Bill POV.

In het ziekenhuis aangekomen zit ik met Orlando te wachten. "Ik naar Adam," zegt Orlando tegen mij en ik wrijf over z'n ruggetje.

"Hopelijk kan je snel naar hem toe," zeg ik zachtjes en ik druk een kusje op z'n bolletje.

Wanneer er een dokter naar ons toe komt sta ik gelijk op. "Bent u familie?" Vraagt hij.

"Ja, ik ben z'n man en dit is z'n stiefzoon," zeg ik en de dokter knikt.

"We zullen hem gedurende z'n zwangerschap in coma moeten houden," zegt de dokter en mijn ogen worden groot. Hij is zwanger? Fuck!

"Maar, de laatste twee zwangerschappen hadden niet dit soort complicaties. De laatste heeft hij zelfs helemaal zonder dokter doorgemaakt," zeg ik.

"Helaas zijn z'n zwangerschappen net zo onvoorspelbaar als het weer," zegt de dokter.

"Mogen we bij hem?" Vraag ik dan en de dokter knik waarna ik met Orlando gelijk de kamer in loop.

"Ik bij Adam?" Vraagt hij en ik knik even en leg hem naast Adam op het bed en zie hoe Orlando tegen hem aan kruipt.

Even kijk ik op mijn gsm. "Oh, je papa is er. Blijf liggen, ja?" Zeg ik en Orlando knikt waarna ik naar de gang loop waar Tom staat.

"Wat is er gebeurt?" Vraagt Tom gelijk.

"Een complicatie bij z'n, ehm, zwangerschap." Dat laatste fluister ik.

"Als je hem gelijk de waarheid had verteld over ons was hij nu niet zwanger en was er niks gebeurt!" Roept Tom uit.

"Wat!? Geef je mij nu de schuld van Adam z'n toestand!?" Roep ik uit en ik voel tranen in mijn ogen ontstaan waarna ik op een stoel zak en begin te huilen.

"Ik wil hem niet zo zien. Het doet zo'n pijn om hem zo te zien," zeg ik en Tom komt naast mij zitten en legt z'n arm om mij heen. "Orlando is ook gek op Adam. Onze zoon zal het amper snappen waarom hij niet met Adam kan spelen en dan weten de andere kinderen nog van niks," snik ik.

"Het is okay," zegt Tom die mij blijft troosten. "We kunnen we zorgen dat je bij mij kan intrekken de komende maanden," zegt hij even later ineens.

"Dat is niet eerlijk naar Adam toe," zeg ik zachtjes.

"Heb je echt voor mij gekozen Bill?" Vraagt Tom en ik knik even.

"Dan is het voor hem toch makkelijker als we die stap de komende maandag al zetten?" Vraagt Tom.

"Misschien heb je gelijk," zeg ik met een zucht, maar ik weet dat ik vooral van Gijs veel weerstand kan verwachten. Dat deed hij al toen hij klein was en dat is niet verandert.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh god lekker zooitje

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen