17/08/2018

Vandaag is het zover. Na in totaal 36 rijlessen is het tijd om richting het CBR te gaan en hopelijk een positief papiertje mee naar huis te nemen. Vol gezonde spanning en lichtelijke druk omdat ik niet nog meer geld wil enen van mijn vader stap ik in de lesauto die voor de deur staat. Samen met de rijinstructeur rijden we richting het CBR. Onderweg besluit de vriendelijke man om toch een andere route te kiezen waardoor we, in plaats van de rustigere route die ik van te voren had bedacht, vol over de snelweg moeten. Terwijl ik voel dat de grip om het stuur minder wordt door de kleine zweetdruppeltjes die zich verzamelen in mijn handpalmen zet ik de richting aanwijzer aan en stop ik voor het rode licht. ik probeer mijn adem onder controle te houden en volg de weg naar rechts. Ondanks dat ik al zo veel op deze weg heb gereden vind ik het nog steeds spannend maar mijn instructeur heeft mij vrijwel meteen al aangegeven dat dit komt met ervaring en ik de snelweg zeker niet moet gaan ontwijken wegens angst. Ik kijk eens snel hoe hoog de snelheid ligt en ik zie dat ik op de 95 kilometer per uur zit. Ik besluit het gas een klein beetje verder in te drukken en zie, wanneer ik naar rechts kijk, Kees een knikje mijn richting op geven. Vol vertrouwen rijden we een klein half uur later het terrein op van het CBR, waar ik snel naar binnen loop om mij te melden voor het examen.

Nog geen 10 minuten later sta ik weer buiten waar mijn meerdere vragen worden gesteld over de auto. Ik loop de procedure, die veel is voorbereid, met de examinator door. Ik zie hem iets noteren en hij geeft aan dat het tijd is om te gaan rijden. Ik stap in de auto en blaas mijn zenuwen voor zover mogelijk uit. Alleen al bij het uitrijden van de parkeerplaats gaat het bijna mis. De fietser die aan komt gereden zie ik net op tijd en zo snel als ik kan trap ik op de rem. Het zal me niks verbazen als er genoeg zijn die meteen de parkeerplaats weer op mogen rijden door een ingreep van de examinator. Hopelijk was dit het enige obstakel.

Een uur later rijden we de parkeerplaats weer op waarna de examinator uitstapt en ik de spanning weer volledig terug voel komen. Ik kijk Kees even snel aan die zijn duim opsteekt waarna we beide de examinator aankijken. Hij vraagt of we meekomen naar binnen waar hij de uitslag zal geven. Met elke stap die ik zet voel ik mijn benen zwaarder en zwaarder voelen en ik merk dat ik de gehele rit al begin te analyseren. Heb ik die fietser dan toch niet op tijd gezien, heb ik op de snelweg mijn spanning toch niet weten te onderdrukken, heb ik fouten gemaakt bij het inparkeren of nog erger, heb ik fouten gemaakt bij het wegrijden. Terwijl ik de tranen al voel branden achter mijn ogen zie ik dat we in een kamertje zijn aangekomen waar mij wordt gevraagd of ik wil zitten. Eigenlijk wil ik niet maar ik weet ook dat als ik dit niet doe en ik fout nieuws krijg, ik recht op de grond af ga. De examinator schrijft nog wat dingen op en kijkt mij daarna vol in mijn gezicht aan. 'Dus Melissandre, hoe vond je het zelf gaan.' Shit, ik heb het verknald, anders zal die nooit met deze vraag beginnen. Terwijl ik zoek naar mijn eigen stem komt er een zachte 'ik denk wel oke' uit die bijna niet te verstaan is. Hij knikt en kijkt nog eens op zijn papiertje. 'Nou ik zal je niet langer in spanning houden. Het begin ging niet helemaal top. Er zijn een paar kleine foutjes gemaakt. Ik moet je daarin tegen wel vertellen dat de rit na ongeveer 5 minuten een hele andere kant opging waarbij je echt top reed. De beslissing zit hem uiteindelijk in het reactievermogen welke je meteen aan het begin hebt moeten laten zien. Die fietser die eraan kwam op het moment van het wegrijden bij de parkeerplaats heeft de uiteindelijke beslissing gegeven en.. gefeliciteerd je bent geslaagd. De foutjes kunnen worden gezien als spanning en je hebt jezelf enorm verbeterd.' De tranen die achter mijn ogen hingen besluiten zichzelf nu zichtbaar te maken. Geslaagd? Ik kijk de man vol verbazing aan omdat ik het gewoon niet geloof. Hij geeft me een hand en drukt een papiertje in mijn handen waar hij nog wat uitleg over geeft. De informatie komt totaal niet binnen maar ik zal straks aan Kees wel vragen wat hij nu precies zei. Met de tranen nog opdrogend op mijn wangen lopen we weer richting de lesauto. Wanneer Kees vraagt of ik terug wil rijden schud ik mijn hoofd. Ik moet nog steeds bijkomen van wat er zojuist is gebeurd.

Wanneer we voor mijn deur staan kijkt hij nog even mijn kant op en vraagt of het ondertussen al beter gaat. Ik knik en vraag hem wat de uitleg nou precies was over het in mijn handen gedrukte papiertje. 'Deze moet je goed bewaren. Je kan straks bellen naar de gemeente dat je bent geslaagd voor het examen en een rijbewijs aan wilt vragen. Dan zal je een afspraak moeten maken bij het loket. Ze zullen onder andere wat gegevens willen weten welke op dit blaadje staan aangegeven die je dus aan hen moet doorgeven. Als het goed is zal je op die manier binnen 2 weken je rijbewijs in ontvangst krijgen'. Ik knik en geef hem bij het uitstappen nog een knuffel. 'Thanks Kees, zonder jou had dit zeker nooit gelukt'. Hij vraagt of we nog even een foto kunnen maken voor op zijn facebook pagina waarna ik natuurlijk met een grote glimlach poseer met de auto. We nemen afscheid en ik steek mijn huissleutel in het slot. Wanneer ik binnenkom zie ik dat er niemand is, terwijl ik had doorgegeven hoe laat ik thuis zou komen. Wat alles nog verwarrender maakt is de auto van mijn tante welke voor de deur staat. Maar waar is ze dan..

Reacties (2)

  • Vamos

    And then SURPRISE! Toch?

    3 maanden geleden
  • koekjesbij

    (H)

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen