Foto bij Chapter 22

POV Samuel Hitchkop


Ik begin in te dutten als ik een tik tegen mijn arm voel. Een lage grom komt uit mijn keel gerold en dan schraap Jack zijn keel. Ik open mijn ogen en kijk hem aan en dan zie ik de dokter voor ons staan. Ik schiet overeind. "En, hoe is het met haar?" Vraag ik gelijk. De dokter zet een glimlach op. "Gelukkig geen ernstige verwondingen. Ze heeft twee gekneusde ribben, een lichte hersenschudding en de wondjes die ze is opgelopen, helen in een paar weken. Verder is ze gezond, maar we houden haar liever voor de zekerheid een nachtje hier." Ik knik. "Dan slaap ik vanavond bij haar. Ik laat haar geen seconde meer alleen." "Maar meneer dat.." maar ik kap de dokter af. "Wat er gebeurd is deze middag met haar, was niet zo maar iets. Ik dok anders wel, maar dat bed gaat u regelen." Zeg ik tegen hem. De man slikt en knikt maar. Verstandig. "U kunt naar haar toe gaan. Ze ligt op de tweede verdieping, kamer zeven." Zegt de man en dan loopt hij snel weg. Jack zucht. "Had wat subtieler gemogen vriend." Zegt hij dan. Ik kijk hem aan en hij gooit daarna zijn armen omhoog. "Just saying." Ik rol met mijn ogen. "Jij hebt goeie connecties bij de politie. Zoek uit wat er is gebeurd en als er de mogelijkheid is, ook wie het was. Hou me op de hoogte." Jack knikt en loopt daarna weg. Daarna vertrek ik naar Emily. Eenmaal op de verdieping aangekomen loop ik naar kamer zeven en doe de deur open. Wanneer ik de kamer binnen loop zie ik haar in bed liggen. Ze heeft een infuus in haar hand en op verschillende plekken een pleister. Ze heeft haar ogen dicht, dus ik neem zo stil mogelijk plek naast haar en pal haar hand. Met mijn duim wrijf ik over haar knokkels. Een kreun verlaat haar mond en dan gaan haar ogen langzaam open. "Hey." Zegt ze met een schorre stem. "Hey..." Ze kijkt me aan. "Doe dat nooit meer, hoor je me. Je wist dat je gelijk van school naar mijn plek moest komen. Hoe kwam je erbij er alleen naar toe te gaan." Grom ik haar kant op. Ze rukt haar hand uit die van mij en kijkt me woest aan. "Als je hier bent gekomen om me de les te wijzen, kun je ook weer opdonderen." Zegt ze bits terug. "Ga geen discussie met mij aan Emily Silver." Waarschuw ik haar. "Ten eerste, sla niet zo'n toon tegen mij aan. Daar ben ik niet van gediend en als ik een discussie aan ga, doe ik dat en ten tweede, ik had contact met Samantha gezocht alleen die nam niet op. Ik heb het recht om te gaan en staan waar ik wil. Ik ben je fucking huisdier niet." Sist ze mijn kant op. Wanneer ze wilt gaan zitten kreunt ze het uit van de pijn en grijpt ze naar haar borst. Ik duw haar snel terug en zucht dan. "Het spijt me, maar je weet dat je niet zomaar ergens naar toe kan. Je wordt gestalkd en niet zo'n klein beetje. Er alleen op uit gaan heeft gevolgen. Daarom lig je nu hier in bed, in plaats in die van mij." Zeg ik tegen haar. Ze zucht en kijkt weg. "Fijn." Mauwt ze en daarna onderdrukt ze een diepe zucht. "Ik ga kijken of ik wat te eten voor je kan regelen. Geen gekke dingen doen." Waarschuw ik haar. Ze kijkt me aan en rolt dan met haar ogen. "Heb niet veel keus op het moment wel?" En ze wijst met haar vinger rond de kamer. Ik zucht en sta op, om wat lekkers voor haar te halen.

POV Emily Sillver

Wanneer ik hem de kamer uit zie lopen kreun ik het uit van de pijn. Alles doet zeer. Mijn borstkast, mijn hoofd, mijn armen, alles. Wat een zieke ellende is dit. Waarom moest ik nou weer persee alleen weg. Ik had inderdaad beter moeten weten, maar ik wilde zo graag mijn eigen spullen. Ik miste mijn knuffel het ergste. Een grote panda knuffel, die ik van kleins af aan al had. Die ik van mijn ouders had gekregen. Wat zou ik die nu graag willen. Ik probeer recht te gaan zitten maar het werk allemaal maar niet mee. Het infuus in mijn hand ligt me ook in de weg. Daarna hoor ik de deur weer en ruik ik heerlijk eten. Samuel heeft een dienblad vol met eten meegenomen. Ik hoor mijn maag knorren en ik merk dat ik toch wel echt sterf van de honger. "Ik heb maar van alles gepakt, geen idee wat je lekker vind." Zegt hij en hij legt het blad neer voor mijn neus. Er licht van alles op. Aardbeien, chocolademousse, een broodje gezond, een gelatine pudding. "Dit is perfect. Ik verga van de honger. Dankjewel. Kun je me helpen met fatsoenlijk zitten?" Vraag ik aan hem. "Tuurlijk." Hij pakt me stevig vast en zet me zo recht mogelijk. Een pijnlijke schiet door mijn ribben en ik bijt op mijn tanden. "Als het niet gaat, niet doen. Je moet jezelf op dit moment niet forceren." Zeht Samuel. "Ja, ja, ik zit, nou wil ik eten." Zeg ik tegen hem en neem een hap van het broodje. Wanneer ik aan de chocolademousse begin, wordt er op de deur geklopt en loopt er een dokter naar binnen. "Ik zie dat ze al goed is bijgekomen." Zegt hij. Ik knik. "Dat is mooi om te zien. Ik kom je alleen even controleren. Hoe is het met de hoofdpijn?" Vraagt hij aan me. "Alsof ik een kater heb, maar dan tien keer erger." Zeg ik tegen hem. Hij grinnikt. "Dat moet binnen een paar over zijn, maar houd het wel in de gaten. Vanavond wordt je om de twee uur wakker gemaakt. Puur alleen voor controle om te kijken of het niet erger word en of je wel reageert. Verloopt alles volgens plan vanavond, mag je morgen vroeg naar huis." Verteld de dokter. Ik knik en ondertussen neem ik een hap van de mousse. "Is het nog gelukt met mijn bed?" Vraagt Samuel dan. De dokter knikt. "Die wordt zo deze kant op gebracht. Mochten er nog vragen zijn of een noodsituatie, achter haar bed hangt een rode knop en een groene." Samuel en ik knikken en dan loopt de dokter weg. Wanneer ik alles op heb, legt Samuel het weg en kruipt hij bij mij in bed. "Zin om een beetje tv te kijken?" Stelt hij voor. "Ja doe maar, zet maar iets simpels op." Samuel knikt en zet de tv aan. Hij zapt een beetje en wanneer ik spongebob zie, zeg ik dat hij moet stoppen. "Dit is prima, beetje zaad doden, maar goed genoeg om niet na te denken." Zeg ik tegen hem. Samuel lacht en trekt me dan naar zich toe. "Auw! Voorzichtig!" Kreun ik pijnlijk. "Sorry! Sorry." Zegt hij. Ik leun mijn hoofd op zijn borst en voel mezelf langzaam weg doezelen.

Reacties (1)

  • Luckey

    Go Emily!! Hij mag dan wel alfa zijn maar toontje minder mag ook wel!!
    Hihi
    Dat ze hem niet weg stuurde na die waarschuwingen!
    Hopelijk kan ze nu eerst rustig herstellen
    En ik verdenk die micheal !

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen