Waarom maakte Za'afiel zich eigenlijk zorgen?
Dat hij om Kevalth gaf was op zich geen geheim, de honden had het gezien toen hij D'agon redde van de Nethalis mensen, maar dit keer?
Dit keer zat de reden een heel stuk dieper. Hij gaf om Kevalth, maar zijn reputatie stond ook op het spel.
Deze eieren waren berucht. Ze behoorden tot een machtige draak die alles kon laten gebeuren. Het was nog niemand gelukt de eieren te gebruiken. En veel machtige wezens die enigszins geleerd zijn weten af van deze eieren.
Hoe is het toch mogelijk dat Kevalth deze wel kon gebruiken? Zijn magie was nooit exceptioneel. Za'afiel had hem nog nooit echt magie zien gebruiken voor dat deze eieren voor Kevalth een ding werden. En nu? Nu is Kevalth opweg om een van de machtigste draak te worden die de wereld heeft gezien, na een hele lange tijd.
Wat als Kevalth' naam de zijne zou verdoezelen? Dat Za'afiel alleen bekend zou staan als 'vader van', dat is niet waar hij al die jaren voor heeft gevochten. Hij wilde erkenning. Hij wilde waard voor zijn werk.
Kevalth heeft nooit gestudeerd, hij is honderd keer jonger dan Za'afiel, en toch kreeg hij het wel voor elkaar. Dat is waar hij het meest boos op was.
"Misschien is het tijd voor jou om naar huis te komen, Za'afiel." Za'afiel keek op, en zag de man voor hem staan. Dit keer was het niet in een droom, maar stond deze man daadwerkelijk voor zijn snuit.
"Wat is thuis?" vroeg Za'afiel rustig. Hij wist nog maar weinig van deze man, maar nu hij hier zo staat leek het toch een vertrouwd gevoel te zijn.
"Mijn thuis, is jouw thuis. Dat is het al sinds dat je een jonge draak was, Za'afiel." Za'afiel maakte een glimlach, maar hij was het nog niet helemaal eens dat hij zomaar mee moest gaan. Waar zou hij anders heen moeten? Zijn laatste rustplaats was bij twee honden, een wolf en een mechanische draak. Misschien was het eerlijk dat hij ze zou vertellen wat er is gebeurt. Misschien daarna moest hij met deze man mee gaan.
"Geef mij nog even tijd. Ik wil dit nog een beetje afwachten." De man knikte begrijpend en geeft een aai over de kop van Za'afiel. Hij verwachtte de aai niet, maar het voelde wel even fijn. Alsof, voor een kort moment, zijn frustraties even verdwenen waren.
"Ik zie je snel." En zo snel als de man verscheen, verdween hij weer.
Za'afiel nam een diepe zucht en keek naar de lucht.
Het zag er gewoon uit als een dood normale lucht.
Het maat de lucht niet uit wie de meeste macht en eer krijgt of heeft. Wezens krijgen het, of krijgen het niet.
Als Kevalth daadwerkelijk zo erg zal gaan worden, dan zal Za'afiel echt wel missen dat zijn naam gevreesd was. Al die schreeuwende wezens, krijsend naar zijn naam. Dat gevoel was gewoon geweldig.
Za'afiel uiteindelijk vouwde zijn vleugels over en zuchtte opnieuw even diep uit of dit een juiste keuze was. De honden moesten weten wat er gaande was, Kevalth was hun vriend.

Diablo die ondertussen flink kennis had gemaakt met de vossen was ook opweg naar de twee honden, hij wist niet zeker wat de honden van de vossen zouden vinden, maar hij was ieder geval flink bij gedraaid. Hij hoopte dat, dat genoeg was.
Hij wandelde uit het bos, richting de honden en gaf ze een lik. Hij zag het grote wezen wel, maar schonk er nog niet veel aandacht aan. Het was wel heel erg buiten zijn doen.
Eenmaal wanneer hij zat, zag hij dat dit een onbekende draak was, hij keek er even moeilijk van en begon toen vriendelijk te spreken.
"Ik ben Diablo trouwens, aangenaam." Hij keek met een neutrale blik naar Syrreth, en de honden die naast hem zat keek hem verbaast aan.
"Eh... Syrreth, aangenaam..." Ook Syrreth was er verbaast door.
Diablo keek om naar de honden met een vrolijke blik.
"Ik kwam twee vossen tegen in het bos, ze lieten mij inzien dat ik misschien wat onnodig reageerde... Als zelfs vossen mij niet meteen doden, dan hoeft dat ook niet te gelden voor draken, toch?" Qyma moest zelfs kwispelen van de blije sfeer die Diablo mee bracht, en wanneer de twee vosjes naar de groep wandelde kon hij zijn staart echt niet bedwingen.
"Het wordt eindelijk weer eens gezellig hier!" zei hij met heel veel blijdschap.
Zelfs Noë moest er een beetje om lachen en gaf Diablo een vriendelijke lik dat het al goed zit.
"En nu krijgen we ook nog een wilde draak te zien." Lucy leek ook wat blijdschap af te geven.
Syrreth moest er wel alleen een beetje nerveus van lachen.
"Ik ben niet echt een wilde draak, wel een mechanische draak."
"Nog een..." zei Diablo er bijna meteen achteraan, in zijn standaard pessimistische gedrag die hij vaker tegen D'agon had.
"Het is oke, Syrreth is aardig, hij heeft ons nog niet vermoord, ook al had hij dat wel gekund." Diablo was niet zeker of dat zijn gedachtes weer stil kon houden, maar hij wilde dit keer niet nog eens dat zijn binnenste gevoelens de baas zouden spelen.
"Sorry, ik moet er nog een beetje aan wennen." Diablo ging toen bij de vosjes liggen die uiteindelijk ook een plekje hadden gevonden.

Niet veel later kwam Za'afiel aangevlogen, die op een afstandje landde.
Noë en Qyma keken naar hem op, en draaide hun koppen scheef. Ze roken beide een bekende geur van Za'afiel, al had draken niet veel geur van hunzelf aangezien ze reptielachtigen waren, ze roken wel de bekende geur van Kevalth bij hem.
"Je was bij Kevalth?" vroeg Qyma toen. Eerst kwispelde zijn staartje nog, maar na een blik van Za'afiel stopte die wel meteen.
"Kevalth komt denk ik niet meer terug."
Noë en Qyma stonden op en wandelde naar hem toe en bleven voor hem staan.
"Is hij...?" Za'afiel schudde zijn kop.
"Hij is een slechte pad opgegaan... Ik kreeg hem niet terug, dus als hij terug komt... Vertrouw hem niet... Hij viel zelfs mij aan." Noë en Qyma schrokken daar wel van. Voor Diablo was het niet echt een verrassing, draken vechten wel vaker met elkaar. Hij hield de vooroordelen maar wel voor zich, dit keer.
Za'afiel keek even naar de nieuwe draak.
"Ik ben Za'afiel." Syrreth knikte kort.
"Zoiets dacht ik wel, je bent bekend rond dit gebied." Za'afiel moest lichtjes lachen.
"Zien we nu wel een wilde draak?" vroeg Imere als luchtigheid erachteraan.
"Za'afiel is geen mechanisch wezen."
"Ik heb even tijd voor mijzelf nodig, maar ik wilde graag dat jullie het wisten, voor er iets ergs met jullie gebeurde." Za'afiel had niet veel intenties om nog langer te blijven. Hij was duidelijk nog van streek. Diablo wist niet zeker waarom het Za'afiel zelfs boeide, wat zou het hem uitmaken dat ze de pijp uit zouden liggen?
Zelfs Za'afiel wist daar geen antwoord op te vinden.
Za'afiel keek nog even op naar Syrreth, de vossen en de rest, en vloog toen weer weg van het groepje.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen