Tom POV.

Die zondag ga ik vrij op tijd richting Bill om de kinderen op te halen. "Hey Tom, jij bent vroeg," zegt Bill.

"Sorry, ik wist gewoon niet wat te doen," beken ik, want ik ben zo gewend geraakt aan de aanwezigheid van Timothy en later ook aan die van Bill en Samantha dat ik niet meer gewend ben om alleen te zijn.

"Ik snap het," zegt Bill en hij glimlacht even naar mij waarna hij mij binnenlaat. "Ik waarschuw vast, Timothy is niet in één van z'n beste buien," zegt Bill en ik knik even om dan de woonkamer in te lopen.

"Papa!" Roept Timothy en hij rent naar mij toe en ik geef hem gelijk een knuffel.

"Okay, z'n humeur is blijkbaar alweer omgeslagen," zegt Bill die z'n schouders ophaalt en ik lach even, maar aan het speelgoed te zien dat door de hele kamer ligt is te zien dat hij niet zo lang geleden ergens boos om is geweest.

"Ik help wel met opruimen," zeg ik waarna ik naar Timothy kijk. "Help jij ook mee? Het is jouw speelgoed," zeg ik en Timothy knikt even waarna ik het samen met Timothy op begin te ruimen. "Goed zo lieverd," zeg ik en ik druk een kus op Timothy z'n wangetje en zie hem trots naar mij glimlachen waarna ik naar Bill kijk die met tranen in zijn ogen onze kant uit kijkt. "Bill, niet huilen," zeg ik en ik loop naar hem toe.

"Sorry, ik, het is gewoon mooi om jullie samen te zien," zegt Bill en ik leg mijn armen om hem heen. "Ben je echt niet kwaad op mij dat hij al vier was toen je hem pas leerde kennen?" Vraagt Bill.

"Zoals ik al zei, eigenlijk heeft hij nu ook pas echt iets aan mij, daarvoor was het eigenlijk niks," zeg ik en Bill knikt even.

"Dan ga ik Samantha even pakken," zegt Bill en hij loopt weg.

Zodra hij terug is pak ik Samantha met een brede glimlach van hem over. "Hey liefje," zeg ik en ik zie een glimlach op Samantha d'r gezichtje, ook al begrijpt ze mij nog niet. "Ik voel mij lullig dat jij hier nu een paar dagen alleen zit," zeg ik eerlijk.

"Ik red mij wel Tom," zegt hij.

"Okay, maar als je het niet fijn vindt, je bent altijd welkom bij mij thuis," zeg ik.

"Dank je, jij ook bij mij wanneer de kinderen hier zijn," zegt Bill en ik knik dankbaar. "Oh ja, deze spullen moet je meenemen voor Samantha en natuurlijk ook Timothy z'n favoriete knuffel, anders gaat hij niet willen slapen," zegt Bill.

"Ik weet het," zeg ik en ik druk een kus op zijn wang waarna ik met de kinderen vertrek.



Die avond rond etenstijd komt Bill al langs. "Ik dacht, misschien mag ik de kinderen zo nog een nachtzoen geven?" Vraagt Bill en ik knik.

"Natuurlijk," zeg ik en Bill lijkt opgelucht dat ik hem niet wegstuur. Maar ja, waarom zou ik hem wegsturen? Ik heb hem gezegd dat hij altijd welkom is.


Wanneer de kinderen op bed liggen voel ik hoe Bill zijn armen om mij heen slaat en ik sla mijn armen ook om hem heen. "Ik ben bang, in mijn eentje in dat huis," bekent hij dan.

"Je weet dat Anis je niks meer kan maken he?" zeg ik.

"Dat weet ik, maar toch ben ik bang," zegt Bill en ik knik begrijpend.

"Anders blijf je hier totdat de kinderen woensdag weer naar jou gaan. Dan zal het volgende week wanneer Samantha gewoon bij jou blijft misschien weer beter gaan," zeg ik.

"Vindt je dat niet erg? Ik wil niet de hele tijd op je lip zitten, dat heb ik al genoeg gedaan," zegt Bill zachtjes.

"Het is echt okay Bill, ik hou toch van je," zeg ik en gelijk stapt Bill bij mij weg.

"W.Wat zei je daar?" Vraagt hij.

"Ehm, dat het okay is?"

"Nee, d.daarna," zegt Bill.

"Ik, ik weet het niet Bill," beken ik, want ik weet het echt even niet.

"Ik ga slapen, tot morgen," zegt Bill en hij loopt gewoon naar de logeerkamer. Het is dat hij weet waar alles ligt zodat hij het bed zelf kan opmaken en ondertussen probeer ik terug te halen wat ik kan hebben gezegd waar Bill zo van schrok, maar ik weet het echt niet.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    HahhAh a
    Trauma Bill hoorde het

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen