RED


Because to you I'm merely a monster,
And in the end that's all I ever was.

Het brood zat in zijn handen geklemd, veilig buiten het bereik van Chryssante. Zijn vingers zaten haast verkrampt om het brood gevouwen, in het brood gevouwen. Als hij het brood nu zou neerleggen, zouden zijn vingers precies in de sporen passen.
Net zoals zijn handen precies zouden passen over de wonden die Chryssante met het verband verborgen had. Nee, niet zijn handen. Zijn klauwen. Het waren zijn klauwen geweest die door haar zachte vlees gesneden hadden. Zijn klauwen die de geur van bloed hadden ontlokt aan haar, die haar hadden kunnen doden. Zijn klauwen. Zijn klauwen.
Ze schoof een kruik water door de tralies heen, een beweging die Red enkel met zijn ogen volgde. Hoewel zijn keel opnieuw, of nog steeds, droog aanvoelde, maakte hij geen aanstalten het water te komen halen.
Haar stem klonk zacht in zijn oren. “Volgens mij maakt het niet meer uit wat ik zeg. In jouw ogen heb jij al uitgemaakt wie de slechterik is. Toch wil ik je een ding duidelijk maken: alleen iemand met een goed hart weet berouw te tonen voor zijn daden. En als ik naar jou kijk, Red...” Ze stond op, een beweging die maakte dat Red ineen kromp daar in zijn kooi. Er zaten een paar passen tussen hen in, en ze torende boven hem uit.
“…zie ik een man verteerd door schuldgevoel die is gaan geloven dat hij het monster is. En ik durf eerder mijn leven in jou handen te leggen dat een monster die doet alsof hij een man is.”
Red antwoordde niet. Natuurlijk niet. Hoe kon ze denken dat hij een man was? Dat hij een goed hart had? Zijn hele leven had hij te horen gehad geen mens te zijn. Geen hart te hebben. Een verschrikking te zijn.
Als mensen je maar vaak genoeg een monster noemden, ging je het vanzelf geloven.

---

Chryssante was weggelopen die nacht, het water en kruidenmengsel achterlatend. Pas toen haar voetstappen op de marmeren vloer al lang waren weggestorven, was Red in beweging gekomen om het brood te verslinden en het water achterover te slaan. Hij had een veel te dunne laag van het mengsel gebruikt. Monsters verdienden geen medicijnen. Toen Chryssante de ochtend erna de spullen was komen halen, had Red gedaan alsof hij nog aan het slapen was geweest.
De dagen erna waren in een waas aan Red voorbij getrokken. Calix en senator Eros waren een strak trainregime begonnen bij Red. Het was iets waarvan ze geweten hadden dat het nodig was toen ze een wolf uit de arena kochten. Red had niet de opleiding tot wachter gehad, zoals sommige wolven. Het maakte hem puurder in zijn kunnen, sterker en beter gericht op gevechten zonder regels, maar het maakte ook dat hij geen discipline geleerd had, niet geleerd had zich te beheersen bij provocatie.
Het had hem waarschijnlijk goedkoper gemaakt dan een volledig opgeleide wolf.
Het was een harde training geweest van de senator en zijn zoon. De regels waren er hard in gestampt, en soms ook hardhandig. Red moest weten wie de baas was, wat zijn taak was, en leren om niet in te gaan op provocatie. Dat was nog het lastigste stuk, want de wolf in Red had bij elke duw, bij elke slag, terug willen bijten. Soms uit woede, vaak uit angst. Een wolf in het nauw maakte rare sprongen, en toch moest Red blijven buigen.
Het enige voordeel was dat de senator wilde dat Red in vorm bleef. Het maakte dat Red elke dag lichamelijk aan het werk mocht. Trainen, en aan het eind van de week zelfs hardlopen toen ze er zeker van waren dat de jonge wolf niet weg zou lopen. Een leven hier was beter dan een leven als voortvluchtige of een leven in de arena. Door het uiterste van zijn lichaam te vragen, kon de wolf in hem wat stiller blijven.
En uiteindelijk brak de grote dag aan dat ze vonden dat Red getraind genoeg was om aan het publiek geshowd te worden. Publiek was het zeker. Er waren zoveel mensen, zoveel geluiden. Red werd zowel door de senator als door zijn zoon alle kanten op getrokken. Mensen bekeken hem, raakten hem aan tot zijn hoofd tolde van alle prikkels en de drukte in de ruimte hem leek te benauwen.
Ergens in alle gesprekken leek Calix vergeten te zijn dat hij de wolf bij zich had, wat maakte dat Red helemaal alleen in de menigte overbleef. Waar mensen zo bewonderend naar hem en zijn spieren gekeken hadden met de senator of zijn zoon ernaast, was er nu enkel afschuw te zien bij het zicht op de wolf met de al te bekende schouderbescherming.
Langzaam maar zeker was hij naar de zijkant van de ruimte geweken, al was er geen ontsnappen aan. De drukte bleef, bleef, bleef!
Vlakbij de deur leek de meest veilige plek. Hoewel Red zeker de ruimte niet kon verlaten, was het de illusie van ruimte en vrijheid die hem de mogelijkheid tot ademen weer een beetje terug gaf. Elke prikkel was te intens, te heftig, zeker voor zijn verhoogde zintuigen.
Het geluid van Chryssantes voetstappen op het marmer was er een die Red ondanks alle drukte altijd zou herkennen – nu al. Het geluid vergezeld door de voetstappen van haar broertje, een geluid die hij de afgelopen dagen door de ruimtes gehoord had. Voetstappen vergezeld door een derde onbekend paar.
En toch waren het maar twee mensen die in de deuropening verschenen, enkel de twee kinderen Liora. Het derde paar voetstappen klonk enkel zachter, berekender, alsof iemand vooral niet gehoord wilde worden.
De man was snel, zoals hij op Chryssante afdook, maar Red was sneller. Een enkele sprong, en met zijn volle gewicht gooide hij de onbekende op de grond. In de sprong was een transformatie ingezet. Hij was nog geen wolf, maar zijn tanden waren hoekiger, zijn nagels net wat scherper. Zijn gezicht net iets meer wolf. Een dierlijke grom kwam op uit zijn keel terwijl hij de onbekende vastgepind had. Zijn nagels prikten waarschuwend tegen het weke deel van de keel van de ander.
Het mes van de onbekende was luid stuiterend op het marmer tot stilstand gekomen, haast op hetzelfde moment dat de zaal stilviel bij de plotselinge commotie en de kans dat de nieuwe wolf aan het doordraaien was. Als een enkeling naar zilveren kettingen of ringen greep, had Red het niet door. Zijn blik was strak gericht op de vreemdeling wie hij onder zich vast had zitten. Op de vreemdeling die een mes in Chryssante had gestoken als Red een seconde later was geweest.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen