Foto bij Hoofdstuk 5 - Doe maar wat

Foto: Montana Maes

Feedback is welkom!:)

De volgende dag heb ik eindelijk een mailtje terug van een van de sollicitaties die ik heb gedaan. Het is van een koffiebar, genaamd 'Monmouth Coffee'. Het is een erg bekende plek hier in Londen, zelf was ik er ook al een paar keer geweest. Snel open ik de mail en lees hem door. Al snel ontstaat er een lach op mijn gezicht, ik was aangenomen en mocht een proef dag mee draaien! Aanstaande maandag is mijn eerste dag. Meteen voel ik me een stuk kalmer worden, nu ik weet dat ik een baan heb kan ik weer wat helderder nadenken. Alles komt goed, denk ik bij mezelf.

Mijn telefoon gaat af en snel kijk ik wie het is, mama, staat er op de telefoon. Ik haal nog even diep adem en neem dan op. ''Hey mam, hoe is het?'' vraag ik vrolijk, want het mag niet overkomen alsof er iets is. En ze heeft me altijd heel erg snel door. Net een soort zesde moeders zintuig. ''Het gaat goed, en met jou ook zo te horen?'' lacht ze. Shit denk ik bij mezelf, te vrolijk? ''Ja met mij ook inderdaad.'' antwoord ik terug. ''Wanneer kom je weer een keer langs Montana? We hebben je al een tijdje niet gezien.'' zegt ze. ''Uh ja nee, klopt. Ik heb het heel druk gehad met werk, maar ik beloof dat ik zo snel mogelijk langs kom oke?'' reageer ik snel terug. ''Graag, ik mis je. Hoe gaat het op werk?'' vraagt ze, en meteen voel ik een raar gevoel in mijn buik, ik haat liegen. ''Ja goed hoor, gewoon net als altijd.'' probeer ik zo normaal mogelijk te antwoorden. Snel verander ik van onderwerp en kletsen we nog even over andere dingen tot we ophangen.

Ik loop terug naar de grote doos waar ik deze ochtend al mee probeerde te beginnen en pak hem verder uit. Ik heb een nieuwe kleinere bank gekocht omdat mijn oude bank niet in deze kamer paste. Ik lees de instructies door en pak wat dingen waarvan ik denk dat ik die nodig heb maar schiet uiteindelijk al snel niks op, ik kan dit niet. Ik heb nog nooit een bank in elkaar gezet. Hannah had ik gister al gevraagd om te helpen maar die moest op werk zijn en Zack was uit de stad naar zijn familie dus ik stond er alleen voor, aangezien ik mijn ouders ook niet kon vragen. Misschien kon ik Mike vragen? Maar had ik daar zin in? Wat als hij weer dronken is. Na een tijdje besluit ik om bij mijn buurman aan te kloppen, misschien was hij hier wel handig mee. En we hadden elkaar ook nog niet ontmoet dus de timing kan niet beter. Ik moest toch iets.

Ik loop naar de deur van mijn buurman en klop aan. Na een tijdje doet een man met lang grijs haar, een wijde pofbroek, rare kettingen om zijn hals en een grote glimlach de deur open. ''Uhm hoi, ik wou me even voorstellen ik ben Montana, de nieuwe bewoner'' zeg ik ongemakkelijk. ''Aaah wat leuk, Montana, mooie naam.'' zegt hij langzaam. ''Ik ben Jim'' en hij wijst naar zichzelf met nog steeds een grote lach op zijn gezicht. Een sterke wierook geur komt zijn appartement uit en ik vraag me af of hij een soort hippie is. ''Dat is wierook'' zegt hij. Ik knik, blijkbaar was mijn blik af te lezen. ''Ik had nog een vraagje, uhm, heb je misschien verstand van meubels in elkaar zetten?'' lachend schud hij zijn hoofd. ''Oh nee ik niet, sorry, maar iemand die hier ook woont heeft mij geholpen met mijn raam laatst, die was stuk. Hij woont in appartement 3.'' zegt hij. ''Oh fijn, dankjewel!'' en ik loop een verdieping naar beneden.

Al snel ben ik bij kamer 3 en klop ik op de deur. Ik hoop echt dat dit eindelijk een beetje een normaal iemand is.
Maar al snel is mijn hoop weg als Kay de deur open doet. ''Montana, wat leuk je weer te zien.'' zegt hij met een grote glimlach op zijn gezicht. ''Uhm ja, uh, mijn buurman die eh, zei dat jij hem had geholpen met zijn raam laatst?'' vraag ik. Nu kan ik dus niet meer terug, geweldig. Als ik had geweten dat hij hier woonde had ik wel gewacht tot morgen op Hannah of Zack. ''Dat klopt inderdaad.'' is het enige wat hij antwoordt en hij leunt tegen de deuropening aan. Ik zucht, hier heb ik dus echt geen zin in. ''Is jouw raam ook stuk?'' vraagt hij met een grijs op zijn gezicht. ''Nee, het lukt me niet om mijn bank in elkaar te zetten.'' antwoord ik een beetje beschaamd. ''Aaah, en je wilt mijn hulp? Gezellig.'' en hij loopt de deuropening uit en sluit zijn deur. ''Dames voor'' en hij maakt een gebaar met zijn hand. ''Dankje'' mompel ik en ik loop terug naar mijn kamer met Kay achter me aan.

Na een tijdje is Kay op de helft en begint de bank er al aardig goed uit te zien, gelukkig. ''Wil je wat drinken?'' vraag ik hem. Hij knikt. ''Wat wil je?'' vraag ik dan en hij kijkt me aan. ''Doe maar wat'' antwoord hij en ik rol mijn ogen. ''Daar heb ik niet zoveel aan.'' en ik kijk hem nu ook aan. ''Hoezo niet?'' vraagt hij met een grijns op zijn gezicht. ''Omdat ik dan misschien wat pak wat je niet lust.'' zeg ik lichtelijk geïrriteerd. Waarom is hij nog precies hetzelfde als op de middelbare school? ''Als ik iets niet lust had ik het wel gezegd'' verklaart hij zijn opmerking en ik haal mijn schouders op. ''Oke dan, cola?'' stel ik voor en hij knikt. '''Helemaal goed.'' en hij komt nu bij me staan. Ik schenk cola in voor ons allebei en zet zijn glas bij hem neer. ''Dankje, Montana.'' zegt hij en ik schud lachend mijn hoofd. ''Alleen mijn ouders noemen me bij mijn hele voornaam.'' leg ik uit en hij haalt nu zijn schouders op. ''Ik vind het een mooie naam dus dan zeg ik hem liever helemaal.'' zegt hij en neemt daarna een slok van zijn drinken. Een compliment? Verassend. ''Dus hoe gaat het verder met je?'' vraagt hij dan en ik kijk hem aan. ''Ja wel goed op zich.'' antwoord ik en vraag hem dezelfde vraag terug. ''Met mij ook goed, ik heb een nieuwe buurvrouw en ze lijkt me erg aardig'' zegt hij met een grijns op zijn gezicht. Kan hij ooit serieus doen? Ik schud mijn hoofd. ''Hier heb ik geen tijd voor Kay, ik heb nog meer dingen te doen.'' en ik loop weer richting de bank. Lachend doet hij zijn handen omhoog als verdediging. ''Het spijt me als ik je op hou, ik ga verder met de bank, oke?'' vraagt hij dan en ik knik.

Als na een halfuurtje de bank eindelijk klaar is lopen we richting de deur. ''Echt bedankt voor de bank, nu kan ik eindelijk normaal zitten.'' en ik geef hem een kleine glimlach. Ik was echt blij dat de bank vandaag af was gekomen. ''Geen probleem, als je nog een keer hulp ergens bij nodig hebt hoor ik het graag.'' zegt hij en ik knik. ''Of als je een keer gezelschap nodig hebt natuurlijk.'' en een voorzichtige lach ontstaat op zijn gezicht. Hij heeft een mooie lach, dat moet ik toegeven. Maar snel wuif ik die gedachte uit mijn hoofd. ''Dat zullen we nog wel zien'' en ik doe de deur voor hem open. Hij loopt langs mij eruit en legt nog even snel zijn hand op mijn schouder en ik voel de koude ringen tegen mijn huid waardoor er kippenvel ontstaat. ''Tot later, Montana.'' en hij loopt naar beneden. Hij blijft apart denk ik bij mezelf en ik doe de deur achter me dicht en neem plaats op de bank. Ik kijk in het rond en voel me aardig tevreden, het begint echt wat te worden. Misschien was dit nog niet zo erg. En langzaam val ik in slaap op mijn nieuwe, comfortabele bank.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen