Shawn staat zenuwachtig buiten op me te wachten. Het is nog vroeg in de ochtend als hij bij het huisje aanklopt. Ik open de deur. 'De Alpha wil met je spreken.' zegt hij en loopt naar binnen. 'Zo vroeg al?' Hij knikt. 'De oudsten maken van dit soort dingen een groot punt. Als hij niets doet, verliest hij aanzien tegenover de rest van de pack. De oudsten hebben nog steeds een stevige vinger in de pap.' Ik haal mijn schouders op. 'Laten we gaan. Zo erg kan het niet zijn toch?' Shawn zwijgt, maar op zijn gezicht is een teken van bezorgdheid te zien. Gezamenlijk lopen we naar het hoofdkwartier. Eenmaal bij het kantoor, gaat Shawn me voor. Pete zit achter zijn bureau. De geur in zijn kantoor, maakt me meteen weer duizelig. Naast zijn bureau staat een vrouw met lang grijs haar. Ik heb haar al eens eerder gezien, maar haar naam is aan mijn aandacht ontsnapt. Shawn geeft aan dat ik op de stoel moet zitten en komt naast me staan. Pete kijkt me aan. Onze ogen vinden elkaar. 'Tallulah' begint hij. 'Aangezien je de regels hebt overtreden, zal er een consequentie volgen. De komende drie dagen blijf je in je huisje. Er wordt eten bij je gebracht. Je komt het huisje niet uit. Onder welke omstandigheid dan ook.' Hij wendt zijn blik af. 'Shawn, breng jij Tallulah naar het huisje?' hij knikt. Beduusd sta ik op. Drie dagen binnen blijven. Shawn loopt voor me uit en samen verlaten we het kantoor. 'Het spijt me Tallulah.' zegt hij. 'Jij kunt er niets aan doen.' Drie dagen binnen blijven. Hoe. Waarom word ik in hemelsnaam zo gestraft?
In het huisje gaat Shawn op de bank zitten. 'Ik vind het erg voor je Tallulah. Ik ga naast hem zitten. 'Heeft hij dit eerder gedaan?' Hij knikt. 'Waar komt die regel dan vandaan?' Shawn vertelt me over de oorlog in de tijd dan Pete zijn vader Alpha was. 'Jonge meisjes verdwenen ineens. Als ze al terugkwamen, waren ze verkracht, aangerand of mishandeld.' 'Dat moet vreslijk zijn geweest.' merk ik op. 'Onze moeder is ook een tijdje van de aardbodem verdwenen.' ik kijk op. Na de eerste ontmoeting met mijn ouders hier, heb ik ze niet weer gesproken. Meteen voel ik me schuldig. Was ik misschien toch echoïstisch geweest de afgelopen tijd? 'Wat is er met haar gebeurd?' Shawn vervolgt zijn verhaal. 'Ze was ontvoerd door een groep van Yellow Stone. Ze hebben haar mishandeld.' ik slik. 'Dat moet vast verschrikkelijk zijn geweest.' Shawn knikt. 'Ze was zwanger toen ze terug kwam. Helaas heeft ze het kindje verloren. Onze vader was er kapot van. Ze hadden elkaar toen al ontmoet.' Nu begrijp ik wel waarom de oudsten zo beschermend zijn. 'Wil je tegen de oudsten zeggen dat het me spijt.' Shawn glimlacht. 'Houd jij je maar aan je drie dagen huisarest. Dan vergeven ze het je wel.' We nemen afscheid en ik zie door het raam hoe Shawn weer richting het hoofdkwartier loopt. In het huisje is het stil. Dit worden drie lange dagen.
De rest van de ochtend heb ik geprobeerd om tv te kijken. Het vrij oude tvtje doet zijn werk, maar ontvangt niet alle kanalen. Ik schrik op uit mijn gedachten als er op de deur wordt geklopt. Bij het openen ervan zie ik Barbara staan. John zijn grote liefde. Haar vriendelijke gezicht werkt aanstekelijk. 'Ik heb je lunch.' en ze stapt naar binnen. 'Houd je het een beetje vol?' Ik haal mijn schouders op. De eerste ochtend wel. Ze glimlacht. Barbara, die ongeveer drie maand zwanger is, heeft al een mooi buikje. 'Weet je zeker dat je geen tweeling krijgt.' Grap ik. 'Nee. Ik heb het nog extra laten nakijken bij de dokter. Het is er echt maar een. Wel een grote.' Barbara zet een tas op de eettafel. 'Ik hoop dat het smaakt, ik moet snel weer terug naar de zaal.' We nemen afscheid en ik duik de tas in. Deze is gevuld met verschillende broodjes, fruit en een grote fles drinken. Tot zo ver is het geen straf om alleen te eten. Ik pak een bord uit een van de aanrechtkastjes en begin aan mijn lunch.

Die middag lig ik al dommelend op de bank naar de tv te kijken. Het is mooi weer buiten en veel mensen zijn op de been. Voor het eind van het jaar is het verrassend warm. Iedereen neemt het er van. Mijn blik gaat van de tv naar buiten. John is aan het trainen met de strijdkrachten op het open veld voor het hoofdkwartier. Een aantal jonge meiden staan op een afstandje te kijken. Ik durf te wedden dat Deborah ook zo had staan kijken. Gespierde mannen, die zwetend elkaar proberen onderuit te halen. Wat wil je nog meer? Ik zucht. Wat zou Pete doen? Mijn gedachten gaan vandaag regelmatig naar ons intieme moment van gisteren en stiekem, heel stiekem, mis ik hem.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen