⋆      Pyper Victoria King      ⋆

Sarcasm is my first language.... And cursing is probably my second.


Met mijn ogen gericht op de commotie achter het glaswerk duwde ik zonder pardon mijn halm in Nash zijn handen. “Heb je ooit op een motor gezeten?” vroeg ik hem terwijl ik de motor van de standaard afhaalde en soepel mijn been over het zadel zwaaide. Ik stopte de sleutel in het contact en draaide aan de gashendel zodat mijn schatje brullend tot leven kwam. “Geen zorgen, maar vijftig procent van de verkeersongelukken zijn op de motor. Het is dit, of je bent voor honderd procent de lul als zij je te pakken krijgen.” Ik gaf een knikje in de richting van de lunchroom. “Aan jou de keuze.”
      Schijnbaar bleek dat een goed argument te zijn aangezien hij de helm over zijn hoofd trok en achter me plaats nam. Zonder te wachten op een signaal dat hij veilig geïnstalleerd was, gooide ik de gashendel helemaal open. In mijn spiegels zag ik twee van Axel’s jongens die op hun motoren waren gesprongen om de achtervolging in te zetten en ik grinnikte zacht. Soepel zoefde ik door het verkeer zonder mijn snelheid aan te passen aan het overige verkeer. Ikzelf genoot intens van het rijden op de motor, maar ik kon niet hetzelfde zeggen van de angsthaas achter me. Hij had zijn armen dermate stevig om mijn middel heen geklemd dat het weinige eten dat ik naar binnen had gewerkt er onderhand weer uit kwam.
      Ik had geen bestemming in mijn achterhoofd en zoals altijd wanneer dat het geval was, reed mijn lichaam op de automatische piloot naar de enige plek waar ik me thuis voelde op deze aardbol. De gele linten negerend, reed ik door tot ik mijn motor tot stilstand zette op een plek waar deze niet op zou vallen. Met moeite liet Nash zich van het zadel afglijden, wat simelweg komisch was om te zien.
      Hij worstelde met het afdoen van mijn helm en met mijn ogen rollend, tikte ik zachtjes zijn handen weg zodat ik het slotje onder zijn kin los kon maken. Dit werd me niet helemaal in dank afgenomen, want vrijwel onmiddellijk leek er iets in Nash te knappen. “What the hell?! Wat was dat? Wie was die gast? Waarom heb je een taser bij je?” Hij gebaarde om zich heen. Ik kruiste mijn armen voor mijn borst en leunde relaxed tegen mijn motor aan. Geschreeuw was iets waar ik bekend mee was en ik wachtte netjes tot hij uitgeraasd was. “Ben je klaar?” vroeg ik met één wenkbrauw opgetrokken. “Welkom in mijn leven.” Met een theatraal gebaar stak in mijn armen in de lucht. “Niet direct de beste eerste ontmoeting, maar hey, ik heb net wel je leven gered. Graag gedaan, het was me een waar genoegen.” Ik draaide mijn hoofd weg, de andere kant uit en keek naar het uitzicht.
      “De reden waarom ik je hierheen bracht, is niet om je van de klif af te duwen. Als ik van je af wilde, had ik dat allang gedaan.” Waarom zou ik in vredesnaam al die moeite doen om hem weg te krijgen van Axel om hem vervolgens hier te dumpen? Zonde van mijn benzine en van mijn ribben die beurs aanvoelde door de kracht waarmee Nash me vast had gehouden. “Ik dacht... Ik weet het niet, eigenlijk.” Ik lachte beschaamd en krabde aan mijn achterhoofd. “Dit is de plek waar ik vaak heen ga als ik even geen zin heb om ergens aan te denken.”
      Ik zette me van mijn motor af en viste de taser uit mijn BH. “Hier,” zei ik terwijl ik hem op de zadel van mijn motor legde en Nash zijn kant op schoof. “Verder heb ik niks bij me, behalve mijn dodelijke charmes natuurlijk. Je mag nachecken als je wil.” Ik gaf hem een speelse knipoog en ging met mijn armen gespreid staan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen