Bij deze een spoedcursus om te overleven - een gids die niet alleen handig is in de Hongerspelen, maar ook in iets minder bloeddorstige situaties. Deze gids biedt een kort stappenplan om iedere situatie te overleven, en is voor iedereen te begrijpen. Eigenlijk heeft het stappenplan maar één stap, en het is iets dat iedereen zou moeten kunnen: blijven ademen.

Valt dat even tegen.

Ik doorbreek snel mijn oogcontact met Day en focus me weer op mijn pijl en boog, maar mijn handen trillen inmiddels te hevig om de boog überhaupt fatsoenlijk te kunnen spannen, en het ademen wil al helemaal niet echt lukken. Day weet dat ik hem stond te negeren. Na alles wat er vandaag gebeurd is, na alles wat ik vanmorgen geflikt heb, is nu niet alleen ons mogelijke bondgenootschap totaal van de baan - wat vervelend is, maar op zich iets wat geen grote problemen veroorzaakt - maar heb ik hem waarschijnlijk ook echt tot mijn vijand gemaakt.

Ik dwing mezelf om me te focussen op mijn ademhaling, maar die is, net als mijn hartslag, een stuk sneller dan echt gezond is. De wereld heeft alweer een punt gescoord, en dit is er een die over een paar dagen flink heftige gevolgen kan blijken te hebben. Ik weet dat ik echt niet heel goed bezig ben, maar het wordt me ook duidelijk niet gegund. Met het geluk dat ik tot nu toe heb, schiet ik vroeg of laat waarschijnlijk in mijn eigen voet, loop een of andere enge infectieziekte op die me enorm verzwakt, en sterf een gruwelijke dood op de eerste dag van de Hongerspelen. Echt helemaal hoe ik me mijn zomer had voorgesteld. Day kan net zo goed meteen een dolk in mijn rug steken. Ik zou het hem niet eens kwalijk kunnen nemen.

Ik haal diep adem, zucht en duw dan mijn pijlkoker en boog in de handen van de trainer, die inmiddels niet meer verward, maar ook zeker niet geamuseerd lijkt. Niet dat hij iets te klagen heeft - als hij wil, mag hij met mij van leven ruilen. “Ik ga ontzettend dood, en dit gaat me niet helpen, dus ik ga wel wat anders doen. Als iemand ernaar vraagt, zeg dan maar dat ik gestopt ben omdat ik te goed was voor deze training, ofzo. Probeer het overtuigend te brengen - met een beetje geluk zijn ze geïntimideerd en proberen ze niet meteen mijn hoofd eraf te hakken.” Zodra ik het gezegd heb, weet ik al dat het tegenovergestelde waarschijnlijker is. “Wacht, vergeet dat. Zeg maar dat ik hier nooit geweest ben. Dat je me nog nooit ontmoet hebt, ofzo. Of zeg maar helemaal niks.” Alsof het nog niet ongemakkelijk genoeg was. Ik zucht nogmaals en loop snel bij de schietbaan vandaan, voor de instructeur een antwoord kan geven.

Doelloos dwaal ik door de zaal heen, op zoek naar een onderdeel waar ik iets meer van kan leren. De meeste wapens vallen af - de Beroeps hebben nu al hun favoriete moordmachines geclaimd, en als ik mee probeer te doen, krijgen we situaties zoals vanmorgen, en die moet ik zien te voorkomen. Het onderdeel over eetbare planten en het onderdeel over eerste hulp loop ik voorbij - hoewel mijn handen jeuken om een keer te laten zien dat ik écht beter ben dan de rest, heeft die houding me vandaag tot nu toe al twee doodsbedreigingen opgeleverd, en dat is al boven mijn dagelijkse limiet. Eigenlijk zou ik op Luna’s advies iets met messen of iets dergelijks moeten gaan doen, maar aangezien het boogschieten me niet veel goeds gebracht heeft, heb ik daar nu niet heel veel zin in.

Ik speur de zaal af naar Parveen, waarschijnlijk de enige in de trainingszaal die enigszins positief over me denkt. Misschien had ik vanmorgen met hem moeten gaan trainen, in plaats van met Day. Ik bedoel, hé, er was chemie. Hij zou een goede bondgenoot kunnen zijn - hij is misschien fysiek de sterkste niet, maar hij is duidelijk heel erg slim. Ik zou vast veel van hem kunnen leren.

Ik vind hem bij het onderdeel vuur maken, waar hij geconcentreerd bezig is met een vuursteen. Meteen stap ik op hem af, om naast hem te komen zitten en mee te helpen, maar ik verstar als ik zie wie er nog meer bij het onderdeel zitten. Een paar meter bij Parveen vandaan, zit Daniel, in gesprek met het meisje uit District 12, de wanhopige vrijwilliger, wier naam ik me echt niet meer kan herinneren. De tributen zijn aan een klein vuur bezig, terwijl ze rustig met elkaar praten.

Ik had verwacht dat Daniel iemand anders zou zoeken om mee samen te werken. Ik bedoel, het was duidelijk dat wij met z’n tweeën niet zou gaan werken, en het is logisch dat hij naar andere opties zoekt, zeker nu hij echt een hekel aan me heeft. Ik had alleen niet verwacht dat hij zo snel zo close met iemand anders zou worden - samen gezellig trainen, ondertussen kletsen, en dan waarschijnlijk vanavond samen naar dat feest. Het laat wel zien dat ik hem écht verkeerd heb ingeschat. Hij is lang niet zo loyaal als ik verwacht en misschien wel gehoopt had.

Oké dan. Als dat is hoe het zit, prima. Ik heb hem sowieso niet nodig, en het zou sowieso niet gaan werken - anders had ik wel met hem gepraat, daarstraks bij het boogschieten. Er valt niets te zeggen: we zijn geen vrienden, geen bondgenoten, maar tegenstanders en vijanden. Het is een kort verhaal dat misschien eindigt met een van ons die verantwoordelijk is voor de dood van de ander, en dat is dan hoe het zit. Het zijn de Hongerspelen, word wakker. Ik wil Daniel niet, en hij heeft mij duidelijk ook afgeschreven. Daarmee is het verhaal klaar.

Ik keer het trainingsonderdeel en Daniel en het meisje de rug toe, en loop met stevige passen af op het eerste andere onderdeel waar mijn oog op valt - de messen. Op zich is dat geen slecht idee: Luna raadde me al aan om te trainen met hologrammen, wat bij dit onderdeel kan, en bovendien heb ik na alles wat er vandaag al gebeurd is, best wel zin om iets te steken. En aangezien hologrammen me waarschijnlijk niet nog gefrustreerder kunnen maken, klinkt dit als een ideale uitkomst.

Ik pak een van de messen uit het rek en draai hem even rond in mijn hand. Het gewicht is best wel prettig, en hoewel het bereik natuurlijk een stuk kleiner is dan ik gewend ben, moet ik hier vast wel iets mee kunnen. Ik probeer een paar bewegingen die ik Luna vorig jaar heb zien maken na te doen, maar het heeft niet veel succes - wat een verrassing. Met een zucht draai ik het mes om in mijn hand en probeer nog een keer te steken, naar een van de dummies, maar het lemmet schampt er vanaf.

Dit is niet eerlijk. Als het een echt persoon geweest was, had dat echt wel meer effect moeten hebben. Hoe modern het Capitool ook lijkt te zijn, hun trainingsmateriaal laat echt te wensen over. Ik zucht nogmaals, loop naar een bedieningspaneel aan de rand van een soort afgebakende arena en test een paar knopjes uit, tot er een paar hologrammen van oude tributen verschijnen. Dit lijkt er meer op - daadwerkelijk bewegende doelwitten zijn een stuk realistischer, en misschien dat dat me kan motiveren. Misschien is een beetje actie wel precies wat ik nodig heb om mijn hoofd leeg te maken.

“Je houdt je mes verkeerd vast,” klinkt dan ineens een vermoeide stem achter me, nog voor ik een degelijke uithaal heb kunnen maken. “Een mes is niet gewoon een miniatuurzwaard, Chris.” Luna pakt mijn pols vast en wrikt het wapen uit mijn handen. “Je probeert niet eens te luisteren naar de trainers en begeleiders, of wel?”

“Nou, ik- Hé.” Ik kijk haar verontwaardigd aan. “Ik doe mijn best, maar ik denk dat ik gewoon niet echt een persoon ben voor standaard trainingen. Ik had altijd al het gevoel dat mijn talenten verspild werden in het reguliere onderwijs.” Ik grijns naar haar, maar aangezien Luna absoluut niet door mijn humor onder de indruk lijkt, trek ik mijn gezicht snel weer in de plooi. “Ik probeer het echt, maar…” Ik maak een nietszeggend gebaar en haal mijn schouders op.

“Heb je nog met andere tributen gepraat?” vraagt Luna, op haar zakelijke mentor-toon, maar aan haar vermoeide blik zie ik dat ze eigenlijk het antwoord wel weet.

"Nou, nee, maar dat betekent ook dat ik niet meer ruzie geschopt heb," antwoordt ik verdedigend, maar ik ben me er heel goed van bewust dat dat een leugen is. Deze keer heb ik juist door níéts te zeggen alles erger gemaakt. Dat heb ik weer. "Ik bedoel, het was niet de bedoeling, maar-"

Luna zucht en schudt haar hoofd. "Daar hebben we het later wel over," zegt ze en ze knikt naar het bedieningspaneel. "Aangezien je weigert om naar instructeurs te luisteren, ga ik zelf proberen je iets te leren. Zij kunnen je niks maken als je ze negeert, maar waag het niet om zoiets bij mij te flikken, Chris." Ze prikt met het mes naar mijn borstkas, waar ik door de beschermende kleding fysiek niets van voel, maar de boodschap is meer dan duidelijk. Het is mensens nu. "Ik ga je dadelijk een demonstratie geven tegen de hologrammen. Let vooral op mijn houding en op de manier waarop ik het mes vasthoud. Je weet al waar je iemand moet raken, en je bewegingen leken niet slecht, dus het is nu vooral belangrijk dat je weet hoe je jezelf houding moet geven." Mijn zus zet het haren vast en stapt de ring in, met mijn wapen stevig in haar hand geklemd. "Je hebt de machine al aan gekregen, dus je hoeft alleen maar een level te selecteren, en dan kan het beginnen."

Ik knik naar haar en laat mijn blik over de vele knopjes glijden, tot ik een menu met verschillende opties met getallen vind, en klik de bovenste aan. "Klaar als jij klaar bent."

Luna haalt diep adem en sluit haar ogen even. Haar greep op het mes wordt even krampachtige, tot ze haar ogen weer opent en naar me knikt. "Dat zijn we allebei niet, maar dat hoort erbij."

"Daar gaan we dan." Ik knik op de knop die eruit ziet als een startknop, en kijk toe hoe één voor één een paar gestalten verschijnen. Het zijn duidelijk hologrammen, met de zachte, blauwe gloed die ze uitstralen en de statische bewegingen die ze maken, maar dat maakt niet dat ik hier een veilig gevoel bij heb - integendeel. Het duurt even voordat ik besef waarom, en voor ik me realiseer waarom Luna's vaste handen weer trillen. De wazige figuren zijn niet zomaar hologrammen van willekeurige mensen. Het zijn de verschijningen van kinderen die ik ken, die heel Panem kent, maar die vooral Luna kent. Het zijn de hologrammen van tributen, en ik heb het programma van de vorige Hongerspelen geselecteerd.

Luna zet een kleine stap naar achteren, maar verstevigt dan haar greep op het mes nog meer, en heeft haar wapen trillend op, maar een hologram van een meisje dat volgens mij bij de Beroeps hoorde. Haar blik is pijn, maar het is ook vuur. Ze gaat hier niet verder voor terugdeinzen.

Als Luna beweegt, is dat haast een dans. Altijd vloeiende bewegingen, ritmisch maar elegant. Of ze nou loopt of iets naar me gooit, het heeft altijd diezelfde gratie. Dus ook al is haar hele houding gespannen en haar gezichtsuitdrukking verbeten, als ze uithaalt naar het hologram, zijn haar steken net een choreografie. Met iedere uithaal en ieder nieuw hologram - ieder bekend gezicht - worden de bewegingen feller, terwijl haar handen meer en meer beginnen te trillen. Haar districtsgenoot. Het meisje dat ze de eerste avond vermoorde. De Beroeps. Haar bondgenote.

En dan de donkerblonde jongen, met zijn zeegroene ogen, die eruit ziet alsof het weer die ene dag is - gekweld, vermoeid en met bloed aan zijn handen, maar toch met genegenheid op zijn gezicht. Ook al is het maar een hologram, het is alsof hij echt tegenover haar staat. En ondanks dat hij het gezicht heeft van de jongen die mijn zusje keer op keer gered heeft ten koste van zichzelf, in zijn hand heeft hij een zwaard, en ik weet dat hij geprogrammeerd is om het te gebruiken.

En dan klettert Luna’s mes op de grond, en zie ik haar voor mijn ogen instorten.

Reacties (4)

  • Incidium

    chris een heel verhaal aan die trainer alsof iemand naar de boogschiet instructeur gaat alleen om te vragen waarom chris er niet meer is

    er was chemie.
    winky face
    Chris' doemdenken en de tachtig slechtste conclusies die hij achter elkaar door trekt geven me whiplash. Kan iemand Day en Chris in een kast opsluiten tot ze het uitpraten? Luna?
    Luna verdient wel beter dan een breakdown moeten hebben om Chris en Day weer in gesprek te krijgen. Een beter leven voor Luna 2k2020

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      I mean, Luna is een daadwerkelijk valide optie want "als hij uit het zicht is is hij probably iets doms aan het doen"
      Tja hij is gewoon een nogal dramatisch en domme puber
      Tbh dat hebben ze eigenlijk wel nodig. Het alternatief werkt ook, maar is minder prettig voor iedereen

      2 weken geleden
    • Incidium

      Ik ga op zoek naar een kast en laat het weten als ik er een gevonden heb, oke?

      2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Klinkt als een plan

      2 weken geleden
  • Megaeraaa

    Neee Luna!!!(huil)
    Ik weet al wat er gaat gebeuren maar dit blijft zo erg!(huil)(huil)

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Klopt, het is niet heel prettig, maar het is wel een heel belangrijk moment, dat ook zijn goede kanten heeft

      2 weken geleden
  • Deparnieux

    Nee, niet hier stoppen!!!

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Ik probeer zo snel mogelijk weer te uploaden - de cliffhanger zou niet zo lang moeten duren

      2 weken geleden
    • Deparnieux

      Mooi zo.

      2 weken geleden
  • Duendes

    Ohgosh dit hoofdstuk heeft zoveel dingen waarom ik even ga huilen like Chris nee Day heeft je niet afgeschreven verdorie en hij is wel loyaal en get your shit together en ga met hem praten verdorie
    En OHNO Luna gosh het is zo sneu oef natuurlijk selecteert Chris precies het verkeerd programma thanks wereld
    Also ik hou echt van Chris hij is zo'n enorme kneus maar wel slim maar wel zo enorm dom i love him

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Ja nou dit alles dus, wat een mood
      Gelukkig is Day een schat

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen