Bill POV.

Er zijn een paar weken voorbij gegaan en vandaag mag Tom het ziekenhuis verlaten. Ik ben niet meer bij hem geweest. Ik weet dat hij zijn complete geheugen kwijt is en ik heb zijn ouders eerst de kans gegeven om wat tijd met hem door te brengen. Misschien zorgt dat er ook voor dat hij tijdelijk bij zijn ouders gaat wonen en hoef ik niet in dubio te komen. Ik hoor ineens Adam naast mij snikken. Hij heeft nog altijd van die momenten. "Hey, schat," zeg ik zachtjes en ik leg mijn armen om hem heen wanneer ik ineens wat vochtigs tegen mijn been aan voel en gelijk kijk ik naar zijn boxer waar ik bloed aan zie zitten. "We gaan naar de dokter," zeg ik dan, maar Adam schudt z'n hoofd. "Het moet, okay?" Zeg ik en ik help hem overeind en neem hem mee. De buren passen wel op de kinderen.

Bij de dokter aangekomen wordt Adam onderzocht. "We gaan nog even een echo maken," zegt de dokter en ik knik even en neem Adam z'n hand in die van mij. "U bent zwanger," zegt de dokter dan en ik slik even en zie aan Adam dat het niet tot hem doordringt.

"Maar hij verloor bloed," zeg ik dan.

"Dat gebeurt wel vaker aan het begin van een zwangerschap. In dit geval was het niet erg," zegt de dokter.

"Maar, zijn zwangerschappen zijn risicovol," zeg ik dan.

"Ik ken de risico's op een miskraam en ook de risico's wanneer dat niet gebeurt. We zullen hem daarom monitoren en goed in de gaten houden," zegt de dokter en ik bijt in mijn lip. Is het erg dat ik nu hoop dat er een miskraam volgt? Ik heb angst hem straks te verliezen, dat wil ik niet meemaken.



Wanneer we weer thuis zijn geef ik Adam een zoen en hij slaat zijn armen om mij heen. "Sorry," zegt hij zachtjes.

"Het is okay, jij kan er niks aan doen," zeg ik en ik geef hem een zoen.

Ik vertrek daarna naar het huis van Tom z'n ouders. "Bill? Je weet dat Tom jou niet gaat herkennen?" Vraagt Tom z'n moeder wanneer ze mij ziet en ik knik.

"Dat weet ik. Maar ik moet hem toch wat zeggen," zeg ik waarna ze mij toch binnenlaat. "Hij is in zijn oude slaapkamer, je kent de weg," zegt ze en ik knik waarna ik daarheen loop.

"Ehm, wat doet zo'n knappe man ineens in mijn kamer?" Vraagt Tom en ik draai met mijn ogen.

"Je had met je poten van mijn man af moeten blijven! Als hij deze zwangerschap niet overleeft dan vergeef ik jou dat nooit!" Roep ik woedend naar Tom toe, ook al zal hij niet begrijpen waar ik het over, dit moet gewoon van mijn hart.

"Okay, waar heb je het over?" Vraagt Tom.

"Ik heb het erover wat voor een klootzak je bent! En denk maar niet dat ik jou nog bij de kinderen laat!" Roep ik waarna ik weer bij hem weg storm. Ik weet dat het niet eerlijk is dat ik dit zeg, dat ik Tom nu zo behandel. Dat hij rustiger dan dit moet worden benadert, maar de angst die ik nu voel maakt mij gewoon zo woedend.


Wanneer ik thuis ben aangekomen vind ik Adam in de badkamer op de grond en ik hurk voor hem neer. "Mijn buik doet pijn," zegt hij zachtjes.

"Ik weet het," zeg ik en ik wrijf met mijn hand over zijn rug. Ik geef hem dan een kus en help hem overeind en kijk naar de vlek op zijn broek. "Ik zal jouw broek wel wassen," zeg ik dan en ik help hem uit zijn broek en boxer waarna ik schone voor hem pak.

"Ik ben het kindje alsnog verloren zeker?" Vraagt Adam dan en ik knik en druk een kus op zijn wang. Ik dacht dat het niet tot hem was doorgedrongen, maar blijkbaar toch wel.

"Ga beneden maar op de bank zitten, dan gooi ik dit in de was en dan ga ik daarna een soepje voor je maken," zeg ik en Adam knikt even en ik ga met mijn hand door zijn haar.

Wanneer ik uiteindelijk in de keuken sta gaat ineens de bel en ik zucht even, maar loop toch naar de deur, ondanks dat ik niemand verwacht.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Tom staat daar

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen