Foto bij Chapter 25

POV Emily Silver

Wanneer hij zich terug trekt, begint mijn maag te knorren. "Tijd om wat te gaan eten." zegt Samuel en we lopen naar de keuken toe. "De keuken is oprecht prachtig." zegt ik tegen Samuel. "Hij is kort geleden nog gerenoveerd. De pack werd groter, dus we hadden een grotere keuken nodig." verteld hij me. Ik knik. "Hoeveel generaties hebben er hier gewoond?" vraag ik uit nieuwschierigheid. Zijn voorhoofd fronst nadenkend. "Veel generaties." horen we een stem achter ons. Ik slik en draai me om. Ik zie een lange man staan. Hij lijkt op Samuel, alleen dan de oudere versie en met wit haar. Zijn pa. "M-meneer." stotter ik. Hij negeert me compleet en kijkt zijn zoon aan. "Ik moet met je spreken, kantoor, nu." zegt hij. Wanneer hij dat zegt, komt er een vrouw aanlopen. Ik schat dat ze jonger is dan de vader van Samuel, alleen hij heeft geen trekken van haar weg. "Doe eens niet zo nors Nick. Je kan op zijn mins normaal probeen te doen tegen het meisje. Ze heeft je niks aangedaan." zegt ze tegen zijn vader en geeft hem een kus op de wang. Hij snuift en loopt daarn weg. "Let niet op hem lieverd, hij heeft het niet zo op eh, mensen." zegt ze een beetje beschaamd. "Ik ben Esmee." zegt ze. "Hoi. Emily Silver." zeg ik een beetje van het padje gebracht. "Moeder." zegt hij en geeft haar een kus op de wang. "Ga jij je vader even spreken lieverd, ik zorg er voor dat de jongedame wat te eten krijgt. Judy is er even tussen uit en het is lang geleden dat ik zelf in de keuken heb gestaan." zegt ze tegen hem. Hij zucht. "Hij moet er maar aan wennen dat ze hier is." zegt hij nors. Ze tikt hem tegen zijn arm aan. "Dat je nu een Alpha bent, betekend niet dat je respectloos tegen hem moet doen, het is wel je vader. Nou hop, ik maak wel wat lekkers in de tijd dat jij weg bent en dan kan ik Emiliy ook beter leren kennen." commandeert ze hem en ze geeft me een knipoog. Gelukkig was zij niet zo'n nors type als zijn vader. Hij zucht en kijkt me aan. "Ik ben zo terug." zegt hij tegen me. Hij geeft me een kus en loopt dan weg. Ik wiebel een beetje ongemakkelijk op de stoel, maar Esmee breekt het ijs. "Sorry voor Nick, hij is echt een fantastische vent, echt waar. Alleen.." en ze twijfelt een beetje. "Ik denk dat je wel snapt wat ik bedoel." zegt ze dan met een ongemakkelijk lachje. "Dat was de vorige keer wel te merken ja.." zei ik. "Maak je geen zorgen Emily. Nick heeft zo'n zijn eigen redenen, maar dat hoeft hij niet op jou af te reageren." zegt ze en ze pakt wat eten uit de koelkast en een pan. "Zin en gevulde pannenkoek?" vraagt ze me. "Oeh, dat klinkt lekker! Kan ik ergens me helpen?" vraag ik haar. Ze gooit me een glimlach en schud dan haar hoofd. "Blijf jij maar lekker rustig zitten. Hoe voel je je eigenlijk?" vraagt ze en ze begint met snijde va groentes. "Het voelt alsof ik door een vrachtwage ben aangereden en dat die op me is blijven staan. Verder voel ik me nog oke. Ik probeer het een beetje een plek te geven. Alleen dat gaat niet zo makkelijk." zeg ik tegen haar en ik veeg een traan weg van mijn wang. "Lieverd, ik vind het erg naar wat er gebeurd is. Heb je enig idee wie dit jou zou willen aan doen? Ik vind het belachelijk! Je kan niet eens veilig naar je eigen huis." begint ze te ratelen. "Sorry." zegt ze en ze begint om zichzelf te lachen. "Ik heb geen idee wie mij dit aan wilt doen eerlijk gezegd." zeg ik tegen haar. Ze draait zich om en kijkt me aan. "Echt helemaal geen idee?" vraagt ze aan me. Ik haal mijn schouders op. "Nope." "Hmm, ik denk dat je jongens er snel achter komen lieverd. Althans, dat hoop ik. Samuel heeft in ieder geval de beveiliging aangescherpt. Hij geeft veel om je, weet je dat?" verteld ze me. "Ja, dat heb ik wel gemerkt." zeg ik en ik lach verlegen. Ze geeft me een knipoog en begint aan het beslag. "Heb je trouwes allergiën? Of iets wat je niet lekker vind? Voor dat ik van alles in de pannenkoek gooi." Ik glimlach. "Geen allergiën voor zo ver ik weet en wat je hebt klaargemaakt, daar vind ik alles wel lekker van. Behalven spruitjes en dopwerten vind ik niet lekker." Ze knikt en gooit de groenten door het pannenkoeken beslag. "Waarom moet je om alles zo moelijk doen!" horen we dan op de gang. Ik kijk Esmee aan en het enige wat ze doet is met haar ogen rollen. "Ik? Moeilijk! Luister eens jonge, als je dat mens niet hier in dit huis had gelaten, dan was al die beveiliging niet nodig geweest!" hoor ik Nick zeggen. "Vergeet jij elke keer dat ze mijn mate is?!" hoor ik Samuel zeggen. Daarna hoor ik gegrom. "Moment." zegt Esmee en ze zet het vuur uit en loopt naar de gang. "En nou is het klaar!" hoor ik haar roepen. "Ik ben dit gedrag helemaal beu van jullie. Wat een gekibbel om helemaal niks verdomme! Nick!" zegt ze dan. "Jij past je verdomme ook aan. Ze is hier te gast. Je hebt niet eens de moeite genomen om haar te leren kennen. Je hebt gelijk een oordeel klaar staan over elk mens!" roept ze naar zijn kop. "Het wordt tijd dat je je verleden aan de kant schuift en dat meisje een kans geeft, ze heeft hier niet om gevraagd." zegt ze tegen haar man. "Maar Es-" "Oh nee Nick, kom niet aan met Esmee. Je luisterd maar eens een keer naar wat je zoon van je vraagt. Het is zijn metgezel. Dat hoor je te acepteren of je het nu leuk vind of niet. Dus kappen met dit achterlijke gedrag en leer haar kennen. Je doet belachelijk moeilijk sinds dat ze hier is en dat heeft ze nu niet nodig. Dat arme kind heeft al genoeg aan haar hoofd en om je schoonvader zo te leren kennen, is ook niet super. Dus bij deze. Doe fatsoenlijk en niet zo achterlijk. Geef haar op zijn minst een kans. Het is je ex-vrouw niet." zegt ze. Ik hoor wat gevloek en daarna een deur die dicht word gegooid. Esmee en Samuel komen samen de keuken binnen gelopen. "Sorry dat je dat moest horen lieverd. Nog steeds zin in pannenkoeken?" vraagt ze me. Mijn maag knort en dat gaf haar het teken om het vuur weer aan te zetten. Wat een top wijf. Ze kende me nog geen tien minuten en ze kwam nu al voor me op.

Reacties (1)

  • Luckey

    Ik vind die moeder nu al super!!
    Pak die oude maar lekker aan!!

    4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen