Bill POV.

Ik loop met Adam bij de dokter binnen en gelijk wordt hij weer onderzocht. "Hij is het kind verloren, toch?" Vraag ik dan.

"Nee, het kind zit nog steeds op z'n plek," zegt de dokter.

"Wat, maar het kan niet goed zijn dat Adam telkens bloed en krampen heeft," zeg ik bezorgd, want ik weet dat als de zwangerschap over de drie maanden komt dat het dan ook gevaarlijk wordt voor Adam, misschien dat, dat het nu al is.

"We kunnen hem gedurende de zwangerschap monitoren in het ziekenhuis, dat maakt de risico's uiterst klein omdat we er gelijk bij zijn," zegt de dokter en ik knik even. Het is niet wat ik wil, maar ik wil Adam niet kwijt dus is dit de enige optie.



Een paar maanden later.

Ik loop de ziekenhuiskamer binnen en glimlach even naar Adam. "Ik wil je voorstellen aan onze dochter, Madeleine," zeg ik en ik leg haar voorzichtig bij Adam in de armen.

"Sorry dat ik er niet bij kon zijn," zegt Adam zachtjes.

"Dat jij kan blijven leven is veel belangrijker. Ik neem je ook niks kwalijk," zeg ik naar waarheid en Adam knikt even waarna hij naar onze kleine meid kijkt. "En het spijt me trouwens, Tom is er achtergekomen dat jij toch nog zijn kind draagt," zeg ik.

"Hij was hier gisteren," zegt Adam.

"Oh, fuck, het spijt me," zeg ik.

"Het is okay. Ik weet dat het niet zijn schuld was en hij hield z'n afstand," zegt Adam en ik knik even.

"Hij heeft zijn kinderen ook inmiddels ontmoet," zeg ik.

"Dat vertelde hij al, hij zei ook dat hij bij de bevalling wou zijn," zegt Adam zachtjes.

"En wat zei jij?" Vraag ik.

"Dat hij buiten mag wachten en zodra zijn kind er is dat hij hem dan mag zien, of haar natuurlijk," zegt Adam en ik knik even. Ik ben blij dat Adam, ondanks complicaties toch okay blijft en ik hoop dat, dat de laatste paar maanden ook zo gaat zijn, maar ik blijf natuurlijk elke dag langskomen, ook met de kinderen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh god

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen