Foto bij Chapter 18

Goeiemorgen lieverds, veel lees plezier! ❤

POV Emily Silver


Ik kijk Samantha aan. "Oh, uhm, oke, laat me dit even bezinken. Weten je ouders er al van?" Vraag ik aan mijn nichtje. "Nee, nog niet en ik weet niet wat ik tegen hun moet zeggen, dus ik dacht ik bel jou op." Haar stem trilt een beetje. "Luister Nien, maak je geen zorgen. Vertel het je moeder gewoon. Haar kennende zal ze niet boos worden. Misschien wel een beetje teleurgesteld. Maar he, alles komt goed." "Em, ik weet niet of ik het moet houden. Ik ben pas 17." Fluisterd ze aan de telefoon. Ik denk na. Mijn zus zou haar niet vermoorden, mits een preek geven, maar ze zal haar dochter in alle tijden helpen. "Luister, als je wilt vertel ik het haar wel oke, weet je wel wie de vader is?" Vraag ik aan haar. "Ja." En dan begint ze te huilen. "Ik leerde hem kennen in de bieb. Hij was iets ouder dan mij, maar er was echt een klik en nu is hij spoorloos verdwenen toen ik vertelde dat ik zwanger van hem ben." Snikte ze. "Wat een achterlijk eikel! Geen zorgen meis, je hebt een familie die voor jullie zal zorgen. Ik zal snel die kant opkomen." Zeg ik tegen haar, om haar gerust te stellen. Zo jammer dat ze in New York wonen. Als ze om de hoek woonde, was ik er zo naar toe gereden. "Oke, dan zie ik je snel, kan je dan met mama praten?" Vraagt ze. "Tuurlijk schat, ik zal een van deze dagen contact met haar opnemen. Maak jij je maar geen zorgen en let goed op jezelf oke?" Zeg ik tegen haar. "Dankjewel tante Em. Ik mis je, tot snel." "Tot snel lieverd." En we hangen op. Ik laat een grote zucht los en Sam kijkt me aan. Net wanneer ik het een en ander wil uitleggen, wordt er op de deur geklopt. We kijken op en Samuel staat in de opening. "Hey." Zeg ik tegen hem. "Hey, ik kwam even polsen. Lukt alles hier?" Vraagt hij en hij loop naar de hoge stoel en gaat er in zitten. "Voor zover je Samantha kent, is ze erg kieskeurig." En ik draai mijn kop naar haar toe. "Ja sorry, ik wil gewoon de perfect jurk vinden!" Zegt ze verontwaard. We lachen, maar mijn lach vergaat snel. Ik moet steeds maar aan Nina denken. De arme meid denk dat ze er helemaal alleen voor staat. "Wat is er?" Vraagt Samuel en hij ontbreekt mijn gepieker. "Mijn nichtje belde net." Samantha en Samuel kijken me aan. "Ze is 17 en zwanger en de jonge die haar heeft bezwangerd, is eruit gepeerd." Even is het stil. "Wanneer ga je die kant op?" Vraagt Samantha. Ik haal mijn schouders op. "Ik weet niet of ik het nu kan riskeren. Weg gaan naar hun. Wat als hij me volgt of er achter komt?" Zeg ik bezorgd. Samantha knikt begrijpelijk. "Ik zou eventueel mee kunnen? Dan neem ik een paar mannen van hier mee. Ze zouden ongemerkt kunnen patrouilleren." Zeg Samuel. "Hmmm, dat is nog niet eens zo'n slecht idee.." Stem ik er mee in. Samantha knikt instemmend. "Zo ben je veilig en word er toch in de gaten gehouden." Zegt ze. Ik zak onder uit op de bank. "Wat een ellende." Kreun ik. Ik die wordt gestalkt en mijn nichtje is zwanger. Soms heb ik het gevoel dat mijn leven erge dingen aan trekt. Maar dan denk ik aan alle goede tijden en de goede dingen die zijn gebeurd en schuif ik het weer van me af. Daarna loopt Jack de kamer binnen. "Dag allemaal, is het goed als ik Samantha even steel?" Vraagt hij. Samantba begint te blozen als een gek en staat op. "Vast niet." Zegt ze. We lachen. "Nou wel een beetje bezwaar hoor dame." Grap ik naar haar. Ze steekt haar tong uit en dan lopen ze hand in hand weg. Ik zucht. Samuel staat op en komt dan naast me zitten en legt een hand op mijn been. "Hey, het komt goed he." Zegt hij tegen mij. Ik ga weer recht zitten en kijk hem aan. "Vast wel, het is allemaal alleen een beetje heel erg overweldigend. Ik heb er moeite mee om het allemaal te verwerken." Samuel kijkt me begrijpend aan. "Weet je wat helpt? Een lekkere wandeling door het bos. Kom, ik laat je wat plekken zien in het bos en je gaat het geweldig vinden." Hij staat op en steekt zijn hand naar me uit. Ik glimlach naar hem en pak zijn hand.

Samen lopen we door het prachtige bos. De bladeren zijn prachtig van kleur aan het verandere. Rood en oranje eiken bomen maken een pad door het bos. "Het is prachtig." Zeg ik tegen hem. Hij ademt diep in en uit. "Als ik niet weet wat ik op een moment doe, ga ik altijd een stukje wandelen of rennen. Het geeft mijn hoofd rust en dan kom ik even tot mezelf." Verteld hij. Ik knik. "Zou ik ook eens moeten doen." Samuel kijkt me aan en pakt dan mijn hand. Een klein schokje schiet door onze handen heen. Hand in hand lopen we verder en dan schiet me opeens iets binnen. "Mag ik wat vragen?" Vraag ik aan Samuel. "Tuurlijk, jij altijd." Hij kijkt me aan en glimlach. "We hoorde deze middag een discussie met je vader. Hij mag geen mensen wel?" Wanneer ik dat heb gezegd, kijk Samuel voor zich uit. "Wat heb je nog meer gehoord?" Ik kijk hem aan en sta dan stil. Samuel kijkt verbaasd naar mij en komt dan tegen over me staan. "Dat ik eigenlijk twee dagen de tijd had om te vertrekken. Tot je iets zei en ik vroeg me af..." Samuel kijkt een beetje... verlegen? Hij krabt op zijn achterhoofd. "Ja, ik had gehoopt dat je dat nog niet zou horen." Zegt hij. Ik grinnik. "Wie had ooit gedacht dat een Alpha met zijn bek vol tanden zou staan." Hij haalt zijn hand langs mijn wang. "Maar het is wel zo, ik wist het vanaf het moment toen ik je zag." Verteld hij. Ik kijk hem aan. "Ik wist niet dat het kon?" Zeg ik een beetje verward. Hij pakt mijn hand vast en daarna lopen we weer. "Zeker kan het, het is wel vaker gebeurd. Zelfs met mijn vader." Verteld hij. "Wat is er dan gebeurd dat hij.. Nu negatief over mensen denkt?" Samuel zucht en een wolkje verlaat zijn mond. "Mijn moeder was een mens. Niet dat ze echt een moeder voor me was, ze behandelde ons slecht. Uiteindelijk was ze er klaar mee en vertrok ze naar een ander. Achter af bleek ze allang een affaire te hebben met een andere wolf." En hij rolt met zijn ogen. "Wat naar.. Denkt je vader dat ik ook zo ben, dat die zo doet?" Samuel knikt. "Hij bedoeld het goed en is alleen bezorgd. Maar ik weet dat jij niet zo bent." Zegt hij en hij slaat een arm om me heen. "Kom, we gaan terug, we gaan zo eten." En samen lopen we terug naar het huis.

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh lekker zooitje
    Arm nichtje

    Arme samual
    Zo komt ze ook niet over

    1 maand geleden
    • LittleFuryFox

      Een grote zooi allemaal hahah 😋

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen