Foto bij 10 ~ Childish

Bedankt voor jullie reacties <3

“Mooie foto’s trouwens.” Ik keek hem argwanend aan.
“Heb jij ook nog eens mijn foto’s bekeken?” Iets in mijn stem klonk dreigend, dat merkte ik aan zijn blik. Maar hij moest weten dat mijn foto’s heilig waren. Voor hem waren het misschien willekeurige plaatjes, maar voor mij waren het herinneringen. Sommige mensen leefden voor te fotograferen, anderen maakten nooit foto’s. Ik was het allebei niet, maar ik had toch altijd mijn camera in mijn zak.
“Is dat zo erg dan?” Ik schudde mijn hoofd. Misschien was ik wel wat gemeen. Maar eigenlijk liet ik nooit iemand zo dichtbij me komen. Ik was het niet meer gewend. Alleen Alexa wist veel van me. Zij was dan ook één van de weinige die zich echt in me interesseerde. Maar eigenlijk mailde ik haar alleen maar, of belden we anderhalf uur. Ze woonde heel ergens anders.
“Nee hoor. Ik ben blij dat je ze mooi vond.” Hij glimlachte. “Maar je komt me ergens bekend van voor.” Ik kantelde mijn hoofd. Nu hij geen mutsje meer ophad, had ik het idee dat ik ergens zijn hoofd al eerder had gezien. Hij moest lachen.
“Dat kan best, ik zit in een band. Zegt Cinema Bizarre je wat?” ?Ik dacht na.
“Ja, daar heb ik wel eens van gehoord.” Ik herinnerde me dat Alexa me een liedje van de had gestuurd. “Vandaar zeker ook je naam?”
“Hoe bedoel je?” Hij keek me dom aan. Dat gezicht was ook al schattig.
“Nou, Shin is nou niet bepaald een veel voorkomende naam hier.” Hij grijnsde.
“Daar heb je gelijk in. Dat is ook niet mijn echte naam.”
“En mag ik jouw echte naam dan weten?”
“Nee.”
“Flauw hoor!” Af en toe was ik echt kinderachtig. Ik nam een slokje van mijn thee. Lekker warm.
“Hoe is het met het meisje?” vroeg hij om het onderwerp te veranderen.
“Prima. Ze ligt nog in het ziekenhuis, maar maakt het goed. Haar vader heeft me half gewurgd toen hij me kwam bedanken.” Shin moest lachen. Ik vond het maar raar. Ik kende hem amper, ik wist totaal niks van hem, maar toch kon ik zo vrolijk met hem praten. Het voelde zelfs vertrouwder dan met Lindsay, Simone of Ruth. Ik hoestte.
“Was zeker wel een verfrissend duikje, of niet?” Ik stak mijn tong naar hem uit.
“Heb jij niet wat beters te doen, zoals oefenen met je band?” Hij schudde zijn hoofd.
“Nee, we hebben een tijdje wat vrije tijd. Ik ben hier op familiebezoek. Eigenlijk woon ik met mijn bandgenoten in een appartement in Berlijn.” Ik gaapte hem met open mond aan.
“Dat lijkt me geweldig. Tenzij jullie natuurlijk de hele tijd ruzie hebben.” Hij lachte.
“Dat valt wel mee. Af en toe wat irritaties, meer niet.” Ik knikte begrijpend en nam nog een slok van mijn thee, die niet meer zo warm was.
“Volgens mij ligt jouw jasje nog boven. Ik haal het wel even, voordat ik het vergeet.” Hij knikte instemmend. Op topsnelheid rende ik de twee trappen op. In mijn kamer aangekomen keek ik even wild om me heen en zag toen het jasje voor mijn favoriete Rammstein-poster hangen. Ik griste het jasje van de muur en liep weer rustig de trap af.
“Leuke sokken, trouwens,” grinnikte Shin toen ik weer binnen kwam.
“Jaloers?” vroeg ik met een opgetrokken wenkbrauw en gaf hem het jasje aan.
“Ja, Hello Kitty is zo geweldig. Bedankt trouwens.” Ik trok een grimas.
“Hoe oud ben je eigenlijk?” Ik trok mijn benen op om comfortabeler op de bank te zitten.
“Negentien. En jij dan?”
“Achttien,” antwoordde ik. Hij lachte.
“Jij moet zeker nog fijn naar school.” Ik keek hem met samengeknepen ogen aan.
“Ja, nog een halfjaartje. En als ik dan geslaagd ben, dan ga ik meteen weg.”
“Waarom, is het hier zo erg dan?” Ik haalde mijn schouders op.
“Het is hier gewoon nogal saai. Ik wil wat meer van de wereld zien.” Hij moest lachen.
“Dan kom je maar fijn in Berlijn studeren.” Ik grijns.
“Dat was eigenlijk al mijn plan. En dan kan ik meteen jou komen vervelen, als je niet weg bent om van alles met je band te doen. Heb jij het eigenlijk niet belachelijk druk?” Dat dacht ik altijd. Ik zou zoiets echt niet aankunnen, de hele tijd die stress en aandacht.
“Dat valt wel mee. We hebben genoeg vrije tijd en we kunnen nog rustig over straat wandelen, de meeste tijd dan. En als je me komt vervelen, dan stuur ik Kiro op je af!” Ik keek hem dom aan.
“Wie is Kiro?”
“Onze minuscule, hyperactieve bassist. Hij is de oudste van ons, maar zo gedraagt hij zich niet.” Ik schoot in de lach.

.

Reacties (7)

  • Kimmo

    Minuscuul x]
    Shin(L)

    1 decennium geleden
  • LouisWTXx

    Whaha geweldig deel^^
    I love Kiro<33
    Echt kut dat ze uit elkaar zijn:(
    Maar je schrijft geweldig is eindelijk een keer een origineel CB verhaal(A)
    Xx

    1 decennium geleden
  • Chasassyeon

    Minuscule x'D
    Zalig gevonden!
    -lacht tussen het snotteren door-

    1 decennium geleden
  • uncommon

    _O_

    1 decennium geleden
  • Jonsu

    Gherheh ik vind hem vet! Snel verder!!

    1 decennium geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen