Adam POV.

In de avond komt Tom mijn kamer ingelopen en ik glimlach even naar hem. Ik voel mij toch weer wat meer op mijn gemak met hem in de buurt. Ik ben er ook over uit dat ik sowieso wil dat hij deel uitmaakt van het leven van ons kind. Ik ben er alleen nog steeds niet uit hoe we dat tegen die tijd het beste kunnen inrichten. "Hey Adam," zegt Tom en hij drukt een kus op mijn voorhoofd.

"Hoi Tomi," zeg ik en ik weet echt niet waar dat Tomi vandaan komt. Misschien omdat Bill hem ook nog wel eens zo wil noemen als hij over Tom spreekt.

"Ik ben hier ook al bij Bill over geweest, maar wat dacht je ervan om wanneer de baby er is één week met de baby bij mij te verblijven?" Vraagt Tom dan.

"Wat zei Bill?" Vraag ik dan.

"Dat hij al zolang zonder jou moet en het daarom liever niet heeft," zegt Tom en ik ben blij dat Tom daar eerlijk over is. Hij had ook kunnen doen alsof Bill dat een goed idee zou vinden. Ook al was ik daar natuurlijk wel achter gekomen.

"Okay, en wat nou als we die week na twee maanden doen? Dan ben ik alweer twee maanden bij Bill geweest en dan kunnen we dan één week samen voor de kleine zorgen en daarna weer verder met de omgangsregeling die we tegen die tijd als het goed is hebben geregeld," zeg ik en Tom knikt.

"Ik vind het goed," zegt Tom waarna hij zijn lippen kort op die van mij drukt om daarna te vertrekken en ik schud even met mijn hoofd. Het blijft raar dat hij in zijn hoofd blijft denken dat hij en ik ooit samen zijn geweest, maar ik laat hem maar doen, hij oogt tenminste vrolijk en dat vinden Bill en ik toch ook weer belangrijk na wat hij heeft meegemaakt met het ongeluk en zich nu totaal niks meer te herinneren.



Bill POV.

De volgende dag wacht ik tot Tom er is om op de kinderen te letten. "Tom, je bent er," zeg ik met een glimlach wanneer ik de deur open.

"Natuurlijk," zegt hij. "Ik, ehm, ik moet je wat vertellen," zegt Tom dan.

"Wat is het?" Vraag ik.

"Ik denk dat ik verliefd op Adam ben," zegt hij en ik zie de blosjes op z'n wangen.

"Oh, wow," zeg ik, want ik weet verder niet echt hoe ik daarop moet reageren, zeker niet omdat hij dit duidelijk echt voelt.

"Ben je niet boos?" Vraagt Tom.

"Nee, je kan niks aan je gevoelens doen, niet?" zeg ik en Tom knikt.

"Dan ga ik maar," zeg ik en ik roep Gijs en pak Madeleine waarna we naar Adam vertrekken.

Tom POV.

Ik vind het fijn om tijd met alle kinderen door te brengen. Ze houden mij op de één of andere manier rustig. En Nicole, de oudste, is gewoon zo lief.

Wanneer alle kinderen hun eigen ding doen kijk ik naar de foto's waaronder een aantal van Adam en Bill samen. Ik wou dat ik dat ook met Adam kon hebben, maar ik weet dat, dat nooit gaat gebeuren. Adam en Bill houden van elkaar en ik ben gewoon de vader van een paar van de kinderen, dat is eigenlijk alles wat ik ben, denk ik.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Je bent meer
    Maar is iets te veel gebeurd

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen