Jaela pov

De pianist stopte meteen met het bespelen van de piano op het moment toen er op de deur werd geklopt.
De decaan meneer ... Kwam de lokaal binnen. 'Mijj excuses dat ik je stoor. Ik wil nog even met Jaela spreken als dat kan.'
'Ja, maar natuurlijk.' zne richtte haar blik op mij. 'Je kan alvast eerder gaan, aangezien de lessen over tien minuten voorbij is.'
Ik verliet de dan lokaal.
'Je kan je alvast omkleden. Ik zie je zo bij mij kantoor,' zei de decaan.
Ik had hier niet echt een goed gevoel over. Iets vertelde me dat ik zometeen slecht nieuws zal horen.
Zou de decaan me soms een keiharde preek geven en me vervolgens straffen van die incident met Jake toen ik hem een knal in zijn kruis gaf? Of de enkele keren dat ik na negen uur 's avonds op school aankwam? Naar dat was weken geleden.


'Over wat wilt u me precies spreken?' vroeg ik voorzichtig nerveus wat hij zou zeggen.
Hij bouwde zijn handen op zijn bureau. 'Nou wel het gaat over jou presentatie op school.'
'Wra is daarmee?'
'Bij bepaalde vakken sta je gemiddeld nog geen voldoende. Je moet weten dat er op school er wordt verwacht dat leerlingen van elke van minimaal zestig procent of hoger moeten scoren om te slagen,' reageren hij ernstig.
Zestig procent of hoger? Ik dacht dat de voldoende telde vanaf vijfenvijftig procent?
'Ik heb hier de cijfers van bepaalde vakken dat sommige leraren aan mij hebben opgestuurd.'
'Voor welke vakken sta ik dan onvoldoende?'
'Bij natuurkunde heb je net op het nippertje voldoende, alleen nog geen zestig procent of hoger. Bij wiskunde sta je onvoldoende en met Frans heb je lager dan vijfenveertig procent. Je weet dat talent en creativiteit niet alles is. We verwachten dat alle leerlingen hier met exelentie op intellectuele gebied ook uitblinken.'
Ik knikte.
Ik wist wat hij op het podium tijdens de schoolweek had gezegd.
'Gaat u me van school sturen?'
Hij keek me bedachtzaam aan. 'Wel, nee, nog niet. Althans niet als de uitslag van de dansexamen bij je bekend zijn dat volgende week eraan zullen komen. Er is wel goed nieuws. De schade van de schoolvakken waar je onvoldoende sta kan je inhalen.'
Ik zuchtte uit opluchting.
'Wel is het raadzaam om bijles te gaan nemen, om de schade in te halen. Er is vaak voor het Diner, tijdens de veijetussen uren en in het weekend bijlessen van leerlingen die aan bepaalde leerlingen wordt gegeven, wie het nodig hebben.' Hij schraapte zijn keel en ging verder. 'Ik ken enkelen leerlingen die jou kunnen helpen met wiskunde en Frans. En misschien natuurkunde als dat nodig is.'
'Wie heb je voor me in gedachten?' vroeg ik.
'Ik zat te denken aan Rivenna uit de vierde of Dennis uit de derdejaar. Twee uitstekende leerlingen en zelf de beste met wiskunde.'
Ik had de voorkeur meteen voor Dennis. Rivenna uit het laatste jaar kende ik niet eens.


'Jaela, kom je even?' vraag de decaan in de namiddag. 'Ik wil je voorstellen aan Dennis.'
'We kennen elkaar,' zei Dennis en ik in koor.
'Dat is goed om te horen.' De decaan richtte zijn blik op mij. ' Dennis kan je de komende tijd helpen met wiskunde en Frans.'
Ik keek Dennis recht in zijn blauwe ogen aan.
'Had ik je ook verteld dat hij ook uitmuntend blinkt voor Frans? Ondanks zijn dyslexie?'
Ik schudde mijn hoofd. Dennis had me nooit verteld dat hij dyslexie had.
'Ik hoop zelf dat Dennis jou goed van pas zal komen tijdens de bijles. Als jullie me even wilt excuseren. Ik heb een belangrijke privé gesprek met iemand. Alvast een fijne avond.'
'We vandaag beginnen als je wilt,' zei hij terwijl hij me vriendelijk aankeek.
'Het maakt mij niet echt uit. Na het eten is een optie.'


'Zo worden vergelijkingen betee en overzichtelijke berekend. Begrijp je het nu?' vroeg Dennis na het eten, terwijl we sinds een tijdje ergens aan tafel bij de bibliotheek zaten.
Ik knikte.
'Dat is mooi. Probeer anders een van de wiskunde formules te berekenen.'
Ik probeerde de eerste twee formules. Het was niet heel ingewikkeld de vergelijkingen uit te rekenen dan ik verwacht had. De derde wilde ik ook probeerde, totdat iemand Dennis zijn naam riep.
Ik zuchtte van de stem van een akelige persoon.
Ik draaide me om.
'Daar ben je. Ik wilde weten waar je was.'
Sinds wanneer wilde Rosa weten waar Dennis zich bevond? En maar denken dat ze geen interesse voor Dennis had.
'Ik wilde weten of je nog tijd hebt'' zei ze op een slijmerige manier dat me misselijk maakte.
'Ik kom er zo aan.'
Ze had me nog geen blik waardig genomen ze draaide zonder een woordr erbij toe te voegen om en liep weg.
We gingen weer verder met wiskunde.
Op een gegeven moment kon ik het niet laten om die vraag te stellen. 'Zijn jullie vrienden?'
'Ik denk het wel, vanwaar die vraag?'
Ik hield mijn schouders op en beet op mijn lip.
'Ze wilde me vast graag zien, denk ik.'
'Maar vindt ze jou dan werkelijk leuk?'
'Ik weet niet. Ik doe mijn best om haar te krijgen. Voor mijn gevoel speelt ze hard to het met mij. Maar wat maakt het uit. Er komt ooit een dag dat ze me eindelijk ziet staan.'
'Daar zou ik niet zo zeker van zijn,' floepte ik er opeens uit.
Er zat hier wel een addertje onder het gras hoe Rosa Dennis benadert.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen