

"Het is al okay, ik herinner het mij niet meer dus heb er helaas ook geen emoties bij. Alleen, wist jij wel al dat je zwanger van me was?" Vraagt Tom dan.

"Nee, als ik dat al wist was ik echt niet zo makkelijk weggegaan, ik ben geen slecht mens Tom," zeg ik.

"Maar toen je erachter kwam dan?" Vraagt Tom.

"Nou, ik heb je geprobeerd te bellen, maar ik kreeg geen gehoor. Alleen nu ik er over nadenk was jouw telefoon waarschijnlijk ook gesneuveld bij het ongeluk, sorry," zeg ik zachtjes.

"Het is allemaal okay. Ik, ik denk niet dat ik een goede vader zou zijn geweest in het begin. Na mijn coma heb ik weer moeten leren lopen en, eigenlijk was ik pas net weer echt herstelt toen ik hier kwam en jij mij dus tegenkwam," bekent Tom.

"Oh," zeg ik zachtjes waarna ik Tom een knuffel geef. Op dat moment begint Samantha te huilen en Tom kijkt even op.

"Mag ik?" Vraagt hij en ik knik waarna hij naar haar kamertje loopt en ik kijk toe hoe Tom even later met Samantha terug komt gelopen. Net een trotse papa.

"Weet je, ze mag zondag wel met jou en Timothy mee voor die halve week," zegt Bill dan.

"Maar Bill, ze is niet eens mijn dochter," zegt Tom.

"Dat weet ik, maar ik zie dat je van haar houdt. Wat dacht je ervan, de eerste halve week van de maand dat Timothy bij jou is dat Samantha dan meekomt? En aangezien het zondag 1 november is," zeg ik.

"Weet je het zeker Bill?" Vraagt Tom en ik knik vastbesloten. "Wow, dank je," zegt Tom en ik glimlach naar hem.

"Oh, ik weet dat ik deze vraag ook later zou kunnen stellen, maar ehm, met kerstavond, als je niet bij jouw ouders bent uren van hier, wil je dat dan met ons doorbrengen?" Vraag ik dan.

"Ik ga pas de dag erna naar mijn ouders, dus ja, prima idee," zegt Tom.

"Okay, top, ik ook. Misschien kunnen we samen rijden? Aangezien onze ouders vrij dichtbij elkaar wonen?" Stel ik dan voor.

"Prima," zegt Tom en ik knik tevreden.

"Ehm, het is al vrij laat. Ik kan de logeerkamer klaarmaken, dan kan je zo gelijk slapen," zeg ik en Tom knikt.

"Dankje," zegt hij en ik knik even met een glimlach waarna ik naar de logeerkamer loop om die op orde te brengen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Hihi
    Die gaan elkaar op nieuw ontdekken

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen