NASH THOMAS CARTER


What good are wings without the courage to fly?

Waar Nash absoluut van plan was geweest deze onvrijwillige samenwerking tot een goed einde te brengen, was dat duidelijk niet Pypers plan. Niet alleen zei ze nu meteen hun eerste afspraak af, maar toen Nash probeerde om een nieuwe afspraak in te plannen, liep ze ronduit weg. Voor een halve seconde, toen leek de vraag tot haar door te dringen en stopte ze abrupt. Misschien had ze even tijd nodig gehad om zich te realiseren dat ze toch echt hun afspraak zouden moeten maken, en dat het ook in haar voordeel zou zijn om deze bijlessen op te zetten.
Dat was een halve seconde een gedachte, een halve seconde de hoop dat Pyper mee zou werken en dat ze snel genoeg hun eigen wegen konden gaan – beide met goede cijfers. Want toen werd hij vol aan zijn kraag door haar meegesleurd en met een harde klap tegen een deur geduwd.
“Als je leven je ook maar iets waard is, dan ga je naar binnen, doe je de deur op slot en blijf je daar staan tot ik je weer kom halen. Begrepen?” Door de manier waarop Nash tegen de deur gedrukt stond, kon hij niet overeind blijven staan toen de deur plots open ging, en al stommelend viel hij de toiletten in. De koude witte tegels vingen hem op.
Het was niet de eerste keer dat Nash onvrijwillig op een toilet terecht gekomen was, had hij ergens gehoopt dat hij dat deel van zijn verleden achter zich had kunnen laten. Het opsluiten van jongens in toiletten, of iemand in de wcpot duwen, waren acties van middelbare scholieren. Hij had gehoopt dat hij dit nu hij studeerde niet meer mee zou hoeven maken.
Maar Pyper volgde hem niet en buiten dat Nash nu overduidelijk op de vloer van het damestoilet lag, gebeurde er weinig. Buiten klonken wat stemmen, maar Nash kon, ondanks de dunne muren, niet verstaan wat er gezegd werd. Was het Pyper nog? Of was zij allang weer vertrokken en was dit enkel haar manier om van hem en de opdracht van de docent af te komen? Waarschijnlijk wel. Ze had het ook gewoon kunnen zeggen en vooral gewoon kunnen regelen met de docent, maar dat waarschijnlijk te veel gevraagd.
Nash krabbelde overeind en trok zijn shirt recht. De toiletten waren verlaten tot zijn geluk. En hoewel Pyper serieus had geleken in haar bedreiging, was dit niet de eerste keer dat Nash dat soort woorden naar zijn hoofd gekregen had. Het was vaak veel geblaf en weinig gebijt had hij gemerkt. Zeker in een openbare plek als het cafeetje. Zelfs als ze zou beginnen met meppen, dan zou de politie waarschijnlijk snel ter plaatse zijn.
Misschien moest hij haar bedreiging serieus nemen, maar uiteindelijk was de vraag wat ze nu kon doen. Nash kende een leven van types als Pyper vermijden, en hij was zeker niet van plan om hier op de toiletten te blijven. Wat er dan de volgende dag op school zou gebeuren, moest hij dan zien.
Het was daarom dat hij de deurklink vastpakte en naar beneden duwde. Hij was vandaag niet de enige die echt met de deur in huis viel, want de jongeman die er nu met zijn handen tegenaan geleund had staan, leek ook even moeite te hebben evenwicht te bewaren nu het houvast plotseling weg was.
De jongeman zag er nog angstaanjagender uit dan Pyper deed, en aan de manier waarop ze dicht bij elkaar stonden te oordelen kenden ze elkaar, en niet in goede zin. Hij bezorgde Nash de kriebels, helemaal toen de aandacht ineens op hem gericht werd.
“Dit is het damestoilet, flikker.” En de hoop dat hij gewoon snel langs het tweetal kon lopen en doen alsof hij ook Pyper niet kende, werd de grond in geslagen. Die twee hadden duidelijk belangrijke zaken te bespreken, en zaken waarbij Nash niet betrokken hoefde te raken. Hij wilde gewoon zijn spullen pakken en vertrekken.
En misschien moest hij nu alsnog gewoon weglopen, maar soms was zijn mond sneller dan zijn hersenen, iets wat hem al wel eerder in de problemen had gebracht bij zijn pestkoppen. “We organiseren een protestactie om genderneutrale toiletten te realiseren. Teken je de petitie?” We, alsof hij bij een organisatie hoorde. Uit zijn zak haalde hij een papiertje, nog voor hij echt door had wat hij aan het doen was en hoe hij de jongeman aan het provoceren was. Papier had hij altijd wel in zijn zak, en de jongen keurde het vel in Nash’ handen geen blik waardig. Inwendig, en misschien ook wel uitwendig, kromp hij ineen toen zijn hersenen zijn acties hadden geregistreerd, en mentaal bereidde hij zich vast voor op de klap die zeker zou volgen, gezien de blik in de ogen van de jongeman.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen