⋆      Pyper Victoria King      ⋆

Sarcasm is my first language.... And cursing is probably my second.


      Geen oogcontact, Pyper – geen oogcontact. Het behouden ervan zou hem alleen maar het gevoel geven dat ze hem uitdaagde. Ik zou hem een reden geven om meer te doen dan het kijken. Wegkijken was ook geen optie – het tonen van onderdanigheid zou nooit meer een optie zijn in haar levenshandboek.
      Ik wist dat het te laat was om me te bedenken op het moment dat beide handen met een klap aan weerszijden van mijn hoofd tegen de deur werden geplaatst. Het koste me zoveel moeite om mijn rug recht te houden – geen blijk te geven van de walging die ik voor hem voelde, hoe diep mijn haat ging. Met mijn werk had ik nog nooit iemand meegemaakt met zoveel psychische problemen. Nou ja, de meeste klanten hadden hoogstwaarschijnlijk echt wel wat niet goed zitten in hun bovenkamer. Axel stak er toch met kop en schouders boven uit.
      “Ik heb nu niets bij me, Axel. Laatste levering net gebracht.” Ik balde mijn vuisten om niet te laten merken dat deze verraderlijk trilden. Plots herinnerde ik me het meisje achter de koffiebar waar ik een korte glimp van had opgevangen. “De politie zal nu wel gebeld zijn. De uitgang is net de andere kant op.” Ik hoopte met heel mijn hart dat er een kern van waarheid zat in mijn gebluf.
      “Don’t play smart with me, love.” Axel opende zijn mond om nog iets te willen toevoegen, maar werd ruw verstoord doordat de deur achter me openging. Fuck.
      Het gewicht achter me was verdwenen en noodgedwongen moest ik een paar passen achteruit zetten om in balans te blijven. Ik kon me nog net aan iets – of beter gezegd iemand – vastgrijpen voordat ik daadwerkelijk onderuit ging. “Jezus, wat had ik nou gezegd,” siste ik tussen mijn tanden door net op het moment dat Axel me overstemde. Echter merkte ik aan mezelf dat ik niet geïrriteerd was door de onderbreking, maar eerder dat ik weer normaal kon ademhalen en adrenaline plaatsmaakte voor opluchting.
      Opluchting bleek helaas van korte duur te zijn. “We organiseren een protestactie om genderneutrale toiletten te realiseren. Teken je de petitie?” Ik sloeg mijn hand tegen mijn voorhoofd. “Nee, die méén je,” fluisterde ik. Voor het eerst had ik iemand nog geschifter gevonden dan menig ander die ik kende. Ik had vrij weinig tijd om na te denken – de blik in Axel zijn ogen kende ik als geen ander. Aangezien ik er geen behoefte aan had om nog extra klappen op te vangen dan ik vandaag al had gedaan, koos ik er niet voor om heldhaftig het bibberende kereltje te redden. Ik was nu eenmaal niet heldhaftig – daarvoor gaf ik teveel om mezelf. Het enige wat ik deed, was het haken van mijn vingers achter de broeksband van Nash en hem vlug buiten het bereik van Axel trekken.
      Axel verloor hierdoor zijn evenwicht en razernij was te zien in flitsende blauwe ogen voordat hij zijn hand uitstak om zijn val te breken op de stenen vloer. Ik liet geen moment aan mijn neus voorbij gaan, pakte mijn hand-tacer uit de binnenzak van mijn jaszak en richtte deze op Axel wiens lichaam ongecontroleerd begon te schokken. Iemand die niets wist waartoe Axel in staat was, kon deze reactie misschien overdreven vinden – maar ik had geleerd beter te weten.
      “Jij,” zei ik tegen Nash zonder naar hem om te kijken en met de tacer nog altijd op Axel gericht. “Grijp je spullen bij elkaar. Ik kom achter je aan. Ze zullen je niks doen, geloof me.” Zodra hij begon te lopen, liet ik de tacer los en beende achter Nash aan. “Hou je hoofd laag,” siste ik terwijl ik iets omhoog sprong om zijn hoofd zachtjes naar beneden te duwen. Ik wilde voorkomen dat iemand hem zou herkennen – onherkenbaarheid stond voor bescherming. Axel’s mannen durfden geen vinger naar mij uit te steken. Ik was immers Axel’s eigendom en ik had eerder meegemaakt dat hij compleet uit zijn plaat was gegaan omdat een van zijn ondergeschikte me simpelweg verkeerd aankeek.
      Echter zodra we buiten stonden, maakte het geschreeuw van binnen me duidelijk dat we moesten maken dat we wegkwamen – en snel. Ik drukte mijn helm in Nash zijn handen.
      “Heb je ooit op een motor gezeten?”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen