Terwijl mijn kat opgekruld in zijn toren ligt te slapen, werkt mijn hoofd op volle toeren. De tv klinkt op de achtergrond waar mijn familie een serie kijkt. Niemand is zich bewust van het verhaal dat met iedere tik wordt geschreven. Rustig zet ik muziek op om ook dat laatste beetje buiten af te schermen.

Eerlijk is eerlijk, niemand is een engeltje. Vooral ik niet. Verhalen zoals deze hadden nooit bekend mogen worden. Geen ander paar ogen dat bestemd was voor de informatie. Maar toch staat het hier, want de waarheid komt altijd naar boven.

Vanaf het moment dat ik in groep 8 zat brak mijn wereld langzaam in stukjes. De schade die eerder was gedaan door jaren gepest te zijn waren niks in vergelijking hiermee. Die winter ging mijn kat dood, de eerste dood die ik ooit had meegemaakt. Soms vergeef ik mezelf nog altijd niet, ik wist dat er iets mis was toen we thuis kwamen van vakantie. De kat werd zieker en zieker tot hij moest worden ingeslapen. Daar kwam mijn tweede fout. Ik had hem op mijn schoot bij de dierenarts, de kat die één jaar ouder was dan ik. De kat waar ik mee was opgegroeid, die mij naar school toe liep toen mijn ouders dat niet konden. Na het eerste spuitje gaf hij over op mijn schoot, het kwam zo onverwachts. Het tweede spuitje kreeg hij op de ijskoude tafel van de dierenarts, waarna hij in een diepe slaap viel.

Het tweede stukje kwam los toen mijn opa stierf. Net na middernacht op nieuwjaarsavond kregen we een telefoontje. Hij lag op het sterfbed en mijn ouders moesten direct met het vliegtuig erheen. Mijn ouders namen mij en mijn zussen en broertje mee naar een oppas door al het vuurwerk. Het hele gezin werd opgesplitst en ik zou meer dan een maand bij de oppas wonen. Tot nu toe herinner ik maar bepaalde delen van toen.
Een half jaar later was het zomer en zou ik naar de eerste klas van de middelbare gaan. Ik was enorm opgewekt om nieuwe mensen te ontmoeten, het was super spannend. Dat was tot ik tehoren kreeg dat mijn oma dood was gevonden. Ze had drie dagen dood in haar huis gelegen toen ze haar vonden. Halsoverkop gingen we allemaal met het vliegtuig erheen. Het was zeer hectisch en ik had niet helemaal door wat er gebeurde. Maar zo stond ik bekend als het meisje dat het introkamp had gemist en de eerste schoolweek afwezig was. Hoevaak ik het moest uitleggen kon ik niet meer tellen.

De verliezen in de korte tijd hadden ervoor gezorgd dat ik alles een beetje anders ging zien. Altijd probeerde ik mensen op te vrolijken. Voor ik het wist kwam ik verstrikt online in een aardige gemeenschap. Hoe gezellig dat ook was, er waren veel mensen die depressief waren. Ontelbare avonden had ik wakker gelegen in bed en mensen overtuigd te blijven. Stukje drie, vier en vijf kwamen makkelijker los dan verwacht. Voor ik het wist was ik degene die huilde omdat ik nooit al het leed kon vertellen aan anderen. Alle nare verhalen die ik aanhoorde toen ik 13-14 was. Mensen die werden mishandeld door familieleden, werden gepest, nauwelijks wisten of ze konden eten die dag.

Meer mensen verlieten mij dan ik was gewend, maar na een dag of drie voelde ik daar niks meer van. Na drie dagen waren ze ''dood'', weg, foetsie, en kwamen ze nooit meer terug. Een ander persoon die ik online kende was CoolJay, jawel mensen hij was een soort player. Hij deed het niet opzettelijk, maar dat begreep ik toen niet. Stukje zes vervloog makkelijk. De keer daarna was mijn eigen fout, en ik heb de jongen meer pijn gedaan dan mezelf ben ik bang. Ik had een afschuwelijke leugen verteld die zelfs te zwaar is om hier te noteren. Er is geen manier om het goed te praten, hoewel ik dat probeerde. Ik wilde alleen vrienden zijn, maar die leugen was niet de juiste stap. Stukje zeven, zelfwaarde, viel met een plof op de grond.

Stukjes acht en negen hebben iets gelijk met elkaar. Ik was half depressief, niet zo erg dat ik voor de bus wilde springen, maar wel zo erg dat geluk moeilijk te vinden was. De winter toen ik 14 was ging de andere kat dood, een kat die ik mijn hele leven lang had liefgehouden en mij door de meest tragische momenten heen sleepte. Het was door ouderdom, stil rond 2uur 's nachts. Maar die nacht kon ik niet in een andere kamer slapen dan bij hem. Ik geloofde dat hij het loodje had gelegd omdat ik nu een goed vriendje had die een levenlang bij mij zou blijven. Als ik toen wist dat ik temaken had met een stalker die genot haalde uit mij bang maken en met mijn gevoelens spelen, had ik dat nooit gedacht.

Tegen de tijd dat ik mijn opleiding deed liet ik opnieuw iedereen achter, iets wat wel bekend was. Ze hadden niks fout gedaan, maar ik wist niet hoe ik contact hield. De enige waarmee ik dat wel probeerde... Die herinnerde mij als een slecht mens en wilde geen contact. Misschien was ik dat, misschien was ik dat niet. Maar ik had haar nooit tegengesproken, voor mij was zij al ''dood''. Nu zitten we te ver in de toekomst, dus terug naar dat eerste jaar. Het verliep goed tot ergens in de opleiding ik weer sprak met een van mijn online vrienden. Iemand die ik altijd had geholpen met depressie, we kenden elkaar zo goed als onze eigen broekzak. Toen wist ik nog niet dat hij stukje tien mee zou nemen. Het was een heel onschuldige leugen met veel effect. De leugen dat hij binnen een paar maanden dood zou zijn. Dat hij ongeneselijk ziek was, en dat er niks was om te doen. Ter duidelijkheid kende ik hem al DRIE jaar, dus welke waarde had het om te liegen? Ik huilde overal, in de klas, in de trein, in mijn huis. Maar toen het allemaal nep was kwamen er geen tranen, alleen nog woede. Tip: haal dat soort mensen uit je leven. Dat is exact wat ik deed. Maar de depressie werd alleen maar erger.

Toen depressie het ergst was en ik iedere dag neigde voor de trein te springen ging ik naar een vertrouwenspersoon. De persoon die jou hoort te helpen en luisteren, de persoon die mij liet vallen als een blok. Maar toen hij het nodig had later, toen gaf ik hem wat ik had gewild.
BEHANDEL ANDEREN ZOALS JIJ BEHANDELT WILT WORDEN, DAT BETEKENT DUS OOK ONDER ALLE OMSTANDIGHEDEN.

Keer op keer wordt je door het leven op de grond geslagen. De vraag is hoe je opstaat. Zoals je kunt zien sta ik hier namelijk nog.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen