Bill POV.

De volgende ochtend kijk ik toe hoe Tom Samantha d'r fruitpapje geeft terwijl Timothy nog met z'n nieuwe speelgoed speelt. "Ik denk dat we maar eens naar onze ouders moeten vertrekken," zeg ik na even en Tom knikt waarna hij opstaat en Samantha optilt. "Kom je ook Timothy? Dan gaan we naar je opa en oma," zeg ik.

"Maar papa, ik wil spelen," zegt hij.

"Morgenmiddag wanneer we thuis zijn wacht je speelgoed hier op je. Je mag twee dingen uitzoeken om bij opa en oma mee te kunnen spelen," zeg ik en ik zie Timothy even naar zijn speelgoed kijken waarna hij drie dingen pakt en ik laat het maar zo, twee of drie dingen maakt ook niet uit.

Tom POV.

Wanneer we onderweg zijn begint Samantha ineens te huilen en ik zet de auto op de eerstvolgende parkeerplek waar ik uitstap en Samantha even optil. "Jij bent alleen nog maar korte autoritten gewend he liefje," zeg ik en ik druk een kus op haar wangetje. Wanneer ze weer helemaal rustig is zet ik haar weer op haar plek waarna ik weer achter het stuur kruip om verder te rijden.

Wanneer we bij het huis van Bill z'n ouders zijn aangekomen kijk ik Bill even aan. "Als je tijd hebt kan je misschien mee naar binnen? Al is het maar voor 10 minuten, mijn ouders waren altijd gek op je, dus ja," zegt Bill en ik knik even waarna ik ook uitstap en Bill haalt Samantha uit de auto en ik maak Timothy z'n gordel los waarna hij ook uit de auto stapt.

We lopen dan naar de voordeur en ik zie dat Bill z'n ouders mij verbaasd aankijken. "Oh, Tom, wat leuk om jou eindelijk weer eens te zien," zegt zijn moeder en ze geeft mij gelijk een knuffel en ook Bill z'n vader geeft mij een stevige knuffel. Bill heeft niet gelogen dat zijn ouders gek op mij zijn.

"Kijk opa, oma, ik heb speelgoed mee!" Roept Timothy uit en Bill en ik moeten beiden lachen waarna Bill z'n moeder haar kleinzoon een knuffel geeft en ook z'n vader doet dat.

"En dan moet dit onze kleindochter zijn," zegt Bill z'n moeder en ze pakt de kleine meid gelijk van Bill over. "Wat is ze gegroeid sinds de laatste foto's die we hebben mogen ontvangen," zegt ze dan.

"Sorry dat ik nu pas met haar langskom, maar het is best een lange reis en, nu vond ik het eigenlijk nog te vroeg, maar het is okay gegaan," zegt Bill en z'n moeder knikt begrijpend waarna ook Bill een knuffel van z'n ouders krijgt.



Na een uur ben ik naar mijn eigen ouders vertrokken en ik druk daar op de bel en wordt gelijk hartelijk ontvangen. "We dachten dat je na een paar weken weer terug zou keren," zegt mijn moeder dan.

"Ik, ehm, ik kwam Bill tegen. Ik wist natuurlijk eerst niet wie hij was, maar het voelde alsof ik moest blijven, dus dat heb ik gedaan," zeg ik waarna mijn moeder mij opnieuw een knuffel geeft.

"Geen problemen meer met lopen gehad?" Vraagt ze en ik schud mijn hoofd.

"Anders had ik dat wel verteld. Ik kan weer goed lopen en ik denk dat, dat nu wel zo blijft," zeg ik en mijn moeder knikt tevreden. Ik weet dat ze het een groot risico vonden toen ik een paar weken wat anders wou dan hier zijn, maar uiteindelijk is het denk ik de beste keuze geweest die ik kon maken, want als ik daar niet was geweest, door wie zou Bill dan zijn geholpen?


"Lieverd, kan jij even de deur open doen?" Vraagt mijn moeder aan mij wanneer de bel in de avond gaat en ik loop naar de deur en zie Bill staan.

"Ik had jou niet verwacht," zeg ik verbaasd.

"Ik dacht, ehm, misschien dat jouw ouders Timothy ook wel zouden willen ontmoeten," zegt Bill en ik glimlach even waarna ik Bill binnen laat.

"Oh mijn God, Bill, ben jij het echt?" Vraagt mijn moeder gelijk en ze loopt naar hem toe en drukt een kus op mijn wang. "Kijk eens schat wie hier is," zegt mijn moeder dan tegen mijn vader.

"Oh, hallo Bill, wat fijn om jou weer eens te zien," zegt mijn vader met een welgemeende glimlach.

"Pap, mam, dit is jullie kleinzoon, Timothy," zeg ik dan en Timothy kijkt mij en Bill even aan, wat logisch is, hij heeft mijn ouders nog nooit gezien.

"Wow, we hebben een kleinkind," zegt mijn moeder helemaal ontroert en ik moedig Timothy aan om naar mijn ouders toe te gaan, wat hij dan ook doet.

"En dit is Samantha, Bill z'n dochter," zeg ik en ik pak Samantha van Bill over.

"Awh, wat een snoepje," zegt mijn moeder en ik glimlach even.

"Ze is de liefste," zeg ik terwijl ik haar dicht tegen mij aanhoud.

"Als je jouw zo met Samantha ziet, zou je bijna zeggen dat het ook jouw dochter is," zegt mijn moeder dan. En dat is ook hoe het voelt. "Bill, wil je mee-eten?" Vraagt mijn moeder dan ineens aan Bill.

"Ik, ehm, ik heb eigenlijk al gegeten," zegt hij waarna hij even naar mij kijkt. "Maar een kleine portie kan er nog wel bij, dan kunnen jullie nog wat langer met jullie kleinzoon zijn," zegt Bill met een glimlach en ik zie mijn moeder tevreden knikken waarna ze naar de keuken loopt.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw!! Te schattig!!

    4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen