Bill POV.

Die middag zit ik met die advocaat rond tafel. "Ik hoorde van Tom dat hij de kinderen heeft meegenomen," zegt hij en ik knik even. "Heb je hem misschien op instagram of, je oudste dochter is 9, misschien kan je via jouw gsm weten waar ze is?" Vraagt hij.

"Oh ja, natuurlijk, dat ik daar niet eerder aan heb gedacht," zeg ik en gelijk pak ik mijn gsm. "Als het klopt zijn ze nu bij z'n huis," zeg ik. "Maar dat is wel twee uur rijden," zeg ik er nog achterna.

"Okay, ik zou zeggen, ga erheen. Ik heb de papieren doorgekeken en zie duidelijk dat ze bij jou horen te zijn totdat de rechter een uitspraak heeft gedaan. Normaal raad ik dit niet aan, maar nu zie ik er geen kwaad in," zegt hij en ik knik even waarna ik gelijk opsta. Ik zoek gelijk wat gehaast in mijn zakken, maar kan zo snel niet mijn sleutels vinden. "Jij rijdt niet zelf, ik vraag Tom wel," zegt hij.

"Dat is niet nodig," zeg ik snel, want ik weet dat Tom ook een zoon heeft om voor te zorgen, dan heeft hij voor dat soort dingen geen tijd.

"Ik bel hem," zegt de man en ik knik even waarna ik afwacht.

Even later staat Tom voor de deur en ik stap gelijk bij hem in de auto. "Sorry, die vriend van jou liet mij niet zelf rijden," zeg ik.

"En dat snap ik," zegt Tom.

"Waarom dat nou weer?" Vraag ik.

"Je zou waarschijnlijk alle snelheidslimieten overtreden, wat weer gevaar oplevert over jezelf en anderen," zegt Tom.

"Hmm, ja, okay, daar heb je een punt," zeg ik waarna de auto in beweging komt.



Na al anderhalf uur te hebben gereden zie ik dat ze in beweging komen. "Ze zijn in beweging," zeg ik dan.

"Okay, houd in de gaten waar ze heengaan," zegt Tom en ik knik even terwijl ik het blijf volgen en ik hoop dat mijn batterij het lang genoeg volhoudt.

"Het vliegveld, ze gaan naar het vliegveld," zeg ik en gelijk neemt Tom de eerstvolgende afslag totdat hij de auto bij het vliegveld neerzet en samen rennen we naar binnen. "Hoe ga ik ze ooit vinden in deze drukte?" Vraag ik en ik kijk om mij heen.

"Pap!" Hoor ik ineens en gelijk draai ik mij om en zie Annie staan en gelijk rent ze naar mij toe en ik geef haar een stevige knuffel.

"Waar is je vader met Ben?" Vraag ik en ze loopt weg en snel volg ik haar en zodra ik Chris, Ben en die vreemde man zie ren ik er naar toe en neem Ben stevig in mijn armen. "Jochie van me," zeg ik en ik druk een kus op zijn wangetje waarna ik naar Chris kijk. "Hoe kon je dit doen Chris?" Vraag ik, maar ik blijf rustig zodat ik niks doe wat hij tegen mij kan gebruiken.

"Ik moest toch iets, jij denkt altijd alleen maar aan jezelf!" Roept Chris naar mij en ik slik even.

"Dat is niet waar," zeg ik zachtjes.

"Dat is wel waar! Waarom denk je dat onze relatie stuk is gelopen! Het is altijd alleen maar ik, ik, ik, het is nooit wat anders bij jou, aan mij dacht je nooit!" Roept Chris en ik voel tranen in mijn ogen ontstaan. Denkt de man waar ik superveel van hield nu echt zo over mij.

"Nu is het genoeg! Hij heeft mijn zoon bij mij teruggebracht, hij had hem ook kunnen laten, maar dat deed hij niet. De enige die hier aan zichzelf denkt ben jij. Bill zat in de avond te wachten op z'n kinderen en jij wilt blijkbaar met ze naar het buitenland vluchten! Dat is pas egoïstisch" Roept Tom naar Chris en ik ben blij dat hij voor mij opneemt, want het voor mijzelf opnemen lukte niet meer.

"Wordt toch lekker gelukkig samen! Maar ga dan niet lopen janken als Bill andere dingen ineens belangrijker vindt dan jou!" Roept Chris woedend uit.

"Bill en ik zijn niet meer dan vrienden, maar ik ben ervan overtuigd dat hij meer liefde in zich heeft dan dat jij ooit zult hebben," zegt Tom waarna hij mij gebaard om mee te komen en ik til Ben op en Annie volgt ons gewoon naar de auto. Nu weet ik tenminste waar Chris het tijdens de rechtszaak op gaat gooien, maar ik weet ook waar ik het op ga gooien en als ik iedereen moet geloven zal ik daarmee er sterker voorstaan.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Kinderen ontvoeren mag niet

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen