Bill POV.

Wanneer Tom weer een keer voor de deur staat kijk ik hem vragend aan. "Ik wou je wat vragen," zegt Tom dan.

"Wat dan?" Vraag ik.

"Ik ehm, als de baby geboren is, mag Adam dan één week met de baby bij mij verblijven?" Vraagt Tom.

"Dat is een keuze die Adam zelf moet maken, maar als het aan mij ligt gebeurt dat niet. En dat ligt niet aan jou, maar zodra hij weer naar huis mag wil ik hem graag weer bij mij hebben, want ik mis hem nu wel," zeg ik eerlijk. Wanneer Madeleine begint te huilen kijk ik even naar de trap. "Sorry, ik moet naar mijn kleine meid toe. Wat dacht je er van om morgen wat tijd met de kinderen door te brengen terwijl ik naar Adam ga?" Vraag ik en Tom knikt even. "Okay, top, tot morgen," zeg ik met een glimlach waarna ik de deur sluit en naar boven loop naar Madeleine toe.

Ik moet zeggen dat ik op sommige momenten het gevoel heb dat Tom ons leven in wil dringen. Ik snap dat naast zijn ouders, Adam, ik en de kinderen de enige zijn die hij kent. Dat is ook de reden waarom ik Tom weer toelaat en ik hoop dat, dat hem vooruit helpt. Tom verdient het ook om zijn leven weer op te pakken en daar wil ik hem best bij helpen. Zelfs Adam wil hem daarbij helpen, maar wat Tom nu wilt? Ik denk dat, dat te veel gevraagd is. "Zal ik een flesje voor je maken?" Vraag ik dan en ik neem Madeleine mee naar beneden.
"Nicole, kan jij de kleine meid even vasthouden terwijl ik het flesje klaarmaak?" Vraag ik en Nicole knikt even en ik geef Madeleine aan haar waarna ik naar de keuken loop.

"Pap, mag ik morgen mee naar papa Adam?" Vraagt Gijs achter mij.

"Ja, natuurlijk lieverd, jullie mogen jullie papa ook blijven zien, dan nemen we Madeleine ook weer mee," zeg ik en Gijs knikt en ik lach even naar hem en zodra het flesje klaar is loop ik terug naar de woonkamer.

Reacties?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen