Foto bij Chapter 24

POV Emily Silver

Wanneer ik me heb afgedroogd, doe ik de deur weer open. Maar ik tref geen Samuel aan. Ik rol met mijn ogen en zie dat er op het bed een comfortabele outfit ligt. Ik kijk er naar en besef dat het mijn eigen kleding is. Sinds wanneer ligt mijn kleding hier? Dan besef ik me, dat waarschijnlijk Samuel Jack heeft kunnen opdragen om wat kleding van mijn huis mee te nemen. Ik trek mijn zwarte joggingbroek aan met mijn zwarte crop sweater. Heerlijk om weer je eigen kleding aan te hebben. Ik kam mijn haren uit met mijn nagels en vouw mijn kleding van gister op. Dan hoor ik de deur achter me dicht gaan en ik draai me geschrokken om. Ik kijk recht in de ogen van Samuel en ik relax weer. "Ik heb Jack gevraagd om wat kleding naar de mansion te brengen." zegt hij tegen me. Ik knik en draai me daarna wer om. "Ben je series nog boos?" vraagt hij aan me. "Ik ga niet herhalen wat ik een half uur geleden zei Samuel." zeg ik nors. Ik hoor hem zuchten en daarna hoor ik hem neerploffen in de stoel achter mij. Ik doe verder mijn ding en probeer geen aandacht aan Samuel te besteden. Als ik chagrijnig was, moest je me gewoon met rust laten. Maar Samuel volgde me met elke beweging die ik maakte. Ik laat een zucht uit ergenis. "Wanneer mag ik dit hier verlaten?" vraag ik maar. "Als je klaar bent, met wat je ook aan het doen bent, kunnen we vertrekken. Ik heb al met de dokter gesproken." zegt hij tegen me. "Oke." is het enige wat ik zeg. Ik hoor hem nu een gefrustreerde zucht laten en dan staat hij op. Zonder iets te zeggen loopt hij de kamer uit. Wanneer ik de deur dicht hoor gaan, gooi ik uit frustratie een kussen naar de deur.

De autorit is stil. Akelig stil. En omdat het zo stil is, begin ik te piekeren. Ik had niet zo tegen hem mogen doen. Hij had ook slecht geslapen en hij zorgde er voor dat mijn familie veilig was. Ik zucht. "Sorry." mompel ik een beetje beschaamd. Het was ondertussen alweer acht uur in de ochtend en ik was zo blij dat ik eindelijk uit dat ziekenhuis was. Ik hoor Samuel zuchten. "Luister Em, ik begrijp je heel goed. Maar zo tegen mij doen was onnodig. Ook ik heb slecht geslapen." zegt hij. Nu laat ik een zucht. Hij had gelijk en ik had er een hekel aan dat hij me op mijn plek zetten. Ik zei verder niks en de hele rit was het weer stil.

Eenmaal aangekomen bij zijn huis, stap ik met moeite uit. Ik was blij dat ik uit dat ziekenhuis was, maar ik zou blij zijn als ik weer in bed kon liggen. Alles deed nog steeds zeer ik merkte dat ik rust nodig had. Samuel pakte de tas uit de achterbak en we liepen in stilte naar de voordeur. Ik stapte binnen en ik sta er nog elke keer van te kijken wat voor een entree dit huis had. Samuel legt mijn ta neer bij de trap en we lopen tussen de trappen door naar de woonkamer. Dan wordt ik van de zijkant getakkeld en een pijnlijke kreun verlaat mijn mond. "Sorry! Sory, sorry sorry sorry!" hoor ik een bekende stem zeggen. Ik keek Samantha aan en was blij dat ik haar weer zag. "Voorlopig geen knuffel attacks meer." grap ik naar haar. Daarna trekt ze me weer in een omhelzing. "Ik ben zo blij dat je weer terug bent! Ik was zo bezorgd, maar ik mocht niet komen." zegt ze en haar onderlip begint te trillen. Oh nee, ik kon er niet tegen als Samantha ging huilen. "Sam, alsjeblieft, niet gaan huilen, je weet dat ik daar niet goed tegen kan." zeg ik tegen haar en trek haar weer in een knuffel. Ze snuif haar neus. "Sorry, maar ik ben zo blij dat je nog leeft en ik.." snikt ze. "Stil maar lieverd, ik ga nog nergens heen." sus ik haar. Daarna trekt ze zich los en hersteld ze zich weer. "Nou, ik heb in ieder geval goed nieuws!" zegt ze. We lopen naar de woonkamer en ik neem met alle liefde plaats op de bank. Eindelijk, ik zit weer. "Vertel." zeg ik tegen haar. "Er zijn wat spullen van je huis gebracht, ik ben met Jack en nog een paar wolven mee gegaan. Je slaapkamer is geinstaleerd, met je kleding en make-up en dergelijke. Ik heb ook aan Pebbles gedacht." Ik kijk haar lachend aan. "Thanks Sam." bedank ik haar. "Is verder alles goed tussn jou en Samuel?" vraagt ze dan? Altijd nieuwschierig dat mens. Ik haal mijn schouders op. "Hoezo?" Ze kijkt me aan. "Ik voelde de spanning hangen." zegt ze tegen me. Ik zucht. "Een discussie gehad deze ochtend. Ik heb slecht geslapen en werd om de twee uur wakker gemaakt. Hel mijn lichaam doet zeer en mijn hoofd bonkt als een gek. Je weet hoe ik ben wanneer ik slecht heb geslapen." zeg ik tegen haar. Ze grinnikt. "Dat weet ik Em, maar hij heeft zo veel voor je gedaan. Hem afblaffen is wel heel lullig, vind je niet?" Ik zucht. En nu leest Samantha mij de les. "Ik heb sorry gezegd in de auto." zeg ik dan tegen haar. "Dat geloof ik ook wel. Je bent in de ochtend niet altijd de makkelijkste." zegt ze tegen me en geeft me dan een knipoog. Ik steek mijn middelvinger naar der op en ze staat lachend op. "Ik laat jullie twee alleen." Daarna maakt ze een kleine buiging en loopt weg. Toen ze dat deed, hoefde ik me niet eens om te draaien, want ik wist dat Samuel achter me stond. Hij komt naast me zitten en kijkt me aan. Hij kijkt me aan en ik zie in zijn ogen bezorgdheid, maar ook iets van spijt. "Spill it." zeg ik tegen hem. Hij pakt mijn hand en streelt over mijn knokkels. "Het spijt mij ook... Het spijt me dat ik zo tegen je deed deze ochtend. Ik weet dat je je net lekker voelt, ik weet dat je pijn hebt.. Ik had ook niet zo tegen je mogen doen. Ik ben alleen bezorgd om je. Ik had je nooit alleen naar school moeten laten gaan." zegt hij tegen me en hij laat een diepe zucht. "Ik wil je niet kwijt raken." zegt hij tegen me en hij streelt met zijn vrije hand over mijn gezicht. Ik sluit mijn ogen. "Ik ben nog niet van plan om de wereld te verlaten." zeg ik tegen hem en daarna plant hij een kus op mijn lippen

Reacties (1)

  • Luckey

    Hihihi
    Hij weet wel dag die de ochtend met rust moet laten
    Ze zijn wel lief en alle twee sorry gezegd
    Samual is wel eens schat!

    1 maand geleden
    • LittleFuryFox

      Soms wel, soms niet, maar dat zijn alle mannen hahahaha

      1 maand geleden
    • Luckey

      Hahaha ja maar voor nu is die wel een schat. Hij had ook geen sorry kunnen zeggen

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen