Met een goed gevulde maag loop ik na het diner het hoofdkwartier uit. De hele middag zijn Ayita en ik nog bezig geweest met allerlei huishoudelijke taken. Ze deed het met zoveel plezier dat het bijna aanstekelijk werkt. Bijna. Ik kijk naar mijn handen. Ze zijn rood van al het poetsen. Dat gaat in Yellow Pack toch anders mopper ik. Het kiezelstenen pad kraakt onder mijn voeten. En nu moet ik gelijk naar het huisje. Ik zucht en vervolg mijn weg. Dat ze de jonge meisjes willen beschermen snap ik, maar waarom moet ik gelijk naar binnen? Ik sta voor het huisje dat Shawn me vanmorgen heeft laten zien. Ik voel in mijn zakken naar mijn sleutels en open daarna de deur. Het is donker binnen. Met mijn handen zoek ik naar een lichtschakelaar en doe het licht aan. Ik kijk de ruimte rond. De slaapkamer deur is open en ik zie tassen op mijn bed staan. Het bed zelf is nog onopgemaakt. Ook dat nog. Mopperend loop ik de slaapkamer in. Ik maak het bed morgen wel op. Ik zet de tassen in de hoek. Uitpakken komt later wel. Ik sluit de deur en loop de woonkamer door naar mijn voordeur. Ik zet een paar stappen naar buiten. De lucht is helder, waardoor de sterren op dit moment goed te zien zijn. De poolster schijnt fel aan de hemel. Ik zucht. Thuis kun je ze ook goed zien.
'Je kunt beter naar binnen gaan.' ik hoor een vreemde stem in mijn hoofd. Want? 'Dat zijn de regels.' zegt de stem. Vast iemand van River Pack. Die regels kunnen me wat. Mopper ik en blijf nog even staan om naar de sterren te kijken. De grote beer. Orion...

Het felle zonlicht is hetgene dat me wakker maakt. Ik open met moeite mijn ogen. Nog steeds in River Pack. Ik strek me uit en stap uit mijn bed. Als ik me heb omgekleed, hoor ik de stem van Laura. 'Waar ben je?' In het huisje, hoezo? 'Je had hier een uur geleden moeten zijn.' Serieus? De zon is nog maar net op. Wat moet ik doen dan? vraag ik ietwat nors terug. Ik doe mijn schoenen aan en doe mijn haar snel in een staart. 'Je kunt nu helpen bij het ontbijt.' Ik stap de deur uit en loop al mopperend over het kiezelstenen pad naar het hoofdkwartier. Het is niet dat ik veel keuze heb... In de keuken zie ik Laura en nog een paar mensen. 'Breng dit maar naar de zaal.' Laura drukt me een stapel borden in mijn handen. Intern nog steeds mopperend loop ik naar de eetzaal. Als ik de borden heb neergezet loop ik weer terug naar de keuken. En zo blijf ik een paar keer heen en weer lopen met spullen voor het ontbijt. 'Zo, als iedereen zit, kun je bij het ontbijt aansluiten.' Laura loopt de keuken uit. 'Straks moet je ook afruimen. En wees morgen ochtend wel op tijd.' Ik kijk haar na. Hoe moet ik weten dat ze mij zo vroeg verwachten? In de eetzaal neem ik plaats aan tafel. Als Pete binnen loopt staat iedereen op. 'Goedemorgen Alpha.' klinkt het in de zaal. Gaat dit daadwerkelijk elke keer zo? Gisteren was hij bij de lunch en diner niet aanwezig. Ik blijf zitten. 'Kan ik jou straks even spreken?' Ik schrik van zijn stem. Mijn blik gaat naar Pete, maar hij eet rustig door zonder op of om te kijken. '[/i]In mijn kantoor.[/i]' vult hij aan. Ik moet straks eerst Laura helpen. Zijn blik gaat naar Laura die rustig zit te eten. 'Laura redt zich wel. Ze weet er van.'
Zodra ik mijn eten op heb loop ik naar het kantoor van Pete. Hij is al eerder vertrokken uit de zaal. Zacht klop ik op zijn deur. 'Kom binnen.' Zijn kantoor is gevuld met zijn walnoot geur. Grijp hem, zegt Trishia die overduidelijk bedwelmt is door zijn geur. 'Ik begrijp dat je vanmorgen te laat was.' Ik knik. 'Ik en de rest van de pack verwachten dat je je taken gewoon uitvoert.' Ik trek een wenkbrauw omhoog. 'Want?' Pete staat op van zijn stoel. 'Je bent nu lid van River Pack. Daar horen verantwoordelijkheden bij.' Ik draai met mijn ogen. 'Dat is allemaal prima, maar niemand heeft me vertelt dat ik zo vroeg moest op staan.' Pete komt tegenover me staan. 'Waarom doe je zo?' Hij pakt mijn hand beet. 'Hoezo zo?' Ik maak mijn hand los. 'Je moppert, klaagt en zucht bij alles wat je moet doen.' Ik kijk hem kort aan. 'Ik heb er niet voor gekozen om hier te komen wonen. Er was niet eens overleg mogelijk met mijn vader. Iedereen vindt het blijkbaar een goed idee.' 'En jij?' Vraagt hij. Ik hoor hoe zijn strenge toon zachter wordt. 'Ik weet niet wat ik wil.' Zeg ik en kijk naar mijn voeten. 'Ik wil gewoon mijn eigen keuzes kunnen maken.' Pete knikt. 'Dat kan ik me voorstellen. Alleen als je je verantwoordelijkheden niet uitvoert, dan ben ik wel verplicht om daar iets mee te doen.' 'Zoals?' Pete gaat weer achter zijn bureau staan. 'Dat kan van alles zijn. Maar voor nu wil ik dat je meer respect toont naar ons toe. Ik ben nu jouw Alpha en iedereen hier is nu je familie.' De autoriteit in zijn stem doet me kort rillen. 'Laura wacht op je. Je helpt haar vandaag.' Wat denkt hij wel niet... Hij is onze Alpha. Kijk naar hem. Hij is zo knap. Trishia wordt enthousiast. Waarom zou ik daar naar luisteren? Trishia bromt Anders heb je niemand. Het zal wel.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen