Diablo wandelde even door de bossen terwijl zijn gedachtes nog even door gingen.
Hoe kon Noë hem gewoon weg sturen? Jaren geleden waren ze nog zo close, zo onafscheidelijk. En nu hij al die tijd bij Qyma en de draken is gaan verblijven... Alles was anders voor hem.
Misschien was het niet slim geweest Noë weer op te zoeken. Hij had gewoon voorbij moeten wandelen toen hij hem zag met die draken. Niets had de situatie anders gemaakt met of zonder hem. Misschien had hij toen zich minder slecht gevoeld.
Diablo zuchtte en wandelde verder door de bossen. Hij staarde naar de grond, keek naar de blaadjes die dan vervolgens onder zijn poten kraakten. Het bos vrolijkte hem wel weer een beetje op. Het was voor hem een veilige plek om te zijn. Je zag veel beter het gevaar op je af komen. Je vijand had veel minder mobiliteit, en als je snel genoeg was kon je de bomen prima gebruiken als redmiddel.
Diablo hoorde een takje kraken ergens voor hem. Het liet hem opkijken. Was er iemand in de buurt? Hij kon niemand zien ieder geval.
Plots raakte zijn poten van de grond waar hij maar nuchter op reageerde en rolde toen met een ander pluizenbol tegen een boom aan.
Diablo schudde zijn kop toen hij recht in de ogen van een rood fluffig beestje keek. Het leek woest.
"Wat doe je in ons gebied, wolf." Het laatste woord werd eruit gegooid alsof het een scheldwoord was.
Toen Diablo een betere kijk op dit beestje had, zag hij dat hij keek naar een vrouwelijk vosje. Hij had al een tijdje geen vos meer gezien. Deze zag er zelfs heel mooi en verzorgd uit.
"Ik wandel gewoon wat rond." Het was geen leugen, maar de vos keek Diablo aan alsof het de grootste leugen was.
"Welke informatie probeer je hier uit te krijgen? Wat dacht je pack? Dat een oude wolf sturen voor informatie een goed plan was? Hm?!" Een andere vos, een bruinere vos kwam erbij staan, maar er was wat mis met deze vos. Waarom stond deze vos op haar achterpoten? Wat heeft ze zelfs vast? Een speer? Waarom zou een vos een speer vasthouden?
"Ik ben helemaal niets van plan." Diablo lag niet erg comfortabel met zijn rug tegen de boom, terwijl de rode vos voor hem op zijn borst leunde met haar voorpoten, wat haar kop heel dichtbij liet komen.
Het antwoord dat Diablo gaf leek niet gewaardeerd te worden waarbij de punt van de speer in zijn nek werd gedrukt.
"Laatste kans, wolf!" Ze gromde er zelfs lichtelijk bij.
Diablo weet nog goed dat wolven en vossen niet goed met elkaar mixen. vier jaar geleden was er nog een gevecht met zijn pack, en die van vossen. Hij was zelfs de aanstichter hiervan aangezien hij dacht dat de vossen het gebied probeerde over te nemen. Hij had die besluit nooit moeten maken, maar wie zou hem stoppen? Hij was immers de leider. De andere wolven volgde blindelings, en de wolven wonnen. Bijna geen enkele wolf was ter dood opgeschreven, maar de vossen in dat gebied. Veel stierven, en de groep die het wel overleefden hadden hun thuis verloren. Sinds dien had Diablo de vossen niet meer gezien.
"Ik ben echt niets van plan, ik ben een omega." De vossen keken elkaar even aan en de rode vos stapte toen van de wolf af.
"Laat mij geen spijt hebben van deze beslissing." Diablo keek de vossen even aan en rolde toen terug zodat hij normaal rechtop kon zitten.
"Je stond zojuist op je achterpoten... Dat is niet normaal om te doen..." De bruine vos was tot nu toe vrij stil, maar ook die vos leek vrouwelijk te zijn.
"Het is praktisch." Of het nou praktisch was of niet, het hoorde niet. Op achterpoten staan hoort alleen platvoeten te doen, en mensen. Dat vond Diablo.
"Onnatuurlijk is het." Diablo keek haar even aan totdat de rode vos tegen zijn kop aan tikte.
"Een omega is onnatuurlijk, daar heb je ook niets over gezegd." Het was op zich wel waar dat een omega onnatuurlijk was, maar was hij dat ook? Hij is alleen van zijn pack weggegaan om een soort pensioen te nemen. Het was nooit zijn intentie voor altijd weg te blijven.
"Eh..." Diablo dacht er nog even over na, en de rode vos begon het meteen niet te vertrouwen en keek hem streng aan. "...Ik ben niet echt een omega... Maar ik ben maar een oude wolf, ik had wat rust nodig van de jonkies. Dan wandel ik nog wel eens wat rond." Diablo lachtte zachtjes om zichzelf.
De rode vos bleef hem streng aankijken en gromde kort ervan.
"...Ik zal ze niet vertellen dat er vossen dichtbij de pack rond wandelt die hun territorium probeert terug te nemen, dat zou echt een grote fout zijn, niet?" De rode vos keek minder streng dit keer en keek om naar de andere vos.
"Het is misschien ook niet ons gebied, wij zijn vossen van de oude orde..." Ze wilde wel meer vertellen, maar ze kon dat echt niet. Zeker niet tegen een wolf.
Het zag er ieder geval ernaar uit dat ze niet elkaar de koppen gingen inslaan.
Diablo zuchtte dan even diep uit. Vossen die tegen hem spreken, zonder hem meteen te vermoorden. Dat was onverwacht. Zo'n beetje het laatste wat hij verwachtte.
"Ga je binnenkort weer naar ze terug?" vroeg de rode vos. Diablo schudde zijn kop.
"Ik kwam zojuist van vrienden... Ik zei alleen de verkeerde dingen, en ik werd pissig om misschien de verkeerde redenen." De vossen kende de wolf niet eens, maar ze waren toch wel geïnteresseerd in een praatje.
"...Ze leven met draken, en dat vertrouw ik dus echt niet... Alleen ondertussen hebben die draken hen en mij niets aangedaan... Dus ik heb geen idee waarom ik er zo streng over deed." De vossen keken wel even verbaast op toen hij het had over draken, maar toen glimlachten ze.
"En nu praat de wolf met de vossen over zijn persoonlijke problemen," grinnikte de bruine vos.
"Mijn naam is Diablo." De wolf keek de vossen vriendelijk terug.
"Ik ben Imere, en degene die je van dichtbij mocht bewonderen heet Lucy." De rode vos knikte.
"Wat doen jullie eigenlijk hier?" De rode vos, die Lucy heette, zuchtte even diep en begon toen weer te spreken.
"We zochten naar een groep vossen, we kwamen van de moderne stad, vandaar onze gewoontes..." Diablo maakte de connectie toen. "...Vandaar de speer in je poten, en het staan op jullie achterpoten... Ik wist niet dat het moderne volk zo ver gingen in hun doen." De vossen knikte nadat Diablo hun zinnen afmaakte.
"Het is bijna een verplichting daar." Vervolgde de bruine vos, Imere.
"We wilden graag ons leven vervolgen in een vossengroep, we hadden gehoord dat er een aantal in de bossen waren, maar we hebben nog geen geluk gehad." Diablo keek even weg, hij wist voor de rest geen vossengroep.
"De laatste die ik heb gezien is van vier jaar geleden, die is gaan verhuizen, en niet meer terug gekomen." Imere en Lucy keek hem wat teleurgesteld aan en knikten toen.
"Ik kan jullie wel meenemen naar mijn vrienden." De vossen keken elkaar aan en het leek er niet op alsof ze veel bedenktijd nodig hadden.
"Vossen, wolven, draken, klinkt bijna als een moderne pack als je het mij vraagt." lachte Imere toen.
Het liet Diablo ook wel een beetje lachen, het was zeker ongewoon.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen